Waar is het minder koud? In Duitsland of in Zweden?

NUWEIRA YOUSKINE

Blijf of ga weg

Mijn ziel is moe van je geworden.

Zozeer gepijnigd heb je me

Dat mijn wonden en ik nu vrienden zijn.

Denk deze kleverige tekst even weg. Stel je wat vrolijke synthesizer-muziek en een mooie Libanese zanger voor. Blijft over een zomers deuntje, vorig jaar een hit in de Arabische wereld.

Net kreeg ik het liedje doorgestuurd van een bevriend stel uit Syrië. Het deed me goed. De meeste plaatjes of teksten die ik de laatste tijd uit het Midden-Oosten onder ogen krijg, zijn wat minder gezellig. Het bevriende jonge stel is één van mijn lichtpuntjes. Tijdens de ramadan zetten ze regelmatig foto's van hun iftar-maaltijden op Facebook. Aha, dacht ik dan. Ze hebben dus nog te eten. En ze hebben dus nog elektriciteit, anders kunnen ze niet op internet. Niet álles is verpulverd door de oorlog.

Eenzelfde gevoel had ik een tijd geleden, toen ik in een Engelse krant las over de elite uit Damascus, die nog regelmatig champagne dronk en naar muziekuitvoeringen ging. Vele reacties met morele verontwaardiging: die gegoede klassen deden maar, terwijl hun land steeds meer naar de verdommenis ging. Ik was stiekem blij. Het betekende dat er érgens nog iets was overgebleven, tussen alle hopen ellende. Het leven ging althans voor hen door.

Mijn vrienden behoren niet tot die buitensporige elite. Ze hebben het goed voor Syrische begrippen, maar niet exorbitant. Als zij, de bovenkant van de middenklasse, het tenminste nog redden, dan is er nog enige hoop. Ze zijn mijn wegkijkmechanisme - degenen die me er altijd aan herinneren dat er ook in de ergste oorlogsgebieden nog gegeten en gefacebookt wordt. Hun berichten beantwoord ik dan ook altijd met overdreven veel vrolijkheid en interesse, alsof ik hoop dat genoeg positieve energie ze op de been kan blijven houden.

Op het liedje dat ze sturen, reageer ik daarom ook weer met een nietszeggend babbeltekstje. Iets met mooie herinneringen aan vorige zomer en goh, wat lijkt dat lang geleden. Hun antwoord luidt: 'Waar is het minder koud? In Duitsland of in Zweden?' Ik probeer mezelf nog even voor te houden dat ze een gesprekje willen beginnen over de weersgesteldheid in Europa. Ik zou zeggen dat Duitsland wat warmer is, zie ik mezelf typen. Maar een paar zinnen later werkt zelfs mijn wegkijkmechanisme niet meer. Na enig aandringen vertellen ze dat ze definitief gaan vertrekken uit Syrië. Volgende week nog. Desnoods in zo'n rubber bootje. Of ik iets voor ze kan doen? Bidden.

Wanneer we zijn uitgetypt, luister ik nog een keer naar hun liedje. Nu vallen de zomerse deun en mooie zanger me niet meer op. Het is nu de tekst die maakt dat ik mezelf niet meer voor de gek kan houden.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden