wat voor moeder bent u?

Ongeschikt

Voor het moederschap ben ik totaal ongeschikt, ik heb er geen gen voor. Gelukkig regelt de natuur dat alle instincten in werking treden als je toch onverhoopt moeder wordt. Na de geboorte van mijn dochter, 18 jaar geleden, herkende ik meteen het kind waaraan ik al die maanden ervoor zo gehecht was geraakt. Ik dacht: Zo. Die is van mij. En iedereen moest ervan afblijven. Ook gelukkig is dat mijn dochter Pien zelfopvoedend is gebleken. En ik heb de indruk dat ze daar niet onder geleden heeft. "Jij bent een heel rare moeder", vertrouwde ze me onlangs toe. "Maar wel een heel leuke."

Lydia Lijkendijk, Deventer

Genoeg liefde

Bij de geboorte van de oudste was ik supergelukkig, maar paste de moederrol mij? Zes weken later ging ik juichend naar mijn werk, even 'verlost' van de verantwoordelijkheid. Bij de tweede vroeg ik me af of er wel genoeg liefde was, ik hield immers al zoveel van mijn dochter. Onze zoon kwam lachend ter wereld, ik was op slag verliefd. Ons derde kind kondigde zich aan, hij was er even en toen weer weg. Verdriet en het verpletterende besef dat dit dus óók kon: geen kind, lege buik én wieg. Lang gewacht en gehoopt en ja, nummer vier kwam, en wat een genade: ik zat 'in between jobs' en kon kiezen voor de moederrol. Vier jaar ben ik thuisgebleven, de tijd van mijn leven. Past de moederrol me nu? O ja, soms meer dan me lief is.

Renske van Pomeren, Gouda

Het gesprek

Al op jonge leeftijd twijfelden mijn kinderen aan mijn oordeel, omdat ik niet zo was als andere moeders. Een gesprek van zoon en dochter met een aantal vrienden maakte alles duidelijk. Voor een schoolopdracht discussieerden ze over de invloed van je sociale omgeving op je persoonlijke ontwikkeling. Mijn zoon achtte deze invloed zeer beperkt. Hij vertelde zijn vrienden dat hij helemaal geen opvoeding had gehad. Hij had het allemaal een beetje zelf uit moeten zoeken. Pas als hij een keuze had gemaakt werd hij ondersteund door zijn ouders. Een groter compliment had hij mij als onzekere en tobbende moeder niet kunnen geven.

Joukje Middelbos, Wijster

Twee moeders

Mijn twee zonen, inmiddels 38 en 40 jaar, hebben het niet makkelijk gehad met mij als moeder. Ze waren nog maar 1 en 3 jaar toen ik verliefd werd op een vrouw en bij hun vader wegging. Gelukkig werden ze met open armen ontvangen door mijn vriendin en de vrouwen om ons heen. Met hun vader hield ik een goede band. Mijn relatie liep op de klippen na een aantal onstuimige jaren. Uiteindelijk kwam toch mijn grote liefde. Ze heeft me erg gesteund in de verdere opvoeding van mijn zonen. Na 30 jaar samen zijn we vorig jaar getrouwd. Mijn kleindochtertje was bruidsmeisje.

Corry de Mos, loenen

Moederdag

Mijn moeder vindt het fijn als ik op Moederdag even bij haar langskom; een kopje thee, een bloemetje. Meer dan vroeger spreekt ze haar waardering uit voor élk bezoek dat ik breng. Voor mij op Moederdag geen bezoek. Mijn kinderen, vier, wonen niet dichtbij. Wel zijn er, als ze eraan denken, lieve kaartjes, met lieve teksten. Het hele jaar door zijn er moederdagen. Zo nu en dan spreken we af, een dag museum, een glaasje wijn en een vertrouwelijk gesprek. Met Kerst zijn ze allemaal thuis, met aanhang. Gezellig, lachen, sores delen, spelletjes. Die hechte band maakt van mij een blije moeder.

Bonny Leenstra, Groningen

Soms vind ik je niet leuk

In de eerste week van de meivakantie hadden we het heel gezellig samen thuis, mijn 8-jarige dochter en ik. Ze ging me zelfgeschreven briefjes opsturen per vouwvliegtuigje. Op een briefje stond: 'Je bent de liefste moeder. z.o.z.' Op de andere kant schreef ze verder: 'Maar soms vint ik je niet leuk en wort ik boos. ik hoop dat je dat niet erg vint.' Ik schreef terug: 'Ik vind het niet erg hoor. Soms vind ik het ook niet leuk om moeder te zijn en dan word ik boos. Ik hoop dat jij dat niet erg vindt, want jij bent wel mijn liefste meisje van de hele wereld.'

Maggie Muller, Middelburg

Wensmoeder

Bij jullie oproep staat een foto van een mok, versierd met de tekst 'Voor de liefste mama'. Ik lees het, en voel tranen prikken in mijn ogen. Wat voor een moeder ik ben? Ik hou zielsveel van m'n kind, maar zal het nooit kunnen vasthouden en bewonderen. Ik ben een wensmoeder. De wens is groot, maar na jarenlange pogingen en vruchteloze vruchtbaarheidsbehandelingen zijn we gestopt met proberen. Naarmate de tijd verstrijkt, dringt steeds meer het besef door dat we kinderloos blijven. Toch mis ik 'mijn' kind. Vaak denk ik er dagenlang niet aan, soms zelfs langer. Maar op één dag in het jaar is er geen ontkomen aan: als kinderen met mokken en tekeningen met hartjes voor hun moeder thuiskomen. 'Voor de liefste mama'. Dus nooit voor mij.

Brigitte van der Bent, Den Haag

Niet tactisch

Mijn kinderen zijn belangrijker dan wie ook. Ik ben jaren geleden met hen uit een ver land naar hier gereisd. Ik ben streng, doch rechtvaardig. Ik leer ze zich staande te houden en aan de medemens te denken. Ik ben eerlijk, niet altijd tactisch. Ik bezeer mijn kinderen soms. Mijn dochter wilde eens in een kort rokje naar school. Daar stak ik een stokje voor en zij stampvoette. Toen mijn zoon in de fase kwam van 'verkering en uitproberen' ging hij thuis koekjes bakken, met een meisje. "Je moet niet denken dat wij iets hebben", probeerde hij. Ik waarschuwde hem dat hij het bij één meisje moest houden.

Afsaneh Moghadam, Groningen

Maria

De maand mei wordt in de Sint-Janskathedraal te 's-Hertogenbosch uitbundig gevierd als Mariamaand. Jaren geleden hield de toenmalige bisschop Ter Schure samen met kardinaal Simonis de viering op Moederdag. De kathedraal is prachtig versierd met duizenden bloemen, vaandelzwaaiers van de Gilden uit Brabantse dorpen komen met tromgeroffel door het middenschip. De vaandels strelen zachtjes over je hoofd als je in de kerkbanken zit. Een genot om bij te mogen zijn. Tot het moment van de preek die de kardinaal hield. De strekking: Moeder zijn was het hoogste goed, moeder zijn was je gegeven door God. Ik stond op, knikte nog even naar Maria en beende naar buiten. Wat dacht hij wel, die gezant van God. Die God had mij geschapen, kinderloos. Ik, die al jaren maand in, maand uit, eitjes kweekte met pijnlijke injecties. De kardinaal sprak van een God die mij dus kennelijk niet waardig vond om moeder te worden.

Alexandra van Steen, Buren

Keukengesprekken

Vijftig jaar geleden werd ik voor het eerst moeder. Daarna nog drie keer. Ja, ik ben gezegend en zo voelt het meestal ook. Zeker nu ze volwassen, zelfstandig en de deur uit zijn. Maar wat heb ik me alleen gevoeld toen ik nog 'in de kleine kinderen zat'. Baby-, peuter- en kleutertaal, de hele dag. Mooi vond ik het om te ontdekken wat voor mensen ze aan het worden waren. Keukengesprekken over het leven, de wereld, geloof enzo. Ze daarbij een beetje te mogen begeleiden, dat was het mooiste van mijn moederrol. Ik heb ze met veel plezier losgelaten. De één wat eerder, de ander wat later. Ik hoop dat ik ze heb leren 'leven'.

Corrie Lagerweij, Leusden

Moeder en vader tegelijk

Toen ik zwanger was van de tweede ging mijn man weg. Ik ben daarom altijd moeder en vader tegelijk geweest en probeerde mijn zoons zo zelfstandig mogelijk op te voeden. Ik leerde ze alles: banden plakken en koken, kaart lezen en tent opzetten, kunst en cultuur waarderen en gaten boren. Ik heb altijd gewerkt als docent, dus ik had niet alle tijd voor ze, maar ik wilde gewoon dat ze zichzelf konden redden en dat ze een toekomstige vriendin ook alles konden bieden. Sport- en muziekles zocht ik in de buurt zodat ze daar al jong alleen naartoe konden en ik ze niet meer hoefde te brengen. Ik heb het vroeger weleens gemist dat ik geen bloemen kreeg met Moederdag, maar dat was dan ook het enige. Ze zijn nu 28 en 29 en kunnen de hele wereld aan. Natuurlijk ben ik de liefste moeder ;-)

Joleen Dost, Groningen

Coach

Als het je gegeven is moeder te worden, dan ontwaken er dingen in je waar je geen weet van had. Je gaat ervoor. Je reageert soms als een leeuwin. Je probeert het vangnet te zijn bij de eerste stappen naar de basisschool, de zwemles. Je moet ze niet de dingen uit handen nemen, maar ze toegerust op pad sturen en op afstand het proces volgen. Jezelf niet wegcijferen, want dan krijgen ze geen reëel beeld. Steeds in gesprek gaan over het hoe en waarom van de weg die je kind kan lopen. Vallen en opstaan hoort bij dit proces. Uiteindelijk gaat het erom een jong mens voor te bereiden op de maatschappij. Dat is moederliefde.

Yram Nessnaj, Almere

We vroegen u, aan de vooravond van Moederdag, of de moederrol u past. We kregen veel reacties. Op deze pagina's een selectie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden