Column

Wat te doen als je lievelingsvijand zijn tanden verliest?

Moslimvrouwenorganisatie Al Nisa presenteerde maandag een nieuw filmpje. Onder het motto 'Kent u mij?' zie je vijf vriendelijke moslima's. De een schildert, de ander doet een mondkapje voor, de derde staat achter de toonbank, de vierde zit bij de zandbak en dan is er nog een die in voetbaltenue het veld betreedt. Vier van de vijf dragen een hoofddoek.

Natuurlijk, zo'n filmpje kan vast geen kwaad. Maar alleen wie pakweg de laatste twintig jaar onder een platte steen heeft verbleven, zal verrast opkijken van vriendelijke moslima's. Waarom de boodschap dan toch de wereld in gestuurd?

De website bood raad. Niet voor niets, las ik daar, werd deze 'campagne' tien dagen voor de verkiezingen gelanceerd. Al Nisa zag namelijk graag dat "de Nederlandse politiek zich meer richt op de voorbeeldrollen die vele succesvolle, zelfstandige moslimvrouwen vervullen in ons land". De politiek, aldus Al Nisa, heeft de afgelopen jaren 'kostbare tijd en geld' verspild aan 'oprispingen' als het boerkaverbod. Dat moet nu maar eens afgelopen zijn. "Reele positiviteit en het goede voorbeeld zijn de sleutelwoorden."

Pardon? Je zou zeggen: als het in deze verkiezingstijd ergens niet over gaat, dan over zaken als het boerkaverbod. En dan nog: juist 'succesvolle, zelfstandige moslimvrouwen' kunnen heel best zonder de aandacht van de politiek. Die kan zich beter richten op hun minder fortuinlijke zusters. Bijvoorbeeld op de moslima's die vastzitten in het juridische monstrum dat 'huwelijkse gevangenschap' heet.

Onbedoeld illustreert het filmpje de verwarring die méér belangenorganisaties dezer dagen moet kwellen. Jarenlang waren zij geobsedeerd door PVV-leider Geert Wilders. Maar die hoor je tegenwoordig nauwelijks over integratiekwesties. Bovendien zal zijn partij, als de peilingen gelijk krijgen, behoorlijk wat zetels kwijtraken. Dus hoe nu? Wat te doen als je lievelingsvijand zijn tanden verliest?

Onwillekeurig gaan de gedachten terug naar de tijd dat de opmars van de PVV onstuitbaar leek. Eind 2007 deed de term 'Stop de verwildering' zijn intrede. Niet veel later verscheen het manifest 'Benoemen en bouwen'. Dat repte van 'gepolariseerde verhoudingen', van het 'verharde' debat, van de 'neerwaartse spiraal van intolerantie en onverschilligheid' waarin wij waren beland. Talloze prominenten onderschreven de hartekreet.

In de jaren die volgden, kon je bij wijze van spreken wekelijks een bijeenkomst bezoeken waarin de leider van de PVV werd afgeschilderd als het geblondeerde achterneefje van Adolf Hitler. Er verschenen boekjes met omineuze titels als 'De eeuwige terugkeer van het fascisme'. In diezelfde periode werd Wilders voor de rechter gesleept. En toen zijn partij in 2010 een klinkende overwinning behaalde, wist menigeen het zeker: Nederland was voortaan overgeleverd aan 'islamofobe racisten'. De rechtse gedoogcoalitie die enkele maanden later tot stand kwam ('Bruin I') vormde het ultieme bewijs.

Inmiddels is duidelijk dat het, zacht gezegd, nogal meeviel. De doemscenario's bleken op drijfzand gebaseerd - zoals doemscenario's meestal zijn. Gelukkig, zeg ik er voor alle zekerheid bij. Maar welbeschouwd zijn we terug bij waar het ooit begon: integratie is weer een thema dat geen thema mag zijn. Ik weet niet of dat winst is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden