Waarom bestaat deze band nog?

POP

Blink-182

California (BMG)

*

Ooit had Blink-182 humor. Uiterst puberale humor, van twintigers die niet wilden opgroeien. Gecombineerd met aanstekelijke pretpunk behaalden ze op album 'Enema of the State' (uit 1999) enorme successen. Dat was een andere tijd, een onschuldiger tijd, een tijd dat bioscopen volzaten voor de komedie 'American Pie', waarin een jongen zijn maagdelijkheid aan een appeltaart verloor. Inmiddels zijn bandleden Travis Barker en Mark Hoppus veertigers, is zanger Tom DeLonge na veel geruzie vervangen door Matt Skiba, die, heel erg punk, autotune nodig heeft. Er valt niks meer te lachen. Er is welgeteld één grapje (over naakte mannen), maar dit uitgekauwde nieuwe album bestaat grotendeels uit ongeïnspireerde emopunk: inmiddels zo belegen als beschimmelde kaas. Zelfs de pogingen tot vrolijke, punky nanananaaa-koortjes klinken kleurloos als gerecycled toiletpapier. Blink-182 was zo goed omdat ze in hun prima catchy nummers zichzelf zo weinig serieus namen, maar dat olijke rebelse is ribbedebie. Nadat DeLonge opstapte vroeg hij zich hardop af waarom Blink-182 überhaupt nog bij elkaar was. Goeie vraag: dit album geeft de band geen greintje extra bestaansrecht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden