Waar is mijn kind???

Mobieltje bij de hand, en alleen fietsen in groepen. Een vijfjarige meisje is ontvoerd geweest. Een verdachte is gisteravond gearresteerd. Maar tot nog toe sturen ouders in Oudenbosch hun kinderen met instructies op pad. De angst doet het dorp geen goed.

Bij basisschool De Klinkert staat nog steeds een politieauto, vlak voor de schoolbel luidt. Maar de ontvoering van vorige week is onder ouders niet meer het gesprek van de dag. Er is al veel over gezegd, en er is vandaag geen nieuws. "Ze hebben hem nog niet opgepakt, hè?", zegt een moeder slechts. "Ach", zegt een ander, "ook als ze hem wel pakken, lopen er nog genoeg andere eikels rond". Moeder één knikt. "Maar ze zeggen dat deze hier uit de buurt komt." Een derde vrouw maakt zich geen zorgen. "Omdat ik christen ben", zegt ze. "Vol evangelisch. Ik heb vertrouwen."

Vorige week cirkelde een helikopter boven Oudenbosch, en maakten politiewagens jacht op een man in een blauwe Ford Ka. Maar hij was niet de dader. Gisteravond werd een 26-jarige man uit Roosendaal gearresteerd; of hij wel de dader is zal moeten blijken.

De politie was op zoek naar een dader van ongeveer 25, die de buurt waarschijnlijk goed kent. Hij trok in de omgeving van de school een vijfjarig meisje, dat met een vriendje aan het spelen was, in zijn auto. Vermoedelijk misbruikte hij haar. Een klein uur na haar ontvoering zette hij het meisje weer af bij de school.

Een agente te voet zag dat gebeuren, en koos ervoor zich over het meisje te ontfermen. Het kenteken van de auto kon ze niet zien, daarvoor was de afstand te groot. In de regionale pers haalden schrijvers van ingezonden brieven fel uit naar de politie. De betrokken agente is er kapot van, weet iemand uit het dorp.

Als om half vier de bel gaat, haast het groepje ouders zich naar binnen. Ze mogen voortaan hun kind in de klas ophalen. Corné van Hulten blijft staan, over het stuur van zijn fiets gebogen. "Ik vind het een beetje overdreven. Wat kan mijn zoon nu gebeuren, op weg van de klas naar hier?", zegt hij. "Zulke dingen gebeuren. Je moet je eroverheen zetten. Maar ik houd hem wel wat extra in de gaten, als hij buiten speelt. Het is echt een buitenratje."

De zesjarige Damian komt aangestormd. Mag hij bij Cloë spelen? "Waar is Cloë's moeder?", wil Van Hulten weten. Dan ziet hij haar in de verte staan. "Goed, ga er maar naartoe", zegt hij. Damian is al weg. "We hebben hem wel verteld wat er gebeurd is", vervolgt Van Hulten. "Hij zei dat hij het erg vond voor dat kindje en haar mama. Verder laat hij niet veel los. Je weet nooit wat er in zo'n kind omgaat."

De katholieke basisschool De Klinkert heeft een nieuw gebouw op een groot, driehoekig plein in de wijk Velletri, een typisch 'stadse' uitbreidingswijk. Om de school zijn brede lanen met grasvelden en bomen. De huizen uit de jaren zeventig hebben allemaal een voortuin. Een vrouw komt af en toe naar buiten om te kijken naar haar zoon van een jaar of twaalf, die de ramen lapt.

Oudenbosch, met ruim 12.000 inwoners, is een beetje stad en een beetje dorp. In de winkelstraat zitten snackcorner 't Wagenhoekske en pedicuresalon Miranda naast Döner Center Atman. Iedereen kent elkaar hier, maar niemand loopt zo maar even bij een ander binnen. "Het is hier wat afstandelijker dan in Zevenbergen, waar ik vandaan kom", zegt vader Van Hulten.

Het centrum staat vol monumenten van een rijk Rooms verleden, een verleden dat een maatje te groot lijkt voor het dorp. Twee koepels overheersen de skyline. De eerste is van de 63 meter hoge basiliek van de heilige Agatha en Barbara, gebouwd vanaf 1865 als een kleinere kopie van de Sint Pieter in Rome. De toenmalige pastoor werd verliefd op die kerk tijdens zijn studietijd daar. Het interieur van de Oudenbosche versie is in Italiaanse stijl geschilderd, de buitenkant is een monumentaal neoclassicistisch monstrum. Dit is de toeristische trekpleister van het dorp.

Daarnaast heb je het pensionaat St. Anna, de vroegere meisjeskostschool van de Franciscanessen. De paters jezuïeten hadden hier een seminarie, en de broeders van Saint-Louis tekenden voor de tweede koepel: die van een gigantisch internaat voor de jongens van rijkelui uit de wijde omtrek. Het is met witte zuilengalerijen opgetrokken rond een ruime binnenplaats. Oudenbosch was ook de belangrijkste verzamelplaats voor Nederlandse Zoeaven, die in Italië gingen vechten voor het grondgebied van de Kerkelijke Staat.

"Oudenbosch ís de basiliek", zegt de eigenaar van restaurant La Basilique, dat iets weg heeft van een kantine. "Als wij hier geen basiliek hadden, waren we helemaal niets. Een gewoon plattelandsdeurrup." Oudenbosch was feitelijk eigendom van de broeders en zusters, voegt zijn vrouw eraan toe. De geestelijkheid had de Oudenboschenaren in dienst. Bovendien was de boomkweek groot, door de geschikte grond op de overgang van zand naar klei. Tegenwoordig werken de meesten op de uitgestrekte industriegebieden rond Oudenbosch en Etten-Leur.

"Oudenbosch nu heeft niets meer te maken met Brabant", zegt de stugge uitbater als hij eenmaal op zijn praatstoel zit. "Door alle overgelopen Hollanders die hier in de jaren vijftig, zestig en zeventig goedkoop een huisje hebben gekocht, is de Brabantse gezelligheid verdwenen. Hier wordt Hollands gepraat", zegt hij misprijzend.

Een vijftigjarige klant heeft een andere analyse. "Die echte Oost-Brabantse gemoedelijkheid, die heb je hier niet. Het is het verschil tussen het zand en de klei. Hier vlakbij, in Hoeven, is het heel anders. Dat is op het zand." De vrouw van de eigenaar, zelf Dordtse, voegt eraan toe: "In de zomer, als ergens anders de terrasjes vol zitten, gaan Oudenboschenaren met hun biertje binnen zitten. Want als de buren het zien, dan hoor je er later nog iets van."

Goed, de ontvoeringszaak heeft impact op het dorp, zegt de klant. Maar meer gemeenschapszin levert dat niet op. De drie willen niet met hun naam in de krant. De eigenaar wil wel nog één ding kwijt: "Dit heeft niemand uit Oudenbosch gedaan. Mensen uit deze streek doen zoiets niet."

Op het schoolplein van De Klinkert voetballen na schooltijd wat jongens uit de buurt, zonder ouderlijk toezicht. "Ik ben wel bezorgd, omdat alle ouders heel bezorgd zijn", zegt de dertienjarige Nemanja Pejovi¿. "Niemand gaat alleen naar buiten, alleen in groepjes, dat is het veiligst. En ik moet zorgen dat ik altijd mijn mobiel bij me heb."

Ian van Loon (14) vult aan: "Er zijn hier veel kleine kinderen en veel speelplaatsen. Er hangt wel spanning. Ik kijk nu vaker achter me. En bij iedere blauwe auto kijk je even extra goed."

Binnen spelen jonge kinderen tikkertje in de aula. Hun moeders houden hen graag dicht in de buurt terwijl ze de tafels klaarzetten voor een carnavalsviering op school. Er hangen serpentines, en de ruiten van het gebouw zijn met kleurrijke confetti versierd. Het feest gaat door.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden