Waar komt onze chronische onzekerheid nou vandaan?

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Lieve Tascha,


Wat is het heerlijk voor je dat je zo hartelijk werd verwelkomd op de middelbare school waarop je vroeger zat. Ontzettend leuk dat de leraren je na al die jaren nog herkenden en wisten dat je de journalistiek bent ingegaan. Als vader vervult mij dat uiteraard met trots. Maar eerlijk gezegd schrok ik wel van de bekentenis dat je op school indertijd het gevoel had dat je niet werd opgemerkt door je omgeving.


'Ook zoveel jaar later waren daar weer de knappe, populaire meisjes die in veel te korte rokjes sensueel op het podium dansten. Vroeger wilde ik zo graag bij hen horen, maar dat mocht nooit, want ik was niet cool', zoals je schreef. Wat ik me afvraag, is of die knappe, populaire meisjes in korte rokjes dat echt vonden of dat je dat alleen maar dacht. Was het geen inbeelding? Leed je in je puberteit niet aan een minderwaardigheidscomplex?


Het kan dat je dat van mij geërfd hebt want ik weet nog goed hoe onzeker ik me voelde in het begin van mijn schooltijd op het Stedelijk Gymnasium in Leiden. 'Jij hoorde toch bij de populaire leerlingen toen?', vroeg je me laatst. Nou, dat was in de laagste klassen helemaal niet zo. Als kind van een eenvoudige handelsreiziger in confectiekleding voelde ik me niet op mijn plek tussen de zoons en dochters van industriëlen, hoogleraren en artsen die het Leids gymnasium toen bevolkten. Het viel niet mee om tot de incrowd door te dringen. Alleen loste ik dat anders op dan jij: in plaats van me te verstoppen, stortte ik me juist met overdreven energie op het verenigingsleven aan de Leidse Fruinlaan. Lach niet, maar op een bepaald moment was ik tegelijk hoofdredacteur van de schoolkrant Socius, acteur bij toneelvereniging Skias, voorzitter van de debatingclub, disc jockey op klassenfeesten en lid van de leerlingenraad die ijverde voor democratisering en gratis koffie in de pauze. Ook schreef ik de teksten voor onze eindexamenvoorstelling, gebaseerd op liedjes uit de hippie-musical Hair. Een kwestie van overcompensatie, moet ik achteraf constateren. En ik vrees dat ik daar mijn hele leven mee ben doorgegaan.


Grappig genoeg trek ik de laatste tijd weer heel veel op met mijn medeleerlingen van toen. Elke vijf jaar is er een reünie, en in de tussentijd zien we elkaar tijdens etentjes waar herinneringen worden opgehaald aan legendarische docenten als meneer De Zoeten, meneer Van der Pant en juffrouw Oort. De meesten onder ons hebben het redelijk ver geschopt: ze kunnen terugkijken op een carrière als professor, psycholoog, kunstenaar of kinderrechter en lopen nu tegen hun pensioen. We hebben het dus ook vaak over levensvragen als: hoe ga je met je vrije tijd om en hoe lang blijven we nog gezond? Het zijn dierbare ontmoetingen en het goede nieuws is dat ik me in het gezelschap van de Leidse oud-gymnasiasten niet meer een buitenbeentje voel. Eind goed, al goed dus. Alleen: waar komt bij jou en mij die chronische onzekerheid nou vandaan?


Liefs,


Papa

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden