Recensie

Waarom het nieuwste seizoen Game of Thrones rammelt (zonder spoilers)

Kit Harington speelt Jon Snow, een van de hoofdpersonages in de HBO-serie. Beeld AP

Het tempo zat er stevig in, bij de zevende reeks van spektakelserie Game of Thrones waarvan de finale maandag werd uitgezonden. Eigenlijk iets té stevig. Enkele spoilervrije gedachten bij het afgelopen, zevende seizoen.

We kunnen het inmiddels rustig zeggen: Game of Thrones is de populairste televisieserie van dit moment. En van misschien wel ooit. De HBO-fantasyserie naar de boeken van George R. R. Martin is één van de duurste tv-producties ooit (Netflix’ The Crown schijnt iets prijziger te zijn) en breekt al jaren zowel illegale downloadrecords als legale kijkcijferrecords. GoT is zo’n cultuurverschijnsel waar fans de afgelopen zeven weken elke keer vol verwachting naar uitkeken, om er de dag erna bij het koffiezetapparaat over te roddelen.

Deze plek laat absoluut geen ruimte om alle verhaallijnen, familiebanden en plottwists te ontwarren, maar voor wie onder een steen heeft gelegen: inzet van het titelspel is de ijzeren troon van Westeros, een fictief magisch-middeleeuws rijk, waar zeven families strijden om de macht. Echter wordt het eens in de zoveel jaar Heel Erg Winter. In het noorden van Westeros biedt een enorme ijsmuur bescherming tegen die snerpende koude, en alle ellende die deze lange winter met zich meebrengt. Ellende zoals een leger van ijszombies.

In dit zevende seizoen is die winter eindelijk gekomen, nét nu de troonstrijd zijn climax nadert. Soort-van-slechterik Cersei Lannister (Lena Headey) zit stevig op de ijzeren troon, soort-van-goederik Daenerys Targaryen (Emilia Clarke) is met haar drie draken de oceaan overgestoken om haar geboorterecht (die troon dus) te claimen. Leg dan maar eens je wapens neer om gezamenlijk tegen dat aanstormende leger van, juist, ijszombies, op te treden.

Tijd begint te dringen

Wat de serie zo sterk maakte is dat goed en kwaad in Westeros door flink wat grijstinten worden ingekleurd. Hierdoor konden personages zich de afgelopen jaren sterk ontwikkelen. Complexe politieke spelletjes en wisselende allianties werden afleveringen lang uitgewerkt, en ook rekende de serie vaak genoeg rücksichtslos af met haar eigen helden: GoT was onvoorspelbaar en daardoor boeiend.

Maar nu, met hierna nog één seizoen te gaan, en slechts zeven in plaats van de gebruikelijke tien afleveringen, begint de tijd merkbaar te dringen. Er worden reuzenstappen gezet. Acties of beslissingen van personages worden nauwelijks uitgediept. Klein, maar bruut geweld is verschoven richting groots spektakel: bijna elke aflevering dit seizoen eindigt met een geweldig in beeld gebrachte strijd om het één of ander. Voor seks, altijd vast ingrediënt in de serie, is geen plaats. Iedereen - oké, bíjna iedereen - is veel te druk om nog van bil te gaan. Alle schermtijd moet plots zo efficiënt mogelijk gebruikt worden.

Lek als een vergiet

Precies daar kapseist dit zevende seizoen. Om bij aflevering zes helemaal kopje onder te gaan. GoT vraagt plots wel erg veel suspension of disbelief. Draken en ijszombies? Allemaal prima, maar de kijker verwacht wel dat die zich aan simpele wetten van logica en tijdsverloop houden. Hoe kan het dat nadat tientallen personages járen onderweg zijn geweest, er nu één sceneovergang voor nodig is om aan de andere kant van dat uitgestrekte Westeros te geraken? En vond de doorgaans bedachtzame Jon Snow die kamikazemissie nu oprecht een goed idee, om daar een ijszombie te kidnappen, waarmee ze Cersei vast en zeker zouden overtuigen het naderende onheil?

De plotgaten maken GoT lek als een vergiet, aanelkaar gehouden door een plakwerk aan duveltjes uit doosjes, incoherente tijdlijnen en toevalligheden. Met drie afleveringen meer was er wellicht meer plek geweest voor het uitwerken van de motivaties van alle verschillende stukken op dit schaakbord. 

Maar ook meer plek voor de verbluffende vuurspuwende draken. Voor die prachtige setpieces van veldslagen. Voor de aankleding, die tot in details is verzorgd (die winterjurk van Daenerys!). Voor nog onverwachte plotwendingen; mooi gefilmde weidse landschappen; sterke acteurs en hun multidimensionale karakters; gender-verantwoorde, vrouwelijke heldinnen. Kortom, alles wat de serie, ondanks de gebrekkige logica waarmee razendsnel alle eindjes worden verknoopt, alsnog volkomen terecht tot zo'n immens populair cultuurverschijnsel maakt.

Game of Thrones is te zien bij HBO, in Nederland uitgezonden door Ziggo. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden