Wadlopen naar de Mont Saint-Michel

Wadlopen kan ook in Normandië, dwars door de baai naar de Mont Saint-Michel. Flip van Doorn maakte er ooit, als kind, zijn allereerste vakantiefoto.

\

\

undefined

Chemins de la Baie

Met zijn geulen, drijfzand en extreme getijden is de baai van de Mont Saint-Michel een verraderlijk terrein. Wandelen zonder gids wordt daarom sterk afgeraden. De gangbaarste route, onder leiding van gidsen van Chemins de la Baie, start bij de Pointe de Grouin du Sud. Daarvandaan is het ongeveer zeven kilometer lopen naar de voet van de Mont Saint-Michel. De prijs voor een wadlooptocht met gids, inclusief de busreis terug, ligt rond de 12 euro voor een volwassene: www.cheminsdelabaie.com

Op de eerste foto die ik ooit maakte zijn een paar kraampjes te zien, een kade. Donkerrode parasols waaronder manden met oesters staan uitgestald, zwarte bordjes met prijzen erop gekrijt. Halverwege de jaren zeventig, ik zal een jaar of acht zijn geweest, we verbleven met het gezin in het dorpje Cancale aan de Bretonse kust. Op vakantie schoot mijn moeder één, hooguit twee rolletjes vol en bij hoge uitzondering mocht ik een keer op het knopje drukken. Het resultaat heeft jarenlang ingelijst op mijn jongenskamer gehangen. Tussen de parasols, heel vaag op de achtergrond, is een vlekje te zien. Een grijze stip op de horizon. Stiekem had ik ook de Mont Saint-Michel op de foto gezet, de magische, mythische berg die op de grens van Normandië en Bretagne drijft. Icoon, baken, oriëntatiepunt, sieraad voor de baai die zijn naam draagt. De 'Mont', zoals hij meestal liefkozend wordt genoemd, trekt als een enorme magneet hordes mensen naar zich toe. In Frankrijk noteert alleen de Eiffeltoren jaarlijks meer bezoekers.

Het is onmogelijk de kloosterberg los te zien van zijn omgeving. Als de Mont Saint-Michel een diamant is, dan is de gelijknamige baai de gouden ring waarin hij is gevat. Maar van een baai was nog geen sprake toen de eerste kluizenaar zich er vestigde, rond het jaar 700.

De overlevering wil dat de aartsengel Michaël verscheen aan de monnik Aubert en hem de opdracht gaf een kerk te bouwen op een berg in het uitgestrekte bos van Scissy, aan de kust. Het heiligdom was nauwelijks voltooid of een stormvloed sloeg een groot deel van het mythische bos weg en de berg was een eiland, omringd door modder en zand. Een waddengebied waar, zoals Victor Hugo het opschreef, de vloed opkomt met de snelheid van een galopperend paard. Ideaal om de vruchten van de zee te plukken. Bij Saint-Benoît-des-Ondes liggen enorme mosselvelden en de inwoners van het schandalig pittoreske Cancale hebben de oestercultuur tot kunst verheven. Ook een andere lokale specialiteit, viande d'agneau de prés salés, dankt het gebied aan het getij. Schapen grazen op deze zilte weilanden en voeden ze zich met plantjes als zeekraal en lamsoor en hun vlees wordt zo voorgezouten. Een delicatesse.

Dwars door de baai loopt de grens tussen Normandië en Bretagne. Het wispelturige grensriviertje de Couesnon wilde zijn loop nog weleens verleggen, waardoor de Bretonnen aanspraak meenden te kunnen maken op wat zij de Menez Mikael ar Mor noemen. Maar de grens is vastgelegd op het moment dat de monding van de Couesnon vier kilometer ten westen van de Mont Saint-Michel lag. Sindsdien zijn het de Normandiërs die al bijna twee eeuwen de vruchten plukken van het volop bloeiende toerisme. Inmiddels weten jaarlijks ruim drie miljoen bezoekers de Mont te vinden. Een fonkelnieuw transferium naast een uitgestrekt parkeerterrein moet de toeristenstromen in goede banen leiden. Gratis pendelbussen rijden af en aan over de lange brug. Het is mogelijk er per helikopter heen te gaan, of per huifkar. Maar een juweel als de Mont Saint-Michel vraagt om een wat meer delicate benadering. Te voet, over het wad. Wanneer de zee zich heeft teruggetrokken tot achter de horizon en het slijk blinkt en pruttelt. Alleen die wandeling, de pelgrimage dwars door de grijze baai, doet het eeuwenoude heiligdom werkelijk recht.

Het is even zoeken. Vanaf de camping puzzelen we in een kwartier over verlaten landweggetjes naar Genêts. Voorbij het dorp, niet ver van het kapelletje van Sint-Léonard, staat het Ecomusée de la Baie du Mont Saint-Michel. Een kleine tentoonstelling vertelt het verhaal van de bewoners van de baai. Nog een dikke kilometer verder, bij de Pointe du Grouin du Sud, is de plek waar gidsen hun gasten opwachten om hen over het wad te loodsen. Naar de nummerborden te oordelen zijn het hoofdzakelijk Fransen die aan deze excursies deelnemen. Tegelijkertijd doet de scène aan Holwerd of Pieterburen denken. Overal op het wad lopen plukjes mensen, groepen van tien, twintig, soms enkele tientallen grijze stipjes in de grijze modder. Aan de horizon echter geen Ameland of Schiermonnikoog, het decor is het majestueuze silhouet van de Mont Saint-Michel.

De gidsen Cédric en Damien weten precies waar de geulen liggen, op welke plekken die doorwaadbaar zijn. Ze loodsen ons langs de gaten met drijfzand en over de soms spekgladde passages. Om de verraderlijke kant van de baai te tonen laat Damien zich tot over zijn knieën in het drijfzand wegzakken. De zeven kilometer door de baai zijn één lang blotevoetenpad, doorsneden door kreekjes en geulen. De schoonheid van de Mont Saint-Michel openbaart zich stap voor stap. Langzaam zien we de berg aan de horizon groeien, tot het punt waar de luifels van de restaurants en de souvenirwinkels zich nog net niet tegen de bruingrijze steenmassa aftekenen, gestaltes van toeristen nog niet te onderscheiden zijn op trappen en tussen kantelen. Wanneer de gevleugelde gestalte van de aartsengel Michaël op de top van de abdijtoren herkenbare vormen aanneemt, is de naar hem vernoemde berg op zijn mooist. Daarna wordt de magie verbroken door het onvermijdelijke toeristische circus. We kunnen het de aartsengel niet kwalijk nemen. Zijn heiligdom laat zich het best van een afstand bewonderen. Als op mijn eerste foto.

undefined

Kamperen

De kasteelcamping Lez Eaux in Saint-Pair-sur-Mer is een goede uitvalsbasis voor een tocht naar de Mont Saint-Michel. Het stadje Granville en de stranden van de Normandische westkust liggen vlakbij. www.eurocamp.nl

undefined

Chemins de la Baie

Met zijn geulen, drijfzand en extreme getijden is de baai van de Mont Saint-Michel een verraderlijk terrein. Wandelen zonder gids wordt daarom sterk afgeraden. De gangbaarste route, onder leiding van gidsen van Chemins de la Baie, start bij de Pointe de Grouin du Sud. Daarvandaan is het ongeveer zeven kilometer lopen naar de voet van de Mont Saint-Michel. De prijs voor een wadlooptocht met gids, inclusief de busreis terug, ligt rond de 12 euro voor een volwassene: www.cheminsdelabaie.com

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden