Wat The Beatles waren in de muziek, is The Dream Team in de sport

Het Amerikaanse basketbalteam wordt zonder twijfel een van de grote blikvangers van de Spelen. De gelouterde profs zullen geen enkele tegenstand dulden. Angola ondervond dat als eerste en verloor met 116-48 van het Dream Team. De laatste maanden was er in de media voortdurend aandacht voor het Dream Team. In Barcelona is dat niet anders. Hoewel de winnaar van het Olympisch basketbalgoud al bij voorbaat bekend is, zijn alle wedstrijden van de Amerikaanse formatie uitverkocht.

BARCELONA - Zaterdagochtend, tien uur. De interviewruimte nummer een van het hoofdperscentrum is volgestroomd met zeker vijfhonderd journalisten. Tientallen fotografen gebruiken handen, voeten en ellebogen om een goede plaats te bemachtigen. Achterin de zaal staat een enorme batterij televisiecamera's. Alles en iedereen is klaar voor actie.

Op het immense podium van de congreszaal staat een lange tafel, met keurig naast elkaar vijftien naamplaatjes, vijftien flesjes water en vijftien drinkbekers. Nerveuze Olympische officials zijn druk bezig met niets doen. Het wachten is op het Dream Team, de beste twaalf basketballers uit de Amerikaanse profliga, plus coach, assistentcoach en teammanager. Iemand meldt dat de bus met de waardevolle inhoud vastzit in het verkeer. De aanwezigen gissen naar de wijze waarop de helden hun entree gaan maken. Het wordt een indrukwekkende parade van een groep kampioenen, weet de een. De ander denkt dat ze een voor een in het felle spotlicht bedolven zullen worden onder een daverend applaus.

Een half uur te laat betreden twaalf verveelde smoelen het podium. Hooguit tien, elf mensen durven te klappen, maar de rest van de zaal wordt er stil van. De uitstraling van die boomlange sportmensen heeft een verlammende werking op de aanwezigen. Alleen de fotografen doen zicht- en hoorbaar hun werk. Terwijl de basketballers uitzoeken achter welk naamplaatje hun stoel staat, slaan de automatische motordrives van de fototoestellen op hol en zetten de flitsers het podium in een zee van licht. Het is een indrukwekkend gezicht. De twaalf kerels die daar achter de tafel zitten, vormen de beste en duurste sportploeg ter wereld. Wat de Beatles eens waren in de muziek, is het Dream Team momenteel in de sport.

Het woord is eerst aan Chuck Daly, de coach van het team. Of hij wat wil zeggen over de laatste voorbereidingen van zijn pupillen. Dat wil hij best. Daly vertelt iets over de week dat ze in Monaco waren. Een gezellige tijd. Golfen, gokken en zwemmen, Daly geeft toe dat pret maken de voornaamste bezigheid was in het mondaine Zuidfranse staatje. Charles Barkley, de ster van de Philadelphia 76'ers en de clown van het gezelschap, zegt met plezier terug te denken aan de tijd in Monaco. De aanwezigheid van topless badende vrouwen drijft hem iedere dag weer naar de rand van het zwembad van hun vijfsterren-hotel. "Soms nam ik wel eens een duikje, maar ik was er vooral om te genieten van de omgeving."

Kennismaking

In 1989 besloten de internationale basketbalfederatie (FIBA) en het Internationaal Olympische Comite (IOC) dat met ingang van '92 ook de professionals mochten deelnemen aan de Spelen. Het verstrekkende gevolg van die beslissing was toen dan nog nauwelijks te overzien. De bazen van de Amerikaanse profcompetitie, de NBA, wisten wel direct wat hen te doen stond. Eindelijk kon de wereld kennismaken met de grote sterren, de goed betaalde profs die hun kunsten tot dusver alleen in NBA-verband konden vertonen. Nu zij ook toegang kregen tot het Olympische platform, kon het waterdichte bewijs worden geleverd dat het beste basketbal werd gespeeld in de Verenigde Staten en nergens anders. Ook niet door de profs in Europa.

Op voorgaande Olympische Spelen en wereldkampioenschappen werd het Amerikaanse basketbal vertegenwoordigd door amateurs, de zogenaamde college-spelers. Niet zonder succes overigens, want in de afgelopen vijf Olympische toernooien verloren de Amerikanen maar twee van de 39 wedstrijden die zij speelden. In 1972 in de finale van de Sowjet-Unie en vier jaar geleden in Seoul, ook van de Russen. Maar nu de Amerikanen ook hun profs kunnen inzetten, zijn nederlagen in Olympisch verband verleden tijd. Bondscoach Daly selecteerde een ploeg, die gewoonweg niet verliezen kan. Het goud in Barcelona is al gereserveerd voor het Dream Team. De strijd gaat nog slechts om het zilver.

De kracht van de ploeg kwam al uiterst pijnlijk (voor de tegenstanders) aan het licht tijdens het Olympisch kwalificatie-toernooi in Portland. De Amerikanen versloegen hun zes opponenten met een verschil van gemiddeld 51.5 punten! De aanwezigheid van de onoverwinnelijke profs uit het walhalla van het basketbal heeft de overige landen in Barcelona tot kansloze dreumesen gedegradeerd. Alle teams die straks op de Amerikaanse pijnbank gaan, bidden en hopen dat het verschil zo beperkt mogelijk mag blijven, een puntje of dertig, veertig. De ploegleiding van de Kroatische ploeg, waarin toch gerenommeerde sterren uitkomen, opperde het idee om de Amerikanen al tijdens de openingsceremonie van de Spelen de gouden plakken te overhandigen.

De leden van het Dream Team weten dat het Olympisch goud al voor hen apart is gelegd. Michael Jordan, de absolute vedette van de formatie, liet onlangs aan een verslaggever van Playboy weten dat hij geen team kon bedenken van wie de Amerikanen konden verliezen. "Als ik naar de talenten van onze spelers kijk en zie tegen we moeten spelen, verwacht ik een groot slagveld. Wie zou van ons moeten winnen? De Japanners, de Chinezen?"

Jordan, die in 1984 als college-speler goud won in Los Angeles, is blij dat de Amerikanen eindelijk kunnen laten zien dat zij veruit de beste in hun soort zijn. "In Barcelona kunnen wij het echte basketbal uitdragen. Over de hele wereld zullen mensen proberen om basketbal te spelen zoals wij doen."

Jordan wordt momenteel gezien als de beste basketballer in de wereld. Zijn populariteit grenst aan het ongelofelijke. In 1985 sprak Larry Bird, ook een lid van het Dream Team, de legendarische woorden: "Ik heb God zien spelen, hij droeg nummer 23." De speler van de Chicago Bulls kan alles, maar hij is voornamelijk bekend en berucht vanwege zijn enorme sprongkracht. 'He Can Fly', luidde eens de tekst op de cover van het blad Sports Illustrated. In Portland, bij het al genoemde pre-Olympisch-toernooi, was de Panamees Reginald Gerald een van de ongelukkigen die Jordan moest bespelen. Dat lukte niet en de arme Gerald was zo onder de indruk geraakt van Jordans spel, dat hij hem na het duel om een handtekening vroeg.

Aarzelend

Terug naar zaterdagochtend, interviewruimte nummer een in het hoofdperscentrum. Na een aantal korte inleidingen mogen de journalisten vragen stellen aan de helden. Individuele gesprekken zijn vanwege veiligheidsaspecten uit den boze. Het vragenuurtje begint aarzelend. Als niemand geen vraag heeft voor Christian Laetnner, bemoeit Barkley zich ermee. "Kom op jongens, gun hem ook een vraagje." Uit beleefdheid mag Laetnner zeggen dat hij de Spelen fantastisch vindt, maar de meeste aandacht van de verslaggevers gaat uit naar de vedetten Jordan en Earl 'Magic' Johnson, de met het HIV-virus besmette speler van de Los Angeles Lakers. Ook zij zeggen gegrepen te zijn door het Olympische gevoel.

Beide spelers zeggen niets te begrijpen van de ophef die hier en daar wordt gemaakt over het team. Jordan weet dat in het verleden Europese landen al met profs actief waren in het Olympisch toernooi en dat daar nimmer met een woord over werd gerept. En Johnson, die na de Spelen een beslissing neemt over zijn basketbaltoekomst, meent dat het niet hun schuld is, dat alle aandacht in Barcelona naar hen uitgaat. "Het is zeker niet onze intentie om de andere atleten hier in de schaduw te zetten."

Over zijn ziekte wil Johnson niet te veel zeggen. Als hij doorheeft dat een Spanjaard opnieuw de letters HIV uitspreekt, pakt 'Magic' de microfoon en bedankt hij iedereen voor de aandacht.

Een medewerker van de BBC World Services komt plotseling met een interessante vraag. Als jullie allemaal zo opgetogen zijn over het Olympische gevoel, waarom verblijven jullie dan niet in het dorp bij alle andere atleten, wil de Brit weten. Het antwoord komt van bondscoach Daly, die aan David Robinson en Patrick Ewing vraag om even op te staan. De twee reuzen van 2.12 meter en 2.11 meter rijzen op en Daly hoeft niet veel meer te zeggen. Hoe denkt U deze mannen in het Olympische dorp te krijgen? John Stockton, de speler van Utah Jazz die herstellende is van een botbreukje in het rechterbeen, heeft zijn eigen verklaring. "Onze Olympische gedachte is niet om met de andere atleten samen te leven, maar om ze te verslaan."

Stockton ontkent dat hun afwezigheid in het Olympisch dorp te maken heeft met het verschil tussen 'rijk en arm'. Volgens Daly is het voor iedereen beter dat zijn pupillen in een apart hotel zitten. Zijn spelers zouden geen enkele rust hebben in het dorp. Het accrediteren nam al ruim vier uur in beslag, omdat iedereen, het veiligheids-personeel incluis, alle regels vergat en een ware heksenjacht op handtekeningen opende. Barkley heeft, zoals vaak, het laatste woord. "Wij hebben een God in ons midden en een God hoort niet in het Olympisch dorp." Direct wordt aan Michael Jordan gevraagd wat hij vindt van zijn bijnaam 'God'. "Ik beschouw het maar als een compliment" , zegt de duurste sportman van dit moment.

Aan Daly wordt nog gevraagd wat hij als coach aan het team kan toevoegen. Is hij sowieso wel nodig en beperkt zijn rol zich niet tot een simpel hello in de kleedkamer. Het is een bekend gegeven dat Daly bijna nooit een time-out aanvraagt. De man die volgend NBA-seizoen de New Yersey Nets onder de hoede krijgt, weet dan niet wat te zeggen. "Als ze op het veld staan is mijn rol beperkt" , geeft Daly toe. "Dan geniet ik alleen maar. Soms vind ik het niveau zelfs beangstigend. Dan schud ik mijn hoofd weleens en denk ik: hoe is het mogelijk dat zij zo kunnen spelen. Dit team heeft zoveel wapens dat het voor de tegenstanders onmogelijk is om die allemaal te neutraliseren."

Verstoppen

Ook Daly is ervan overtuigd dat het Dream Team het goud wint. "Ik heb gehoord dat er een Spaans eiland is waar zoveel grotten zijn dat je je perfect kunt verstoppen. Als we geen Olympisch kampioen worden, vlucht ik daar maar heen." En tot slot, hoe kan het anders, Barkley. Hem wordt nog gevraagd wat hij weet van Angola, de eerste tegenstander van de VS. I know nothing of Angola, but I know they are in trouble. Gisteren kreeg hij gelijk. 116-48.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden