Wanhopige huisvrouwen

Wij belonen de makers telkens met een kleine zucht als de eindtune klinkt.

Tjonge, wat zijn ze weer slecht, zeggen we tegen elkaar. En wat dom. En zo intens gemeen!

Nee, een rooskleurig beeld van de menselijke natuur geeft 'Desperate Housewives' niet. Het is een en al bedrog, chantage, hypocrisie, kille berekening, het zoete eigenbelang. Daarbij vergeleken is de Heidelbergse Catechismus opgewekte lectuur.

Maar wat huiveren wij graag mee. Wat heet, zelden slaan wij een aflevering over. Zelfs worstelen we ons blijmoedig door reclameblokken die we anders geërgerd wegzappen.

De reeks staat geprogrammeerd op de bij ons thuis manloze dinsdagavond. Gelukkig maar. De serie kan alleen in gelijkgestemd vrouwelijk gezelschap ten volle gesavoureerd. Hardop meeleven is nu eenmaal de helft van het genoegen.

“Ze krijgt vast een miskraam.“

“Nee! Dat wil ik niet, hoor.“

'Desperate Housewives' volgt de wederwaardigheden van vier buurvrouwen, type goed geconserveerde oude meisjes, allen woonachtig aan de welvarende Wisteria Lane, allen in het bezit van een andere haarkleur.

Elke aflevering begint en eindigt met een voice-over. Deze stem behoort toe aan een vijfde buurvrouw; zij verblijft al geruime tijd aan gene zijde, maar dat verhindert haar niet aforistisch commentaar te leveren. “We hebben allemaal iets nodig om de nacht door te komen. Al is het maar een sprankje hoop.“ Daar is geen speld tussen te krijgen.

Aan Wisteria Lane domineert het huisvrouwenmodel uit de jaren vijftig. De personages hoeven hun boterhammetjes niet zelf te verdienen. De blonde Lynette, op dit moment de enige die wél betaalde bezigheden buitenshuis heeft, maakt er een potje van. Wanhopig schippert ze tussen haar drakerige kinderen en haar even drakerige bazin. Het bericht is duidelijk: werkende moeders zijn allerminst te benijden.

Kleine troost: de andere vrouwen ook niet. Allemaal hebben ze zo hun eigen valkuilen. En daar tuimelen ze dikwijls met open ogen in.

De roodharige Bree, immer beeldschoon gekleed, net weduwe, is verloofd met een griezel van een apotheker. Wij weten al héél lang dat hij niet kijkt op een mensenleven. Zij komt daar tergend langzaam achter.

De zwartharige, zeer katholieke Gabrielle is verzot op shoppen, op breedgeschouderde adolescenten én op haar licht ontvlambare, gedetineerde echtgenoot. Haar hartstochten blijven niet zonder gevolgen.

De kastanjebruine Susan is de mooiste van de vier, en tegelijk de onzekerste. Al wat zij aanpakt, loopt gegarandeerd in het honderd. Ook barst zij enorm vaak in snikken uit.

Intrigerend genoeg ligt dit suffe kindvrouwtje het best bij de fans. In een populariteitspoll blijkt zij met 49 procent de publiekslieveling. De arme Bree moet het doen met zes procent. Terwijl de fraaie combinatie van hoogmoed en kwestbaarheid haar karakter juist zo interessant maakt.

'Desperate Housewives' is soap op zijn best: uitstekend geacteerd, knap opgebouwd, spannende verhaallijnen. Wij belonen de makers telkens met een kleine zucht als de eindtune klinkt.

Helaas moeten we even zonder. Net 5 heeft deze week de winterslaap afgekondigd voor onze heldinnen. Niet getreurd. Op de Amerikaanse website verklappen fragmenten het bloedstollende vervolg. Ik heb plechtig moeten beloven mijn mond te houden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden