Wat prettig is voor bewoners, kan slecht uitpakken voor de stad

Vijftig Haagse Hindostaanse families gaan bij elkaar wonen in een speciaal voor hen gebouwd wooncomplex. Ook in andere steden is er belangstelling voor dit zogenoemde meergeneratie-wonen. Grootouders huren er een appartement, hun kinderen kopen er een huis en voor de kleinkinderen zijn er woningen die voor starters goed te betalen zijn.

Het idee is dat de diverse generaties elkaar helpen en voor elkaar zorgen. Grootouders passen op de kleintjes, hun kinderen zorgen voor hen als ze hulpbehoevend worden. Wonen in zo'n project is in die zin dan ook niet vrijblijvend. De ene generatie rekent erop dat de andere voor haar zorgt.

De Hindostaanse woonwijk past in een bredere trend. Gelijkgestemden qua leefstijl of inkomen hebben elkaar altijd al opgezocht. Maar daar zijn ecologische woonprojecten bijgekomen, woontorens voor rijkeren, villawijken met hekken erom heen, appartementen voor senioren, woongroepen voor homoseksuele ouderen, etcetera.

Vanuit de individuele bewoner bezien is daar niets op tegen. Het is mooi dat mensen steeds meer in staat zijn hun wensen op woongebied te realiseren. Zij hebben daarbij wel vaak veel geduld en doorzettingsvermogen nodig, getuige bij voorbeeld elf ouderen in Boxmeer die maar liefst elf jaar nodig hadden om een eigen hofje te bouwen. Een van hen stelde, met het oog op de hoogte van de koopsom van de woningen, wel vast dat hij deel uitmaakte van een elitair groepje.

Dat is een van de keerzijden van dit soort projecten. Soms worden mensen met minder geld uitgesloten, een andere keer, zoals bij de Haagse Hindostanen, zijn de woningen alleen bestemd voor de eigen etnische groep. Zo creëert de gemeente willens en wetens een stukje Den Haag dat alleen bestemd is voor die Hindostanen die deze manier van wonen aanspreekt. Zo’n gesegregeerd wijkje, hoe klein ook, staat op gespannen voet met het ideaal van de gemengde stad.

Omdat de generaties voor elkaar zorgen, stimuleren gemeenten dit soort woonvormen graag. Het scheelt hen in de portemonnee als mensen minder beroep doen op hulp. Dat is prima – zolang gemeenten dit soort projecten niet louter beschouwen als een makkelijke manier om te bezuinigen. Laat staan dat ze het anderen ten voorbeeld stellen. Of erger nog, er een argument aan ontlenen om minder zorg te besteden aan mensen met ’normale’ woonwensen.

De overheid zal het goede evenwicht moeten bewaren tussen de individuele wensen van sommige burgers en het grote belang van de gemengde stad.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden