Was Huib maar onoverwinnelijk, net als Lance

Het hele weekend heb ik mijn hoofd gebroken over de vraag waar een man die de dood in de ogen kijkt het vandaan haalt om zoveel levenslust uit te stralen dat hij iedereen die hem ontmoet besmet. Hoe het komt dat hij zieke mensen troosten kan, terwijl hij zelf zo ziek is dat hem troosten potsierlijk voelt.

Want wat zeg je tegen iemand die je vertelt dat hij hoopt dat hij de kuur tegen kanker die hij ondergaat volhoudt, maar dat hij als dat niet zo is erg uitkijkt naar een pijnloos leven op een wolk?

Donderdag overleed Huib Kloosterhuis, de directeur van wielerbond KNWU, aan darmkanker. Ik heb hem niet lang gekend. Maar in de korte tijd dat we elkaar veel spraken, is hij onder mijn vel gekropen.

De sprankeling in zijn blauwe ogen. De lachrimpels over zijn hele gezicht. De flauwe grappen. Huib is zo'n beetje de slechtste vergaderaar die ik ooit ontmoet heb: hij was soms net een schooljongen die niet stilzitten kon en geen gelegenheid voorbij liet gaan om de boel op te juinen. Ik hoefde maar een blik op zijn guitige kop te werpen om mee te doen - want ik ben net zo.

De oprechtheid, altijd. Weinig mensen zeggen wat ze denken, zonder bijbedoelingen of agenda. Huib wel. Hij nam sowieso nooit een blad voor de mond, wat toch vrij bijzonder is voor een bobo, maar zich bewust van zijn naderende einde leek het of hij geen enkele reden meer zag om niet zijn ziel op tafel te leggen. Indien nodig tegen schenen te schoppen, van de hoge omes van de ASO of de UCI, in de strijd tegen doping of om de Tour de France-gelden te krijgen waar de KNWU recht op heeft.

Huib stuurde een e-mail naar Lance Armstrong. Hij wilde weten hoe het kan dat een man die aan dood door kanker ontsnapt is, spullen in zijn lichaam pompt waarvan hij de gevolgen niet kent. Lance antwoordde en zei: kom maar langs. Ze spraken lang, daar in Austin, Texas, over van alles. Als antwoord op Huibs vraag had de Amerikaan tenslotte gezegd: juist door aan de dood ontsnapt te zijn voelde hij zich onoverwinnelijk. Dacht hij dat hij alles maken kon.

Wat Huib betreft vergeven en rehabiliteren we Lance. Omdat hij, wat er ook gebeurd is, een held is en blijft. Officieel mag een directeur van de KNWU zoiets niet vinden. Maar daar had Huib mooi maling aan.

Huib, de man die zo lang het kon bleef fietsen, tot zijn hele lijf er pijn van deed - zoveel, dat het de pijn van de kanker overstemde. Toen wielrennen niet meer ging en hij alleen nog maar korte stukken wandelen kon, sms'te hij me dat er nu toch echt geen zak meer aan was. Jammer dat we zo weinig hebben kunnen samenwerken, schreef hij er achteraan, maar dat het zo snel bergaf gaat had ik niet verwacht.

Was Huib maar onoverwinnelijk, net als Lance. Het wielrennen heeft mensen als Huib nodig. Ik heb mensen als Huib nodig. De wereld heeft mensen als Huib nodig. Mensen die leven vanuit hun hart en de wereld kleuren.

Heb het goed daarboven op je wolk, Huib. Het is een voorrecht je gekend te hebben.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden