Review

Wat deed Aad Mansveld tussen de godenzonen van Ajax?

In Den Haag is de nagedachtenis aan de in 1991 overleden profvoetballer Aad Mansveld nog springlevend. Er is een voetbaltribune vernoemd naar de legendarische libero van ADO en op de muren van het stadion van de FC prijkt een levensgrote afbeelding van Mansveld in graffiti-stijl.

Artikelen over hem in de sportmagazines kenmerken zich door een lichte devotie. Logisch. Dat Mansveld in 1973 als enige niet-Ajacied deel uitmaakte van het legendarische Nederlandse elftal, roept al de vraag op als hoe hij zich kon handhaven te midden van de godenzonen en waarom juist hij door Cruyff, Haan, Suurbier en anderen als de ideale midvoor werd geaccepteerd.

Bij een wedstrijd van de junioren scoorde ik een keer magnifiek en na afloop mompelde Mansveld tegen mij: “Mooi doelpunt.” Sindsdien ga ik er prat op Mansveld gekend te hebben. In 1993 merkte Chris Willemsen in het 'Requiem voor een boegbeeld' op, dat door Mansvelds dood zich een verbale verlamming van Den Haag had meester gemaakt. Willemsens fictieve beschrijving van Mansvelds begrafenis was een van de redenen waarom diens zoon besloot een biografie van zijn vader te publiceren.

Of Ruud Mansvelds 'De voetballer Aad Mansveld' een geslaagde biografie is, valt te betwijfelen. Met te grote voetbalstappen baant de zoon zich door de profcarrière van zijn vader (de relatie met trainer Ernst Happel blijft onbelicht) en te vaak maakt hij een onnodige schijnbeweging. Dat neemt niet weg dat het in het 'Haags' geschreven boek als een aanwinst voor de sportliteratuur kan gelden. De unieke foto's zijn van hoge kwaliteit en het werkje is, de lacunes ten spijt, heel informatief.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden