Waar moeten de Kamper patiënten nu heen?

KAMPEN - Er zijn meer ziekenhuizen gesloten in Nederland, de afgelopen jaren. Iemand zocht het op: 22 in totaal. Zo uniek is de sluiting van het - kleine - gemeenteziekenhuis in Kampen ook weer niet.

Maar nergens kregen personeel en patiënten te horen dat de sluiting binnen een week een voldongen feit zou zijn. In Kampen staat bovendien het voltallige personeel op straat. Ook dat is zelden vertoond.

Op de eerste normale werkdag na het bericht van sluiting wordt de telefoniste gek van alle telefoontjes, brengt de bloemist bossen bloemen ('We denken aan jullie', schrijft het plaatselijke bejaardencentrum), overladen patiënten het personeel met vragen en medeleven en zelfs met doosjes chocola, vergadert de directie met het gemeentebestuur over de vraag of er echt niets meer te redden valt en voeren de specialisten ondertusen hun laatste operaties uit. Het wordt een gekkenhuis, deze week.

Vijf jaar stond het voortbestaan van het ziekenhuis al ter discussie: het is verouderd en naar de moderne normen te klein om zelfstandig voort te bestaan. Het is een stadsziekenhuis zoals vroeger alle provincieplaatsen dat hadden. Opgetrokken uit baksteen, later uitgebreid in jaren '60-beton. Sfeervol is het Stadsziekenhuis niet en ook over de reputatie verschillen de meningen al jaren. Maar het is vertrouwd en prettig kleinschalig en daarom komen velen er graag.

Vooral de oudere Kampenaren treuren om het verlies van het 'eigen' ziekenhuis. Het was één van voorziening waar Kampen trots op was, net als de kazernes (ook verdwenen), de BK-pannenfabriek (vorig jaar met kunst- en vliegwerk voor sluiting behoed) en de theologische universiteiten (hoe lang nog?).

Enkele HBO-opleidingen verhuisden al naar Zwolle. “Alles raken we kwijt”, zegt een oudere patiënt. “Kampen houdt steeds minder voorzieningen over.” Voor de werkgelegenheid is de sluiting van het ziekenhuis een slag: het is, na de gemeente, de grootste werkgever in de stad. Er werken 323 mensen op 210 formatieplaatsen. Voor velen zal het vinden van een nieuwe baan zeer moeilijk worden. De ziekenhuizen in de streek hebben vacaturestops, net als alle ziekenhuizen in het land.

De sluiting komt, wrang genoeg, op het moment dat juist de redding dichterbij leek dan ooit. Dat maakt het ook zo moeilijk te verteren voor het personeel. “Er lag na al die jaren van onzekerheid juist een reddingsplan dat er beter uitzag dan ooit. We durfden na jaren van wankelen eindelijk te geloven dat we sterk stonden. We hadden nota bene de garantie dat het ziekenhuis open kon blijven!” zegt Tonny van de Noort, hoofd röntgenafdeling en CFO-kaderlid.

Zij is kwaad, verdrietig, voelt zich 'belazerd', net als de rest van het personeel. “Er is zoveel inzet geweest al die jaren. We hebben geknòkt. Mensen hebben hun ziel en zaligheid in het behoud van het ziekenhuis gelegd. En dan dit. Binnen een week tijd sluiten.”

Het wil er bij Van de Noort niet in dat het ziekenhuis overbodig is geworden. “Deze afdeling”, wijst ze rond, “beschikt over de modernste apparatuur, inclusief een splinternieuwe CT-scan. Het aantal patiënten groeit. Waar moeten die straks naartoe? In Zwolle zijn de ziekenhuizen al overvol.” Van de Noort hoopt dat in Kampen een deel van het ziekenhuis als polikliniek open kan blijven, al vreest ze het ergste. “Maar ik ga met cijfers aantonen dat de regio niet zonder een poli in Kampen kan”, bezweert ze.

Ja, waar moeten de patiënten naar toe? “Met de trein en de bus naar het ziekenhuis in Zwolle, op onze leeftijd?”, vragen mevrouw A. Koek en mevrouw A. Bakker, beiden op leeftijd, zich af. Ze hadden vandaag in het ziekenhuis een afspraak voor controle van de bloeddruk en het bloedsuikergehalte. Buiten, na afloop, somt mevrouw Bakker op hoezeer ze van het ziekenhuis afhankelijk is: “De hartspecialist, de internist, de pedicure”. “En de oogarts”, vult haar buurvrouw aan.

Interim-directeur J. G. van der Molen meldt dat hij bezig is met de verzekeraars af te spreken dat de poli nog tot 1 januari open kan zijn, zodat artsen en patiënten de tijd hebben een vervangende behandelaar te zoeken en dossiers over te dragen. “Het moet toch mogelijk zijn dit netjes af te handelen”, zegt Van der Molen. Hij is boos over berichten dat patiënten niet zouden weten waar ze aan toe zijn. “Wij doen niet zomaar de tent op slot, zo werkt het niet.”

De directeur legt de schuld voor het abrupte en roemloze einde van het ziekenhuis bij het ministerie van VWS. “In Kampen gaan verhalen dat de specialisten van de twee Zwolse ziekenhuizen op het laatst hebben verhinderd dat de samenwerking met Kampen door kon gaan. Maar het was het ministerie dat ons liet sneuvelen. Het eiste een fusie, lange termijn-garanties en extra vermindering van bedden en heeft een reddingsplan waar zelfs de verzekeraars akkoord mee gingen, geen kans willen geven.”

In Kampen proberen sympathisanten van het ziekenhuis ondertussen te redden wat niet meer te redden valt. Een handtekeningenactie in de hal van het ziekenhuis, protesten bij het gemeentebestuur, een spontane petitie bij de uitgang van de Hema. Even was er hoop: de burgemeester zou deze week gaan protesteren bij de hoogste autoriteiten in Den Haag. De burgemeester heeft echter van zijn plannen afgezien. Kampen moet opgeven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden