Standplaats Mexico

Waarom de Mexicanen zo dol zijn op recordpogingen

Beeld ThinkStock

Morgen is een grote dag voor Buenos Aires. Nee, niet de Argentijnse hoofdstad, maar het gelijknamige plaatsje in de Centraal-Mexicaanse deelstaat Jalisco. 

Om precies één uur 's middags poogt het de grootste pot guacamole ooit te maken, van liefst drieënhalve ton. Als het lukt, haalt het plaatsje het 'Guinness Book of Records'. Niet slecht voor een plaatsje waarvan de meeste Mexicanen amper weten waar het ligt.

De giga-guacamole is alweer het derde record dat in een maand tijd in Mexico zal worden gevestigd. Op 19 augustus verpletterde Ciudad Juárez het record barbecueën; liefst 394 professionele koks kwamen bij elkaar om de toegestroomde menigte van gebraden vlees te voorzien, een verscherping van het voorgaande record van 337 simultaanbraders. Weer een week eerder was het de beurt aan Mexico-Stad, waar in het oude centrum 3500 mensen gelijktijdig een ijsje aten. Het bestaande Noord-Ierse record van 2728 was daarmee in één simultane lik uit het befaamde boek geveegd.

Mexicanen zijn gek op recordpogingen. Bijna iedere maand is er wel een stad of dorp waar Guinness een nieuwe passage aan moet wijden. Vaak gaat het daarbij om bij uitstek Mexicaanse onderwerpen, zoals de grootste taco, de grootste garnalencocktail of de zwaarste torta, een typisch Mexicaans broodje.

Het betreft echter ook geregeld records die wereldwijd constant worden gebroken: meeste simultaan zoenende mensen, hoogste aantal koppels dat tegelijkertijd trouwt of de meeste blote mensen op een foto van Spencer Tunick. Alleen al Mexico-Stad heeft meer dan vierhonderd meldingen in het Guinness-boek.

Over het waaróm wordt al vele jaren gespeculeerd. Veel critici noemen het een grappige traditie die hoort bij het Mexicaanse collectieve bewustzijn. Anderen, zoals voormalig minister van buitenlandse zaken Jorge Castañeda, zijn er evenwel minder van gecharmeerd. Volgens hem is het eerder een symptoom van een nationale ziekte: Mexicanen zijn, volgens hem, apathisch en ontberen het doorzettingsvermogen en de brandende ambitie van bijvoorbeeld de Amerikanen. Het vestigen van koddige records als de hoogste kerstboom of het grootste aantal mensen dat tegelijkertijd op Michael Jackson's 'Thriller' danst, is een manier om toch eens ergens mee te winnen.

Zelf deel ik Castañeda's cultuurpessimisme niet. Het zal de meeste mensen die twee weken geleden in Juárez een stukje vlees mee-aten een zorg zijn geweest of ze nu wel of niet in het boek waren beland. Zeker voor de minder gefortuneerde Juarenses die vaak geen geld hebben om uit eten te gaan, was het vooral een leuk en goedkoop familie-uitje.

Ludieke vorm van protest

Bovendien maken de recordpogingen vaak deel uit van simpele marketingcampagnes. Zo deden de 3500 ijsjeseters mee aan een reclamestunt van een nieuw ijsmerk, is de guacamole van morgen de aftrap van een campagne van het minister van landbouw om het verarmde platteland in Centraal-Mexico een economische impuls te geven, en zijn de grootste torta's of taco's meestal een vast onderdeel van de jaarlijkse torta- en tacoshows die in verschillende Mexicaanse steden worden gehouden.

Soms is het ook een ludieke vorm van protest. Neem Guadalajara, Mexico's tweede stad en de hoofdstad van deelstaat Jalisco. In 2012 verzamelde zich daar een menigte om afscheid te nemen van de toenmalige gouverneur Emilio González aan het einde van diens regeerperiode. González was berucht vanwege zijn schijnbaar in dronkenschap openbaar gebezigde schuttingtaal, en de menigte had er een gepast antwoord op: de grootste scheldkannonade ter wereld. De menigte haalde 122 decibel. Noem dat maar eens apathisch.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden