Waarom zo weinig Zwitsers?

Wie zich de moeite troost, Duits te leren, wordt door de literatuur rijkelijk beloond. In vertalingen gaat bijna altijd iets van het origineel verloren. Daarom betreur ik, diep in mijn hart, dat de kennis van het Duits in Nederland thans zo gering is dat - om maar één gevolg te noemen - de gezamenlijke Nederlands-Duitse troepen zich van het Engels bedienen.

HANS ESTER

Met dit voorbehoud kan ik dan toch van harte de lof van enkele vertalingen bezingen. Ik noem allereerst Edgar Hilsenraths 'De terugkeer van Jossel Wassermann'. Het leven in de bedreigde joodse sjtetl Pohodna bij Czernowitz wordt hierin zo beeldend beschreven dat de leesindrukken in onvergetelijke visuele impressies omslaan. Het is droevig en geestig tegelijk, precies die combinatie die de ware humor schept.

De Oostenrijker Robert Schneider worstelt in zijn schitterende roman 'Wie liefheeft slaapt niet' met het probleem van het geloof in Gods genade en leiding in het leven, in verhouding tot het scheppend vermogen van de kunstenaar (in dit geval een in 1803 geboren geniale organist die geen noot kan lezen).

Iets oudere uitgaven die ik graag aanbeveel, zijn Leo Perutz' 'De Judas van Leornardo' en Ronald Jonkers' nieuwe nieuwe vertaling van Remarque's 'Van het gewestelijk front geen nieuws', een roman die verplichte leesstof zou moeten zijn op de middelbare scholen in ons land.

Meer en meer ben ik de overtuiging toegedaan dat de Duitstalige literatuur van de Bondsrepubliek minder interessant is dan die uit Oostenrijk of Zwitserland. Het imago van Zwitserland heeft weinig met de literaire realiteit van dat land van doen. Onbegrijpelijk dat schrijvers als Werner Schmidli, Silvio Blatter, Margrit Baur, Kurt Marti (als prozaschrijver), Margrit Schriber, Rolof Lappert nooit zijn vertaald. Ligt dat aan de terughoudendheid van Pro Helvetia? En waarom dan wel een onbeduidende auteur als Doris Dörrie?

De betekenis van de Duitse letterkunde in Nederland is drastisch afgenomen. Tegen beter weten in hoop ik dat moedige uitgevers de Duitse klassieken zullen blijven presenteren. Wat een stralende geluksdag zal het zijn wanneer we Adalbert Stifter's 'De Nazomer' of Theodor Fontane's roman 'Voor de storm' in de etalage zien liggen!.

1. Edgar Hilsenrath: 'De terugkeer van Jossel Wasserman' (vert. Elly Schippers; Bodini ¿ 49).

2. Robert Schneider: 'Wie liefheeft slaapt niet' (vert. W. Hansen; Arbeiderspers ¿ 34,90).

3. Goethe: 'Faust 1 en 2' (vert. C. A. Adama van Scheltema; Wereldbibliotheek ¿ 49,50).

4. Erich Maria Remarque: 'Van het westelijk front geen nieuws' (vert. Ronald Jonkers; Bijleveld ¿ 29,90).

5. Leo Perutz: 'De Judas van Leonardo' (vert. Nelleke van Maaren; Arbeiderspers ¿ 36,90).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden