Review

Wat had Prinses Diana graag van de trapleuning willen glijden

Evita, Elisabeth en Diana: drie 'koninginnen van het volk'. 'Eenvoudige' meisjes die sprookjesprinsessen werden maar bekneld raakten in protocollen en rijkdom. Ideaal voer voor musicals. Dus na 'Evita' en 'Elisabeth' is nu de beurt aan 'Diana, een one-woman musical'.

Vera Mann, die de musical speelt, vult het toneel perfect in haar eentje. Je mist de glitter en glamour van grote musicals niet. Integendeel. Deze kleine aanpak is waarschijnlijk de enige manier om een smaakvol portret van de nog maar kort overleden Queen of hearts te maken, zonder dat het sentimentele lijkenpikkerij wordt.

In 1999 organiseerde bedenker Maurice Wijnen al korte workshopvoorstellingen over Diana, waarbij het publiek commentaar mocht leveren. Dat vond toen dat Diana te veel werd neergezet als slachtoffer. Dus daar zijn veranderingen in aangebracht. Toch blijft ook in de uiteindelijke musical dat beeld, zij het enigszins genuanceerd, overheersen.

We zien een gevangen vrouw die weliswaar geniet van alle aandacht en die droomt van een leven vol spanning en vuurwerk; een wel hele stille hint naar latere minnaars. Maar de boodschap blijft haar slachtofferrol. Ze moet vechten voor contact met haar kinderen en mist een liefhebbende echtgenoot: ,,Niemand op de wereld geeft iets om mij''.

In het verhaal kiest Diana voor een grote liefdadigheidsveiling jurken uit haar boudoir. Vijf levensgrote passpiegels met zilveren lijsten vormen het sobere maar doeltreffende decor. Soms worden de spiegels doorzichtig en verschijnen er jurken op paspoppen achter. Van het truttige 'stewardessenpakje' van haar verloving, tot de gestippelde positiejurk en de gewaagd korte avondjurk die zij droeg om persaandacht uit te lokken toen Charles met Camilla op de proppen kwam. De jurken brengen herinneringen tot leven, en zo vertrouwt zij haar gedesillusioneerde levensverhaal aan het publiek toe. Een leven waarin zij nauwelijks meer wist wie zij was: ,,Een maagd, een moeder, diva, fitness queen en bijna heilig bovendien.''

De toon is over het algemeen luchtig. Vera Mann glimlacht precies zo onderdanig-lief als Diana, maar verder probeert ze haar nergens geforceerd te imiteren. Mann geeft meer een analyse van Diana's leven dan dat ze er diep is ingekropen. Slechts af en toe, als het over haar kinderen gaat, wordt het gevoelig. Vaker schept de humoristische en cynische toon juist afstand. Er zijn zeker momenten om te lachen. Zoals in de 'Boulimia ballade', waarin Diana na een negentien-gangendiner verlangt naar de rust van het koele porselein: ,,En naast je witte troon neem je een Koninklijk Besluit: / Dat hele protocol en dat banket, dat moet eruit!'' Erg komisch werkt ook de veel te grote bruidsjurk, ontworpen door Lenn Aarntzen, waar ze letterlijk in moet kruipen. En de uitspraak over haar trouwdag, toen ze in de kathedraal liever Elton John had gehoord dan het 'Halleluja'.

Terwijl de liedteksten van Petra van Eerden adequaat, maar soms wat zoetsappig zijn, geeft de muziek 'Diana' juist aangenaam scherpe kartels. De van oorsprong Azerbeidzjaanse componiste Amina Figarova gebruikt met haar trio veel klassieke klanken, waarbij Vera Mann vaak uitermate hoog moet zingen -wat haar overigens goed afgaat. Maar daarnaast verschuift de toon telkens soepel naar andere genres. Van Zuid-Amerikaanse tango's en bossa-nova-ritmes tot jazz. Daardoor wordt het nergens voorspelbaar, terwijl de klassieke basis toch voor eenheid zorgt. Het slotlied 'Kwetsbaar en klein' is ook op single uitgebracht en heeft inderdaad hitpotentie. Het geeft de voorstelling een waardig einde dat door de belichting een intrigerend macaber tintje krijgt.

'Diana' voegt helaas niet veel toe aan wat we al van de prinses wisten. Toch is de musical de moeite waard. Het is een zeer muzikaal portret van een vrouw waar iedereen wel iets mee had. Een vrouw die zegt: ,,Ik laat me niet tot ongepastheid verleiden. Maar wat zou ik toch graag van de trapleuning glijden.'' Dat blijkt genoeg om anderhalf uur te boeien.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden