Wat biedt 130 jaar oud worden?

En toen wilde ik iets zeggen over Andrea Maier als Zomergast bij Thomas Erdbrink. Dat hij zo weerloos is tegenover een wetenschapper en dat je die Aubrey de Grey - de Britse gerontoloog van wie ze een fragment liet zien - eigenlijk alleen maar zou moeten meenemen naar carnavaleske bijeenkomsten, maar niet naar een avond gewoon nadenken. Nee, niet vanwege die baard, maar vanwege zijn denkbeelden. Probleem met De Grey is dat hij net niet helemaal gek is, dat wil zeggen dat er in zijn beweringen zoveel samenhangends zit dat opsluiten niet zal lukken, maar ook weer zo weinig steekhoudends dat de feiten er niet voor opzij zullen gaan. Duizend jaar oud worden, wat een straf. Hij zou eens moeten praten met een groep gezonde negentigplussers om uit te zoeken onder welke voorwaarden die groep er nog een aantal jaren bij zou willen hebben. Ik denk dat voorwaarde nummer één zou zijn dat ze de zekerheid wilden hebben van een makkelijke dood. Dat wil zeggen dat ze die nare vervelende helling waarlangs je tegenwoordig heel geleidelijk omlaag moet kruipen om in het graf te komen, afgeschaft willen zien. Maar de 130 jaar van Maier, of de 1000 van De Grey, bieden niets op dit punt. Ze lijken er niet eens bij stil te staan. Eigenlijk lijken ze niet te beseffen dat eindigheid een onmisbaar kenmerk is van ons bestaan. Dat ouder worden wellicht ook met een zekere opluchting gepaard kan gaan bij het vooruitzicht van een naderend einde. Dat herhaling stierlijk kan gaan vervelen. Hoe vaak wil je nog verliefd worden, Elsschot herlezen, naar de Beatles luisteren? Erger is dat ik ontdekte dat ik precies 72 columns terug al alles over haar werk als gerontoloog gezegd heb. Dat mevrouw Maier na die column haar laboratorium niet onmiddellijk heeft opgedoekt zegt veel over haar doorzettingsvermogen, maar misschien nog meer over de zin van columns schrijven.

Een volgende desillusie was een artikel in The Times Literary Supplement waarin Mary Beard iets vertelt over de Atheense democratie. Atheners konden een stadgenoot verbannen na een schervengericht. Je schreef de naam van de te verbannen man op een potscherf en die werden verzameld en geteld om te zien wie de stad uitgestuurd zou worden. Het overkwam Themistocles in 472 v. Chr. Het leek allemaal zo mooi geregeld in Athene. Helaas stuitten archeologen op een verzameling van 190 potscherven waarop de naam van Themistocles stond vermeld in slechts veertien verschillende handschriften. Er was maar één conclusie mogelijk: iemand heeft een flinke voorraad potscherven met Themistocles' naam erop vervaardigd om die vervolgens uit te delen aan de wakkere medeburgers die de scherf vervolgens in de amfoor gooiden. Dat men er zoveel bijeen vond betekent niet dat de uitkomst van de stemming op miraculeuze wijze werd bewaard. Nee, dit was waarschijnlijk een restje uit de voorraad uit te delen scherven. Beard strooit voor de zekerheid wat extra zout in de wond door te veronderstellen dat deze van tevoren beschreven scherven werden uitgedeeld aan mensen die niet konden lezen en die dus waarschijnlijk niet eens wisten wiens naam er nu eigenlijk op stond. Geen wonder dat de Atheense democratie door alle historici bezongen wordt, maar door vele tijdgenoten als een ellendige farce werd afgedaan.

En dan de derde desillusie van deze week: de reclameboodschappen rond het Journaal. Ik noem de makkelijke instapdouche, het incontinentiemateriaal van Tena Ladies, de veilige scootmobiel waarmee je stoepen op en af kunt rijden, de elektrische fiets natuurlijk, reisjes langs Rijn of Moezel, de gebitsprothese-fixerende pasta, de gel waarmee je pijnlijke gewrichten weer soepel krijgt, de fjordencruise, brillen in alle soorten en maten en niet te vergeten de vele hoorapparaten. De reclamejongens weten precies welke spullen ze moeten zien te slijten bij welke uitzending. Bier bij voetbal. Maar wat zegt deze commerciële aanval rond het Journaal? Kijken er alleen nog maar ouwe, plasverliezende, spierzwakke, slechtziende, stokdove, stijve, gevaarlijk fietsende en zich oeverloos vervelende medeburgers met rammelende protheses naar het Journaal? Zitten we op een eiland? Drijven we gestaag weg van 'het echte leven'? En waar speelt dat zich dan af? Waar kijken al die twintigers en dertigers dan naar zo rond acht uur? Ik legde deze brandende vraag voor aan enkele leeftijdgenoten en kreeg als antwoord: hebben ze ook iets tegen tranende ogen? En tegen een druppel aan je neus?

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden