Column

Waarom kindhuwelijken zo ontzettend complex zijn

Naema Tahir.Beeld Foto: Maartje Geels

Deze week werd de organisatie Girls Not Brides bekroond met de Geuzenpenning, voor haar werk rondom het uitbannen van kindhuwelijken. De organisatie heeft miljoenen kindhuwelijken helpen voorkomen, ondanks de complexiteit rondom zulke huwelijken. 

Ik had de eer, tijdens een voorprogramma op die dag, aan de voorzitter van Girls Not Brides, prinses Mabel van Oranje, een exemplaar van mijn roman 'De Bruid' te overhandigen. Want literatuur helpt bij het begrijpen van de complexiteit van kindhuwelijken. 

Zo wordt in De Bruid beschreven hoe een Nederlands zestienjarig meisje met een bi-culturele achtergrond geconfronteerd wordt met een voor haar uitgezochte bruidegom. Haar ouders zien het huwelijk als de beste oplossing voor hun dochter, die anders weleens het 'verkeerde pad' op zou kunnen gaan. Voor zo'n meisje is het psychisch ondoenlijk om daar tegenin te gaan.

Poetsvrouw

Laat ik mijn punt illustreren met een anekdote over een poetsvrouw die bij ons werkte, toen ik in de jaren tachtig als kind in Pakistan woonde. Mijn moeder had de vrouw ingehuurd om elke dag bij ons de stenen vloer te vegen; in een land met weinig verharde wegen, moet de vloer dagelijks geveegd of gewassen worden, want anders zit die vol zand en modder. De poetsvrouw wilde haar loon vooruit betaald hebben, dus kreeg ze van mijn moeder enkele maanden vooruit betaald. 

De poetsvrouw kwam enkele dagen. Daarna kwam ze niet meer. In plaats daarvan stuurde ze haar dochter, die niet meer dan zeven jaar oud was. Ze was piepklein, iel en ontzettend lief. Het was bijzonder gênant om zo'n klein kind het huis te zien vegen en dus verbood mijn moeder dat. De poetsvrouw werd ontboden. Ze deed haar verhaal: ze had bij een andere familie ook al een opdracht aangenomen om daar de vloer te vegen, een marmeren vloer dit keer, die ze ook flink moest boenen, een helse taak die haar rugpijn gaf.

Daarmee stond mijn moeder voor een dilemma. Als ze de poetsvrouw zou opdragen om volgens afspraak bij ons te komen vegen, en niet haar dochter zou sturen, zou de poetsvrouw haar dochter naar dat andere huis met de marmeren vloer sturen. Daarom is het meisje bij ons gebleven. Maar dat zij de vloer zou vegen, konden we niet aanzien en dus schoof ze aan bij de bijles die mijn broers en zusjes thuis van een onderwijzer kregen. 

Het meisje was analfabeet, want haar ouders waren straatarm. Aan deze episode kwam echter na een paar dagen ook al een einde. De poetsvrouw kwam in het vervolg zelf. We hebben het meisje nooit meer gezien. Ik vermoed dat ze die marmeren vloeren is gaan poetsen.

Dromen

Wat voor dromen zou haar moeder voor dat meisje hebben gehad? Dat ze zou gaan studeren? Dat ze arts zou worden of advocaat? Natuurlijk niet. Die moeder bad dat haar meisje niets zou overkomen in dat huis met die marmeren vloer. Dat ze niet seksueel zou worden geschonden. 

Intussen was ze bezig zo goed en zo kwaad als het kon een bruidsschat bij elkaar te schrapen om haar dochtertje, zodra ze geslachtsrijp was, uit te huwelijken. Haar te redden voordat er iets naars zou gebeuren. Meisjes trouwen in die culturen vaak zo idioot jong, omdat de alternatieven slechter zijn.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Lees hier meer van haar columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden