Wat president Soeharto nekt is dat hij de oppositie een gezicht geeft

De dagen van Soeharto zijn geteld, stelt Hervormd Nederland in een special over Indonesië. Sinds enkele maanden is de onrust in dat land toegenomen en steken protestbewegingen steeds meer de kop op.

Symbool van de oppositie is Megawati Soekarnopoetri, die onlangs als leider van de oppositiepartij PDI werd weggestemd, naar haar eigen zeggen op onrechtmatige wijze. Volgens Liem Soei Liong van de mensenrechtenorganisatie Tapol steunt het volk Soeharto niet en ergert het zich aan zijn rijkdommen. “Een moment voor een algemene opstand zouden de parlementsverkiezingen van april volgend jaar kunnen zijn... of de aankondiging van Megawati dat ze teruggaat naar haar kantoor in het parlement, wat ongetwijfeld velen op de been zal brengen.”

Ook Elsevier meent dat Soeharto veel van zijn populariteit heeft verloren, omdat de president het proces van democratisering in Indonesië eerder verstoort dan stimuleert. Daarmee bereikt hij echter het tegenovergestelde resultaat: hij heeft de tegenkrachten in zijn land eerder gemobiliseerd dan gedemotiveerd: door Megawati actief te bestrijden heeft hij de oppositie een gezicht gegeven. “Wat Megawati deed, was in hoofdzaak vragen om voortzetting van het democratische proces.”

Verder in Elsevier een artikel over resten van heidense culturen in Nederland. Historica Judith Schuyf ging op zoek naar 'ons' heidense verleden, en vond genezende bomen, offerplaatsen en rituelen in de katholieke kerk die direct afstammen uit de tijd dat Nederland nog niet gekerstend was. Wie wist bijvoorbeeld dat de jaarlijkse Sint Jansprocessie op de Gooise hei naar een plek trekt waar ooit de godin Ceres werd vereerd?

HP/De Tijd is een maand op trainingskamp geweest bij het Vreemdelingenlegioen in Frankrijk. Daar is lang haar absoluut taboe, en 'de groetplicht is er strenger dan in het Amerikaanse leger'. Voordat legionairs de fel begeerde képi blanc op het hoofd mogen zetten, moeten ze eerst vier weken zwoegen in de Pyreneën. Daarna maken ze deel uit van het in 1831 opgerichte legioen, dat lang bekend stond als opvangcentrum voor criminelen en onderduikers. Het legioen wil van dat imago af en noemt zichzelf graag erg modern en het voorbeeld voor Frankrijks toekomstige beroepsleger, hoewel het bol staat van de tradities. In het legioen zijn alle nationaliteiten vertegenwoordigd. Nederlanders zijn er echter nauwelijks te vinden, omdat die teveel gewend zijn 'aan het goede leven', volgens een sergeant.

Verder in HP/De Tijd een mooi verhaal over de succesvolle thrillerauteur Patricia Cornwell. Cornwell, die steeds weer bovenaan mondiale boekentoppen komt te staan, verbergt haar privébestaan doorgaans zo goed mogelijk. Totdat bekend werd dat ze met een vrouwelijke FBI-agent, Margot Benett, een lesbische relatie had. Dat dreef de man van Benett, Gene, tot een poging zijn vrouw en Cornwell te doden. Het werk van Cornwell toont zeer veel overeenkomsten met deze affaire en thema's als homoseksualteit komen vaak terug. Met name de hoofdpersoon in het boek, de patholoog-anatoom Kay Scarpetta, lijkt sprekend op Cornwell. Het geheime leven van Patricia Cornwell vormt dan ook 'de sleutel tot haar oeuvre', en draagt bij aan het succes van haar romans.

Oud-minister van buitenlandse zaken Peter Kooijmans trekt in een interview in Vrij Nederland een aantal belangrijke lessen uit het Srebrenica-drama. Hij geeft toe dat hij toentertijd zelf bijgedragen heeft aan de zending van Nederlandse soldaten naar Joegoslavië. Maar de politiek is volgens hem tekort geschoten in de morele voorbereiding op die missie: de afweging tussen de werkelijke opdracht, namelijk het beschermen van mensenlevens, en het principe van onpartijdigheid van de VN is te weinig gemaakt. “Niemand was voorbereid op het feit dat er een vijand was. Het aloude VN-adagium heerste nog volop: de VN is onpartijdig.” Hij pleit ervoor soldaten beter voor te bereiden op missies, die hen werkelijk het leven kunnen kosten. Ook wil hij dat het mandaat van de VN-troepen zodanig gewijzigd wordt, “dat niet alleen de vrede bewaard wordt door de partijen te scheiden, maar dat ook daadwerkelijk de vrede wordt afgedwongen.”

Tenslotte trekt Vrij Nederland een vergelijking tussen studenten anno 1968 en studenten anno nu. Terwijl minister Ritzen van onderwijs een eind wil maken aan het meebesturen van universiteiten, mobiliseren studenten zich juist om een 'betrokken' universiteit te promoten. “In veel opzichten is het weer 1968-1969. Want de ideale universiteit staat ver af van de universiteit zoals die anno 1996 in werkelijkheid is: een massale kennisfabriek.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden