Waar is prins Charles als je hem nodig hebt?

BBC-journalist Andrew Marr schijnt ooit anti-monarchist te zijn geweest, maar in zijn driedelige reeks 'The Diamond Queen', deze week te zien bij de EO, is daar niet zoveel van te merken. Marr betoont zich een respectvolle onderdaan in het gezelschap van zijn koninklijke onderwerp Elizabeth II. Een beetje zoals GroenLinks-wethouder Andrée van Es ook rap in de ban raakte van Máxima, toen ze haar eind jaren negentig hielp om te integreren. "Het is iets met die koninklijke familie", zei Van Es toen, dat iets wat er in mijn computerprogramma ook voor zorgt dat de kleine k vanzelf in een hoofdletter verandert als ik 'koninklijke' tik, vermoedelijk.

Zelf heb ik een zwak voor Elizabeth II van Engeland sinds Helen Mirren haar portretteerde in 'The Queen'. Heerlijke vrouw, de Elizabeth van Mirren, een die wereldvreemdheid paart aan boerenslimheid, en die Tony Blair met vileine glimlachjes op zijn plaats zet: hij de vervangbare premier, zij de eeuwige koningin. En gelijk had ze.

Blair is alweer vertrokken en afgebroken in de pers. Elizabeth zit inmiddels zestig jaar op de troon, is het boegbeeld voor 135 miljoen onderdanen, en zelfs als er een kritisch journalist van de BBC langskomt, heeft ze nog niets te vrezen.

Om die filmheldin te kunnen toetsen aan de echte koningin had ik wel uitgekeken naar deze BBC-serie. Ook ik verheugde mij op Buckingham Palace, vermoedelijk de enige plaats in Engeland waar het Downton Abbey-sentiment nog in ere wordt gehouden: zenuwachtige lakeien die rennen rond rijk gedekte tafels, doedelzakspelers die in colonne voorbijtrekken terwijl Elizabeth wegdommelt tijdens het staatsbanket, de nederige secretaris die zijn rug te diep buigt, terwijl hij de koningin de paperassen voorschuift waar ze haar stempels op moet zetten. Je stelt het je zo ongeveer voor en zo ziet het er ook ongeveer uit, getuige 'The Diamond Queen'.

Toegegeven, omzichtigheid is vereist, want ook dit heel voorzichtige inkijkje in het leven van 'our most familiar enigma' zoals Marr haar noemt, breekt al weer wat af van het voetstuk, gewoon omdat je ziet hoe iedereen zijn best doet om het hoog te houden. De koningin is geen mens, zongen de Sex Pistols, ze is een constructie van de grondwet, aldus The Guardian.

Marr vertelt over grootvader George die doorhad dat het koningschap een voortdurende campagne vereist en die zijn zoon leerde om naar het volk toe te gaan: 'Ik moet gezien worden om geloofd te worden', een credo dat ook Elizabeth tot reeds 325 overzeese staatsbezoeken bracht.

De meeste mensen geloven haar inmiddels, zo mag je opmaken uit 'The Diamond Queen', ondanks het gebrek aan glamour, ondanks de handtas. Zelfs Tony Blair merkt op dat het werkt, het koningshuis. "Ze brengen iets mee wat niemand anders kan brengen", zegt hij, al is het niet helemaal van harte.

Het wordt meteen daarna benadrukt door een Ghanese vrouw op straat die vertelt hoe trots ze is op Elizabeth. Net zo trots als kleinzoons William en Harry, kleindochter Beatrice, zoon Andrew en Edward, dochter Anne.

Alleen Charles doet niet mee aan de loftuitingen. Hij komt zelfs niet in beeld. Waar is Charles? Misschien dat daar dan toch iets zit waar Marr nog in gaat roeren.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden