Wat aandoenlijk, zo'n ventje met grote dromen

In een wolk van sigarettenrook sta ik net buiten de schuifdeuren van het vliegveld van Londen Luton. Stukjes as dwarrelen in het lichte voorjaarsbriesje om me heen. De zon schijnt af en toe, en af en toe ook niet.

Ik staar naar het schermpje van een telefoon. Niet mijn telefoon. Die zit in mijn zak, nadat ik vergeefs elke seconde mijn twittertijdlijn probeerde te verversen. Terwijl ik opstond om verderop een poging te wagen, hoorde ik jankende motoren. Ik zag een man en een vrouw staan, met een telefoon als mini-tv. Ik drong me op: "I'm Dutch, I have to watch this!" Ze begrepen het meteen.

Met open mond kijken we naar wat ik via Twitter al vernomen had. Max Verstappen ligt op kop. Met ingehouden adem zien we hem de laatste bochten in Barcelona doorkomen. En winnen.

Achttien jaar, zeven maanden en zestien dagen oud is Max Verstappen en hij schrijft geschiedenis. Nooit eerder won iemand zo jong een Formule 1-race, in een wagen die hij nog maar zo kort onder de kont heeft dat hij past als een nieuwe spijkerbroek die zich nog naar je bips moet vormen, in een race zo spannend dat zijn vader Jos er een bloedneus van kreeg.

Zeven jaar geleden ontmoette ik Max. Een ventje van elf, met bolle wangen en dezelfde ogen als zijn pa, die naast hem zat, in het tv-programma Holland Sport van Wilfried de Jong. Ik werkte daar als redacteur en we hadden een filmpje gemaakt over Max in de kart, en Jos langs de baan.

De gezichten van de twee, terwijl ze aan de motor van de kart werken. Prachtig geconcentreerd. Er wordt weinig gesproken. "Beter een meter te vroeg gaan dan een meter te laat hè", zegt Jos nog, voor zijn zoon Max het vizier van zijn helm naar beneden trekt en vanaf pole position start.

Hij wint. Zoals altijd. Op dat moment heeft Max Verstappen van alle vijftig races die hij reed sinds hij vier was, negenenveertig keer gewonnen. Die ene race waarin hij derde werd, was hij over een natte plek gespind. Foutje. Kan gebeuren, lacht hij schor.

Of hij net als zijn vader vanuit het karten wil doorstromen naar de Formule 1. "Ja", klinkt Max' stem helder, nog voor Wilfried is uitgesproken. Even is het stil in de studio. Dan begint het publiek te lachen: wat mooi en wat aandoenlijk, zo'n ventje van elf met grote dromen. Zo jong dat hij de realiteit nog niet kent. Laat hem nog maar even - zo rolt de lach door de studio.

In 1994 was Verstappen senior de laatste Nederlander die op een Formule 1-podium stond. Tweeëntwintig jaar later herhaalt zijn zoon de geschiedenis - maar beter. Hoe dat voelt, legde Jos in Holland Sport al uit. "Als je eigen kind rijdt, ben je trotser op wat hij presteert, dan op wat je zelf presteert." Dus daar staat hij voor het oog van de hele wereld met een papieren zakdoekje zijn blijdschapsbloedneus te stelpen. Zou hij zich al afgevraagd hebben hoeveel trotser je nog kunt worden, als vader? Want zoals dat gaat met een spijkerbroek: het duurt natuurlijk maar even voor het ding perfect om Max' kont past.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden