Waarom jutten ’keurige’ ouders hun kleine kinderen zo opgefokt op?

Wie weleens op een onzalig vroeg tijdstip op de zaterdagmorgen langs de lijn heeft gestaan van een voetbal- of hockeyveld kan erover meepraten. Hoe daar opgefokte ouders hun kleintjes staan op te jutten, met schop- en slabewegingen, niet zelden uitmondend in een dierlijk gebrul om vooral korte metten te maken met de tegenstander. Kop eraf desnoods en beentjes onder het achterwerk vandaan gemaaid.

En daar niet alleen, ook in de verfijnde wereld van het klassieke ballet weten ouders wat hen te doen staat. Leuk dat die dreumes van zes van die schattige pasjes maakt. Maar dat schiet niet op natuurlijk. Of de juf zo vriendelijk wil zijn het kleintje drie, vier keer per week te drillen. Dat wil zelf ook graag, nietwaar lieve schat? Ik vind het allemaal even vreselijk. Het is me daarom uit het hart gegrepen dat Sire (Stichting ideële reclame) deze week een campagne is begonnen met als inzet: Geef het kind zijn spel terug. De vraag is alleen hoe krijg je dat voor elkaar?

Sire zoekt zijn kracht in de overdrijving. In de hoop dat dit ouders aan het denken zet en er een kindvriendelijker wind in Nederland gaat waaien. Want het is nu wel erg bar, zo blijkt uit onderzoek. Het gekke is, dat veruit de meeste ouders dat zelf ook vinden. Negen van de tien ouders, zo blijkt, vinden dat andere ouders zich langs de lijn misdragen. Dat is nogal wat. Maar het roept tevens de vraag op waarom het dan zo bar is. Zijn één op de tien ouders in staat om het klimaat zo grondig te bederven? Of zijn er misschien heel wat meer ouders die zich misdragen zonder dat ze zich daar zelf van bewust zijn?

Dit vraagt om een grondige analyse van het probleem, waarin het onderzoek van Sire helaas niet voorziet. Op de radio hoorde ik een onderzoeker iets mompelen over ouders die hun frustraties over de huidige prestatiemaatschappij op een ongelukkige manier verhalen op hun kinderen. Het zou kunnen. Ik denk dat er meer aan de hand is. Kinderen apen de wereld van volwassenen na. Om die reden zijn gewelddadige spelletjes geliefd. Ze zien niet anders op de tv. Dat hoeft op zichzelf geen ramp te zijn als ouders er op overtuigende wijze blijk van geven dat dit gedrag in de echte wereld geen pas geeft. Er blijk van geven ook, dat plezier in het spel minstens zo belangrijk is als winnen of verliezen. Sterker nog, dat je alleen maar een goede sporter of ballerina kunt zijn, als je de sport of de kunst van het dansen op juiste waarde weet te schatten.

Dit onderscheid lijkt er in de echte wereld minder toe te doen. Alles draait daar om het halen van targets, het geeft niet hoe en uiteindelijk draait alles om poen. En inmiddels moeten onze kleintjes er ook aan geloven. Maar misschien zie ik het fout. Vandaar mijn vraag: waarom jutten ’keurige’ ouders hun kleine kinderen zo opgefokt op?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden