Wachten op Zhao Lie

Arrivals. Departures. Aankomst. Vertrek. Gehaast lopend, een tas aan de schouder, een koffer op wieltjes voortslepend, zoekt de reiziger, uit de treintunnel gekomen, zijn weg via de bordjes, via de televisieschermen naar een van de vertrekhallen. Weg van zijn eigen dorp of stad levert hij zich straks over aan de reis naar een ver gelegen andere stad of dorp.

Verlichte kerstbomen accentueren de alledaagse glamour van Schiphol. De tientallen neringdoenden stallen hier hun superluxe waar uit in overdadige shops, allochtone schoonmakers zorgen er met hun brede wissers voor dat de vloeren glanzend schoon blijven, duwen een prop papier voort die een reiziger heeft laten vallen. Zwervers zitten hier te zitten, lijken zich behaaglijk te voelen op deze plek waar alles samenkomt wat de wereld te bieden heeft. Parmantige stewardessen trippelen zelfverzekerd en vol allure in hun blauwe pakjes over de schone vloeren. Nog meer dan al die anderen voelen zij zich hier thuis, zijn zij één met hun omgeving.

De reiziger haast zich naar boven, naar de Departures, haalt zijn ticket op, voelt een laatste keer of het paspoort in de zak zit, zoekt naar de balie waar hij kan inchecken, zijn koffer kan overleveren aan de buitenwereld. Ontdaan van de last weet hij dat hij zijn kleinood in het verre oord zal aantreffen. De sfeer is nerveus, gespannen, hier bij de vertrekkers. Albert Plesman (1889-1953), grondlegger van de KLM, kijkt van zijn borstbeeld in alle rust naar al die zoekenden, sommigen langzaam lopend, anderen botsend, rennend, draaiend. Weer anderen dreutelen wat, worden vergezeld door familie of geliefden, die in deze hal voorlopig voor het laatst uitzwaaien. Dat afscheid is moeilijk. Nog even wordt wat gedronken als de tijd het toelaat, een laatste woord gewisseld. Voor hoelang? Keert de reiziger nog wel terug in de Dorpsstraat?

Een grote groep wacht gedwee voor een bord. Hun vlucht gaat niet door. Flight to Detroit cancelled. Due to snowstorm. Hun vliegtuig kan daar op die andere plek niet landen vanwege de sneeuwstormen. De sneeuw komt plotseling heel dichtbij in dit te warme winterse Holland. Kaalgeschoren Engelse mannen staan wanhopig gebarend bij de balie van EasyJet. Morgen gaat hun vliegtuig. Maar het geld is op. ,,We come from Liverpool'', proberen ze. ,,We willen nu terug.'' Na lang debatteren loopt een EasyJetmeisje mee naar de douane, die toestemming moet geven voor een vervroegd vertrek.

Dagelijkse gevechten worden geleverd met al die vliegautoriteiten, maar uiteindelijk legt ook de grootste woesteling het af tegen het ijzeren regime van Schiphol. Gedwee levert hij zich over, wordt de braafste dorpeling ter wereld, steekt zelfs zijn sigaret niet op, gehoorzamend aan het hier overal heersende rookverbod. Slechts een enkele enkeling tussen al die duizenden durft het verbod met voeten te treden.

Een verdieping lager heerst een andere nervositeit. Arrivals. Niet de emoties van het vertrek, het verdriet bij het afscheid. Maar een sfeer vol verwachting. De familieleden, de kennissen, de geliefden kijken door het dikke glas. ,,Daar staat-ie', bij de kofferband. Wat ziet-ie er bruin uit.'' Contact wordt gelegd, via de mobiele een eerste gesprek gevoerd. Nog even wachten tot die koffer komt aanrollen. En dan is er weer de verzoening met het zo vertrouwde thuisfront. Twee geliefden geven elkaar hun eerste zoen na lange tijd dwars door het dikke glas heen. Ze roepen iets naar elkaar, maar de ene kant hoort de andere niet. Achter het glas volgt een pantomime, zelfs een ballet. De mooiste voorstelling sinds tijden, eentje waarin alles wordt gezegd.

De reiziger keert terug, de automatische deuren van het niemandsland openen zich, de omhelzing volgt. En de tranen vloeien overvloedig. ,,Hé paps, je hebt het weer overleefd.'' De terugkomst is zoveel mooier dan het afscheid, slechts één verdieping hoger. Een andere reiziger treedt binnen door de sluisdeuren, de oren verdoofd door de landing, de geluiden die nog zo ver weg klinken. En de geest gedrenkt in het vocht dat in het vliegtuig werd geschonken. ,,We zijn weer thuis.'' Maar waar is de geliefde, staat die wellicht nog in die eeuwige file die dit deel van Holland dagelijks verstopt. Staat ze soms bij een andere uitgang. Of is ze toch met een ander? Zoekend loopt hij rond, met zijn pas verworven koffer. Wachten of meteen doorlopen naar de trein? Ten einde raad nestelt hij zich op een kruk aan de dichtstbijzijnde bar om zich te laven aan een Hollands helder biertje. En te wachten op wat komen gaat.

De automatische deuren gaan met enige regelmaat open, een nieuw gezicht, juist de douane gepasseerd, kijkt vol verwachting naar deze kant van de grens van Schiphol. De vlucht uit Tokio. Potige mannen, Hollandse vechttypes, ze worden opgewacht door hun achterban. Speciale aandacht krijgt een van de krachtpatsers, een stekelharige met een blauw oog, een fors verband over de wenkbrauw. In den verre liet hij zich vrijwillig toetakelen, thuis kunnen zijn wonden in alle rust helen.

Een Nederlandse zakenman ontwaart zijn gast, begroet, knipt en buigt, zoals hem dat van bedrijfswege is geleerd. Did you have a long journey?, vraagt hij. Een beleefde knik volgt. Mannen met bordjes waarop vreemde namen staan geschreven wachten hier. Eén voor éen vinden zij hun gegadigde. Behalve die ene met zijn bordje Zhao Lie. Iedereen is voorbij, en hij staat daar nog. Alleen. Zenuwachtig kijkt hij om zich heen. Enkele reizigers had hij al voorzichtig benaderd, maar nee... ze reageerden afwijzend. Een nieuwe lading volgt. Ditmaal uit Beijing. Hoop gloort. Een andere lading wachtenden heeft zich gemeld, een nieuwe stroom omhelzingen en vreugdetranen volgt. Kleine Chinese kinderen springen enthousiast op de nek van hun opa en oma. Maar geen Zhao Lie. Of toch wel. De schuifdeuren openen zich, een keurige Chinees loopt regelrecht op het bordje af. Een vriendelijke begroeting volgt. ,,Let's take the elevator'', mompelt de man. Welkom in ons dorp.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden