waarom een huisdier soms geen goed idee is

Tony

Mijn hond heette Tony. Hij was veel te klein voor een boerderijhond maar met zijn stevige zwarte haren en dat witte vlekje op zijn kop, zag hij toch stoer uit. Eerst kreeg hij wormen en toen schurft. Door de schurft verloor hij verloor al zijn haren - hij leek op een pasgeboren biggetje. Zijn grijszwarte lichaam bibberde heel erg toen we hem met witte poeder bespoten.

Later ging het goed met Tony. Thuis vond iedereen hem bijzonder lief. Maar mijn moeder was in verwachting voor de vierde keer. Ik was twaalf, mijn oudste broer zeven en mijn jongste broer nog geen twee. Toen het vierde kind geboren werd, bleek het een jongetje te zijn en daar hadden mijn ouders niet op gerekend. Ze hadden geen moment aan een jongensnaam gedacht. Opeens zei moeder dat ze Tony best een leuke naam vond. En dus werd mijn broertje Tony genoemd. Waarmee een probleem ontstond: mijn hondje. Vader zei dat je geen eer kon betonen aan een zoon die net zo heette als je hond. Mijn Tony verdween, waarheen precies weet ik niet.

Julie Duijker

undefined

Harry en Tommie

Mijn opa had konijnen, hij was daar zeer verknocht aan. Toen mijn opa stierf, werden de konijnen verdeeld over diverse familieleden. Ik trof het met Harry en Tommie, zoals de beesten heetten. Tenminste dat dacht ik, want beide rammen ontpopten zich tot ware despoten die niet van plan waren met mij dezelfde band op te bouwen die zij met mijn opa hadden gehad. Ik kon doen en laten wat ik wilde maar ze accepteerden mij niet als hun nieuwe baas. Dus ik kreeg spijt van mijn adoptie van die twee en heb ze maar naar een ander adres gebracht waar ze trouwens óók niet écht konden aarden. Zouden ze het verlies van mijn opa niet écht hebben verwerkt?

Willem Vizee

undefined

Ramp op poten

Al na een paar dagen bleek de door ons uit het asiel geadopteerde hond een ramp op vier poten te zijn. Op de gehoorzaamheidscursus vocht hij met iedere hond en ook de nieuwe baasjes maakten kennis met de tanden. Wandelen met de hond was een survivaltocht. Rustig liggen in huis was er ook niet bij, want er zat iets in de hond wat hem heel onrustig maakte.

Toen begon de agressie, een stille hond met ontblote tanden. We hebben hem niet terug gebracht naar het asiel, maar op een vorstige en zonnige dag laten inslapen. Een zwarte dag, want wij hadden gefaald om datgene er uit halen wat twee andere hondeneigenaren er in hadden gestopt. Spijt hebben we alleen van het feit dat hij niet als puppy op ons pad is gekomen, want het was een mooie en slimme hond met een uitzonderlijk reukvermogen. Zijn naam was Bas.

Janny Okken

undefined

Doodsbange Boffer

Toen Iris, onze oudste hond overleed, bleef Stella, nog jong, alleen achter. Bij ons gezin met drie jonge kinderen. We kozen voor een jong poesje, dat we Boffer noemden.

De kennismaking was spannend voor beide, Boffer was doodsbang. Stella werd steeds nieuwsgieriger en wilder. Kortom, na twee dagen stond Stella hijgend aan de lijn in huis, Boffer er zo ver mogelijk vandaan en wijzelf lagen uitgeput op de bank .

Na nog een paar forse halen over mijn handen van Boffer, die zich uit angst weer eens verstopt had, trokken we in optocht naar een naburige kattenliefhebster. De een met de mand, de ander met de kattenbak en het kleedje, de kinderen met voer en bakjes. Boffer verhuisde naar haar, ze kreeg een andere naam, misschien was die ook wel niet zo goed gekozen!

Miriam Vaz Dias

undefined

Papegaai Hiep

De kinderen zagen hem in de dierenwinkel. Hij sprak gelijk tot hun verbeelding . "Jij bent ook een papa, maar geen gaai", mijmerde de één. "Als we hem kopen kan-ie ons over het oerwoud vertellen. Niet zo ongeveer, maar precies", zei de ander, die zich altijd afgescheept voelde op vragen als 'Hoe hard kan een tijger op zijn hardst?' We zwichtten en Hiep kreeg een plekje voor het raam in de woonkeuken. Wanneer wij stil waren, zat-ie te dommelen op zijn stokje. Zodra de kinderen hun verhaal wilden doen, krijste hij. Het was in de tijd van de vaste telefoon. Zodra die ging, was er geen gesprek meer mogelijk.

Op een ochtend kwam iemand onze keuken binnen en zei: "Wat een mooie papegaai." Zonder nadenken of overleg, zei ik:"U mag hem hebben." Hij:"Maar ik heb geen kooi." "Die krijgt u erbij", zei ik. Niemand heeft geprotesteerd. Hiep hoera!

Riet Engel

undefined

Poolse asielhond

Mijn dochter en schoonzoon doen graag goed. Biologisch eten, zielige dieren helpen, enzovoort. Na twee hamsters, drie ratten en een goudvis (de enige die nog leeft) wilden ze een hond. Leuk voor de twee zonen van 7 en 9 jaar. Via een stichting kwamen ze in aanmerking voor een hond uit een Pools asiel.

Met veel overleg werden alle attributen aangeschaft. De hond, die ze Milo noemden, sliep in de keuken en schoonzoon ging de eerste nachten in de huiskamer slapen. Helaas. Van een aanvankelijk aaibare hond veranderde ze al snel in een zeer agressief dier. Mand in stukken, happen naar een van de jongens en op een verschrikkelijke manier grommen. Tanden laten zien aan oma die regelmatig oppast. Na erg veel moeite en overtuigingsdrang mocht Milo naar een adres in Rockanje worden gebracht. Einde hond.

Vorige week zijn ze naar het asiel geweest voor een poes. Helaas, na wat geobserveer en geaai van schattige kittens kreeg een van de kinderen dikke ogen en begon hevig te snotteren. Einde poesverhaal. Nu een schildpad proberen? Na Jip?

Hannie van Grondelle

Van welke parkiet, vis, hond of cavia kreeg u ooit spijt? We vroegen het u vorige week naar aanleiding van het verhaal van Dana Ploeger over waterschildpad Jip. Die bleek als nieuwe huisgenoot toch niet zo geschikt.

Een selectie uit uw reacties.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden