Wak

Temperatuur van lucht en water, de wind en stroming en vast ook watervervuiling beïnvloeden de dikte van het ijs. Het kon in Groningen vriezen en dooien, het kwik heeft gedanst tussen plus vier en min tien.

Niets vergeleken bij de Limburgse permafrost, maar toch genoeg voor een decimeter ijs. Voor glad ijs moeten we de stukgereden buurtsloten voorbij. We tijgen de provincie in. De jongste zit op de slee, ingepakt als een michelinmannetje. De zuidenwind zweept ons voort. We willen bij Garmerwolde naar het Damsterdiep klunen en dan naar de hangende keukens van Appingedam schaatsen. Daarvandaan per trein terug via Opa en Oma.

We laten andere schaatsers achter ons en hebben breed, zwart ijs voor ons alleen. Uit het ijs steekt een doodgevroren poelslak. Vogels schieten weg tussen het riet. Winterkoninkje, pimpelmees, waterhoen, watersnip. Hebben ze het zo zwaar, komen wij daar ook nog bij. Geen ijsvogels meer, ook nergens een bevroren blauwrood lijkje. We remmen voor een waterbreed wak vol meerkoeten, eenden en twee blazende zwanen. Het wak ligt voor een brug. In wakken verzamelen zich watervogels. En watervogels houden wakken open met hun gepeddel en geplons. Wij moeten over een dijkje klunen, van vaart naar vaart. Ik wurm de beschermers onder en zet een stap. Behalve een plons klinkt gekraak van ijs, geritsel van knakkend riet en mijn angstkreet.

Ik worstel door stinkende modder en ijs met scherpe randen. Erger dan de schrik zijn de aan ijs geschaafde wreven, de roemloze terugtocht te voet (de buren, op schaatsen met elkaar keuvelend, kijken naar mijn natte, besmeurde benen: ’koud zeker?’), het schrobben op de modder in mijn schaatsen. Die zullen wel bot zijn.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden