Wat in Oeganda gebeurt, kun je zelf niet verzinnen

Veel God op tv, deze Pinksterweek. In alle schakeringen. In 'God loves Uganda' (Ikon) zagen we hoe Amerikaanse evangelische christenen in Afrika een homohatende God prediken. Ferventste homobestrijder is pastor Scott Lively (overigens actief in de ex-gay-beweging, wat de documentaire niet vermeldde), die 'het fenomeen' twintig jaar lang bestudeerde. Om vervolgens te concluderen dat de homo's achter nazi-Duitsland zaten en nu de VN hebben overgenomen.

De uit Oeganda vertrokken dominee Kapya Kaoma vertelde dat Lively een toespraak van vijf uur had gehouden voor het Oegandese parlement. Waarna de parlementariërs meteen hadden besloten een anti-homowet op te stellen: voortaan levenslang of zelfs de doodstraf voor homoseks. De liberale Kaoma durft met zijn gezin niet meer terug naar Oeganda. Hij woont nu in de VS. Een beangstigende documentaire over waartoe fanatiek christendom in staat is. Jammer dat de evangelische kopstukken niet werden geconfronteerd met de gevolgen van hun haatpreken, zoals het vermoorden van homo-activist David Kato.

Zouden deze gelovigen doorhebben dat ze gewoon hun eigen godje hebben geschapen? Natuurlijk niet. Van Kuitert met zijn 'alles over boven komt van beneden'-theologie hebben ze vast nog nooit gehoord. Wat dat betreft zijn de theologisch ongeschoolden in 'Op zoek naar God' (EO) een stuk verder. Zij beseffen dat de godsbeelden die zij op het spoor komen aan de eigen emotie, ervaring en verbeelding zijn ontsproten. En ze leggen die aan niemand op. Positieve godsbeelden, dat wel. Na een week in een Frans klooster voelde stylist Maik de Boer zich 'bezocht en aanvaard door God'. Zwemster Inge de Bruijn had het over 'de grootste liefdevolle kracht in het universum' en dj Isis zei dat we 'God naar ons eigen evenbeeld hebben gecreëerd, juist om het ontastbare tastbaar te maken'. Rapper Lange Frans noemde Jezus een 'bloedtoppertje'.

Zulke termen zul je in 'The Bible' nooit horen. De Amerikaanse serie, hier uitgezonden door de EO, volgt de Bijbel vrijwel letterlijk, en dat in ijltempo. De Babylonische ballingschap werd er deze week in één aflevering doorgejast en aan het eind kregen we te horen: volgende keer Jezus (zit toch zo'n dikke vijfhonderd jaar tussen). Weinig verrassend deze reeks, juist omdat een eigen interpretatie van de regisseur ontbreekt.

Soms hoeven makers de eigen verbeelding nauwelijks aan te spreken, omdat de werkelijkheid ongelooflijker is dan ze ooit zelf hadden durven dromen. In 'The Borgias' (Avro) over paus Alexander VI mochten we meemaken dat diens buitenechtelijke dochter (!) Lucrezia direct na haar huwelijksvoltrekking de nacht niet doorbracht met haar verse echtgenoot, de kroonprins van Napels, maar met haar broer Cesare (!!). Vervolgens gaf de paus, tussen wat overspelige activiteiten door, toestemming voyeurs bij Lucrezia's bed te posteren, onder wie Cesare, om te controleren of ze haar huwelijk ooit echt zou 'consumeren'.

Dat was ruim vijf eeuwen geleden. Nú kan een scriptschrijver naar Oeganda om een nog veel aangrijpender dramaserie te schrijven. Over evangelisch geïnspireerde homovervolging. En net als bij 'The Borgias' hoeft hij er zelf bitter weinig bij te verzinnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden