Wat kunnen we leren van Zuid-korea?

De route die treinen vanaf het nooit voltooide Dorasan Station zouden gaan rijden. Beeld Nilofar Sarwar
De route die treinen vanaf het nooit voltooide Dorasan Station zouden gaan rijden.Beeld Nilofar Sarwar

Afgelopen week was er nogal wat consternatie in Zuidoost Azië. Jawel, de Noord-Koreanen lieten weer even van zich horen. In de Chinese media werd vrij neutraal gerapporteerd over een raketlancering die de Noord-Koreaanse regering had gepland in de week van 9 tot 15 april.

De lancering zou ter ere van de 100-jarige sterfdag van Noord-Korea's 'founding father' zijn, oftewel opa Kim Il-Sung. En natuurlijk was het ook voor allerlei puur wetenschappelijke doeleinden.

Zuid-Korea en Japan waren echter niet overtuigd van de goede bedoelingen van de jonge leider en dreigden met tegen maatregelen als de raket in hun luchtruimte zou komen.

Bij toeval was ik vorige week ook in Zuid-Korea. Verblijven in een land dat constant op zijn hoede is voor een oorlog, is niet iets waar ik aan gewend ben. Ik stapte dus uit het vliegtuig met gemengde gevoelens.

Aangekomen bij mijn hostel boekte ik meteen voor de volgende ochtend een tour langs de gedemilitariseerde zone (DMZ) tussen Noord- en Zuid-Korea. Na slechts een uurtje in de bus kwamen we aan bij de DMZ.

Een van de bezienswaardigheden tijdens de rondleiding was Dorasan Station. Het treinstation was gebouwd met de bedoeling om Noord en Zuid te verbinden en er waren zelfs ambities om de lijn helemaal tot Europa te laten gaan.

Echter, in 2008 kwam er een conservatieve regering aan de macht in Zuid-Korea die besloot het ontwikkelingsgeld naar Noord-Korea te verminderen. Dat viel uiteraard niet goed bij de Noord-Koreanen en als tegenmaatregel stopten zij de aanbouw van het station. Nu staat het gebouw helemaal leeg en is het alleen nog maar interessant voor een toerist met een rijke fantasie.

Dit soort gekibbel tussen de twee landen is niets nieuws, maar het verhaal wordt wel iets spannender als het onderwerp van het dispuut een raketlancering is. Benieuwd als ik was over de Koreaanse sentimenten vroeg ik aan mijn gids of ze zich zorgen maakte over de voorspelde lancering.

Glimlachend om mijn bezorgdheid antwoordde ze dat dergelijke dreigingen tussen de twee buren dagelijkse kost is voor de Zuid-Koreanen.

Om een schepje bovenop mijn onwetendheid te doen vroeg ik haar of ze echt dacht dat haar regering de raket neer zou schieten. Vol overtuiging en met wellicht zelfs een beetje trots zei ze dat ze 100 procent vertrouwen heeft in de regering en dat ze ervan overtuigd is dat ze gepaste maatregelen zullen nemen.

Zuid-Korea is een moderne democratie met één van de hoogst opgeleide bevolkingen ter wereld. Het vertrouwen van mijn gids in haar regering is niet het vertrouwen van een gehersenspoelde burger in een dictatuur. Toch deed haar overtuiging in de regering mij verbazen.

Zuid-Korea heeft belangrijke partners op dit gebied (de VS heeft al in privébesprekingen voorgesteld om militaire oefeningen in het gebied te verhogen) maar het staat buiten kijf dat een daadwerkelijke oorlog tussen de twee landen bijzonder ongewenst is. Niet alleen voor de desbetreffende landen maar voor de hele regio, van Australië tot Japan. Zuid-Korea mag dan gesteund worden door de VS maar zoals het gezegde gaat: liever een goede buur, of in dit geval een vredelievende buur, dan een verre vriend.

Tot mijn blijdschap eindigde de lancering in een anticlimax: de raket stortte vrijwel meteen neer. Bijzonder was wel dat Noord-Korea gedurende de hele periode voorafgaand aan de lancering opmerkelijk openhartig was over het proces. China Daily (het media platform van de Chinese regering) berichtte van begin tot eind, inclusief foto's, over de voortgang van de lancering.

Natuurlijk was de toon van de berichtgeving geruststellend en meer in de trant van 'Noord-Korea is de onbegrepen underdog van Azië' in plaats van 'Noord-Korea wordt geleid door een meedogenloze dictatuur die donders goed weet hoe ze de internationale samenleving moet bespelen'.

De geschiedenis tussen Noord- en Zuid-Korea is fascinerend en het verhaal wordt alleen maar interessanter als je de handelingen van andere landen erbij betrekt. En hoewel ik daar eindeloos over zou kunnen speculeren is hetgeen dat mij meest is bijgebleven het rots vaste vertrouwen van mijn gids in haar overheid.

Om eens een gekke analogie te maken; als Nederland onder constante dreiging zou staan van bijvoorbeeld België zou ik er een stuk minder gerust op zijn dat de regering altijd de juiste beslissing zal nemen.

Misschien is de les die je hieruit kan trekken niet 'hoe bestuur ik een land dat een aartsvijand met een neiging tot massavernietiging heeft' maar 'hoe zorg ik ervoor dat mijn burgers, die weten van de aartsvijand met een neiging tot massavernietiging vertrouwen blijven houden in de overheid?'

De 22-jarige Nederlandse Nilofar Sarwar woont en studeert sinds 2010 in Shanghai waar zij het MA programma 'Chinese Politics and Diplomacy' volgt.

Nilofar Sarwar. Beeld
Nilofar Sarwar.
null Beeld
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden