Waarom ik nooit een fan van Tarantino zal worden

Acht mensen in een blokhut die elkaar haten. Buiten een sneeuwstorm. Zie de fantastische belofte van 'The Hateful Eight'. Iedere 'nieuwe Tarantino' is een cinefiele draaikolk waar filmfans zich graag in laten meevoeren. Toch begint dat de maker steeds meer op te breken.

De grootste kracht van de regisseur die in 1992 knetterend debuteerde met 'Reservoir Dogs', is dat hij zijn klassiekers kent. B-films ('Pulp Fiction'), martial arts-actie ('Kill Bill'), blaxploitation ('Jackie Brown'), zijn liefde voor en kennis van (sub)genres spat van het doek. Dat is meteen zijn probleem: Tarantino is het slimste jongetje van de klas, dat de juf wil behagen met opgelepelde feitjes. Bij kinderen is dat wel charmant, bij volwassen mannen niet (je zult een daglang met een nerd als Quentin in een blokhut zitten!)

Hadden zijn eerste films nog maffe humor, nu raakt de maker steeds meer verstrikt in zijn eigen postmoderne, zelfbewuste, schrandere meta-staketsels, aaneenrijgingen van knipogen. Psychologisch povere, zielloze constructies.

In 'The Hateful Eight' verweeft hij de klassieke Amerikaanse western met de drie theater-eenheden die Aristoteles definieerde: het drama speelt zich binnen één etmaal op één lokatie af, en draait om één kwestie.

De opzet is zonder meer subliem. Het probleem is: van die acht rottige personages in die blokhut is er niet een voor wie je op een ontsnapping hoopt. In Tarantino's misantropische wereldbeeld kan het ieder moment met iedereen zijn afgelopen. Sterker, de filmmaker is zo dol op het schokeffect waarmee hij zijn personages, ongeacht verdiensten, liefst onverwacht op gruwelijke wijze laat gaan. Maar wanneer er emotioneel niets op het spel staat, kun je als kijker maar één ding denken: I don't care.

Waarom dan drie uur in de bioscoop gaan zitten? Om te mogen bewonderen. Dat de maker het oude 70mm filmmateriaal laat herleven, betoverende sneeuwlandschappen toont, en goede acteurs plus westerncomponist Ennio Morricone bij elkaar krijgt. Leuk. Zoiets als de Eiffeltoren beklimmen en alle bouten en verbindingsstukken bekijken, zonder ooit van afstand vervoerd te mogen raken door de gracieuze verschijning van het geheel.

De regisseur ontbeert de ambitie om mij met klamme handen naar de ontknoping te leiden. In de Amerikaanse western gaat de shoot out om het rechtzetten van wat krom is. In deze film is alles krom en heeft niemand het morele gezag (of de wil) om er iets aan te doen. Tarantino heeft blijkbaar niets te zeggen over de condition humaine, en kiest voor de nihilistische, makkelijke weg: horror, sadistisch geweld. Natuurlijk valt zijn 'achtste', net als de eerdere films, in de prijzen. De meest accurate onderscheiding is al binnen. De Amerikaanse alliantie van vrouwelijke filmjournalisten nomineerde de film voor de Eda Award voor 'Movie You Wanted to Love, but Just Couldn't'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden