'Wat drijft iemand tot moord?'

Interview| In de Maand van het Spannende Boek is Marion Pauw de thrillerprinses. Pauw schreef het geschenkboekje en was genomineerd voor de Gouden Strop.

Ze zijn niet van haar, de twee hondjes die zo enthousiast aanslaan als Marion Pauw de deur opendoet, ze zijn van haar kinderen. Maar de verzorging van de dieren komt wél op haar neer - zoals dat gaat met kinderen. Het voordeel van al dat kammen, knippen en vlooien is weer dat je iets te doen hebt terwijl je praat, vindt Pauw. Anders komt het zo geforceerd over, bedoelt ze, en daar zit wat in. Een interview is een gekunstelde gesprekssituatie. Een hond herstelt weer het natuurlijk evenwicht.

Ze zal er veel krijgen in deze tijd, interviews. Pauw is als auteur van het geschenkboekje 'Grijs gebied' in de hele maand juni het boegbeeld van de Nederlandse thrillerwereld in de Maand van het Spannende Boek, het jaarlijkse evenement van de boekenbranche, waarin de thriller centraal staat. Hoogtepunt: de uitreiking van de Gouden Strop, waar ook Pauw voor genomineerd was met de thriller 'Hemelen'.

Maar de Gouden Strop ging naar Jo Claes. Teleurgesteld?

"Stiekem toch een beetje balen. Ik had de Strop natuurlijk graag weer gewonnen, maar dat lijkt me logisch. Ik hoop dat Jo Claes er net zoveel profijt in zijn carrière van gaat krijgen als ik van de Strop heb gehad toen ik die won met 'Daglicht' in 2009."

Ironisch genoeg werd u zélf personage in een thriller, maar dan in het echt.

"In april was dat. Ik zag een vechtpartij vanuit mijn auto. Het zag er niet goed uit en ik pakte mijn telefoon om de politie te bellen. Terwijl ik bel zie ik die dader op me af komen. Foute boel, dat zag ik meteen. Hij sloeg me hard in mijn gezicht. Inmiddels gaat het wel weer, maar het was natuurlijk wel schrikken."

Het verhaal dat u schreef, Grijs gebied, heeft overeenkomsten met de situatie die u meemaakte. Legde u meteen de link?

"Vrij vlak daarna al. Ik schrijf vaak over angstsituaties en je belandt daarbij snel in clichés. Nu had ik door die ervaring nieuwe inspiratie. Helaas had ik Grijs gebied al lang en breed ingeleverd, dus kon ik er niet zo veel mee."

Ervaart u het als eervol dat u het geschenkboekje mocht schrijven?

"Heel eervol. Je staat meteen in een lijst met mooie namen. En vergeet de oplage niet: 500.000 exemplaren worden er van Grijs gebied gedrukt. 500.000! Dat is om en nabij het aantal boeken dat ik in totaal heb verkocht. Ik maak dus nu in één klap een verdubbeling en daarmee ook een kans om mijn lezerspubliek te vergroten."

Geeft die wetenschap extra druk om te presteren?

"Iedereen gaat er iets van vinden, dat is wel eng. Maar niet enger dan anders. Ik voel altijd een enorme druk. Het is ook niet niks, maandenlang achter de computer je het schompes werken."

En dat al jarenlang. Heeft u zich al schrijvende ontwikkeld?

"Ik ben daar altijd wel mee bezig. Ik leg bij ieder boek de lat hoger en daarmee zit ik soms mezelf wat in de weg. Dan blokkeer ik en moet ik mezelf geruststellend toespreken voordat ik weer verder kan. In juli verschijnt 'We moeten je iets vertellen', mijn nieuwste thriller en daarin bezie ik alles vanuit één hoofdpersonage. Grappig, want dan ga ik dus weer terug naar de stijl waarmee ik ooit begon. Ervaring maakt wel uit. Ik was soms té gedisciplineerd. Extreem gedisciplineerd. Nu mag ik soms van mezelf na twee uur stoppen en iets totaal anders gaan doen."

In de Maand van het Spannende Boek staat niet de dader maar de politie centraal. Aan welke kant staat u als schrijver het liefste?

"Een dader vind ik veel spannender dan zo'n serie met een rechercheur als terugkerende hoofdpersoon. Dan wordt het zo'n formule en dat spreekt mij juist niet aan. De politie moet je er eigenlijk buiten laten. Je hebt toch wel eens bij misdaadseries op tv dat je uit wil roepen: 'Bel dan de politie, stommerd!' Dat wil ik in mijn boeken voorkomen.

"Maar ook met boeken waarin een psychopaat de dader is, heb ik niks. Een psychopaat heeft een stoornis, daar zit niet echt een verhaal achter. Juist personages waar op het oog niets mee aan de hand is, zijn boeiend. Wanneer gaat iemand over tot een moord? Waar zit het triggerpunt van iemand? Dat maakt een verhaal tot een goeie thriller, dat omslagpunt. Eigenlijk gaan mijn boeken altijd over een omslagpunt in iemands leven. Zo van: Hé, nu ga ik het anders doen."

Beleeft u meer plezier aan het plot of aan de stijl?

"Die plotboeken, die puzzeltjes, zijn niet zo aan mij besteed. Als Miss Marple aan het kaarsvet op het bijzettafeltje kan zien dat de puzzel in elkaar valt, haak ik af. Dan wordt het mij te Cluedo-achtig. Het moet gaan om de personages en hun processen. Ik bedenk het plot tijdens het schrijven. Je moet jezelf als schrijver ook laten verrassen. Dat gaat ook weleens mis, ja. Ik heb weleens 30.000 woorden moeten schrappen, dat is een derde boek! Maar je moet beginnen met losgaan, alle belemmeringen in eerste instantie wegnemen. Schrijven gaat over ontremmen, ontgrenzen."

Is het thrillergenre sowieso niet geforceerd? Het boek móet spannend zijn. Neemt die wetenschap juist niet alle spanning weg?

"Het voelt vaak inderdaad geforceerd en opgelegd. Daarom probeer ik het altijd op mijn manier in te vullen. Ik wil ook altijd nieuwe dingen uitproberen."

Heeft u een beeld van uw lezerspubliek?

"Voornamelijk vrouwen van 35 jaar en ouder. (lachend): En ze zijn héél aardig en héél lief. Ze komen meer uit de Randstad, schijnt het en mannen lezen mij weinig. Maar mannen lezen sowieso weinig. Jammer dat ze dat niet doen, ik vind dat lezen je leven verrijkt. Ik lees zelf redelijk veel. Ik hou mijn genre bij, maar ik lees toch voornamelijk romans. Nee, helemaal onbezorgd lezen kan ik niet. Ik kijk er wel met vakogen naar. Maar dat bederft niet mijn plezier. Als een boek echt goed is, vergeet je alle techniek en begeef je je in een andere wereld."

En wat voor beeld heeft het lezerspubliek van u?

"Ik denk niet dat het lezerspubliek zo met mij als persoon bezig is. Althans, dat hoop ik, haha. Ze weten dat mijn boeken rauwe humor bevatten, dat ze met vaart zijn geschreven. Dat ik word gerekend tot een bepaald groepje van vrouwelijke thrillerschrijvers, houdt me niet zo bezig. Ik ben wel bevriend met sommige collega's maar ik ben ook bevriend met mensen die iets heel anders doen. Ik denk ook dat ik langzamerhand wel een eigen plaats inneem in het genre. Ik voel me niet automatisch verbonden met al die andere schrijvers."

undefined

Boekhandel wordt plaats delict

In de hele maand juni worden tal van boekhandels en bibliotheken omgetoverd in plaatsen delict.

Misdaadauteurs als het duo Nicci French, Loes den Hollander en Marion Pauw zullen er signeren en lezingen geven. Het thema van de Maand van het Spannende Boek 2015 is: politieverhalen. Bij besteding van euro 12,50 aan Nederlandstalige boeken, geven winkels het geschenk van de Maand van het Spannende Boek ('Grijs gebied' van Marion Pauw) cadeau.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden