Column

Waar geen wifi is, is geen leven

Phaedra Werkhoven Beeld Maartje Geels

"We moeten echt dit weggetje in hoor!” Mijn zoon tuurt op een papieren kaart. Het is middernacht en we zijn aangekomen op Kreta. Aardedonker. In een Polo met de pk’s van een dooie slak moeten we de bergwegen van Kreta trotseren. 

Toen we met zijn vijven opeengepakt in het koekblik op de oprit van de verhuurder zowat aangeduwd moest worden, kreeg ik al lichte buikpijn. Een uur verder tuffen we in cirkels rond een berg en ik heb geen idee waar we uithangen. “Maar dit is een afgrond!”, gil ik als ik zie welk bergpad ik naar beneden moet nemen volgens hem. Geïrriteerd smijt hij de kaart aan de kant. 

We pakken Google Maps erbij op mijn telefoon. Dat we daar nu pas aan denken. Het schijnsel van mijn telefoon is het enige licht in een kilometer omtrek. Met mijn neus tegen de vooruit manoeuvreer ik als een bejaarde door gehuchten en over zandpaden.

Ik dank de heer op mijn blote knieën dat ik nu geen melding krijg dat mijn datalimiet is bereikt, of dat ik pincodes moet invullen die ik allang weer vergeten ben.

Welkom in het stenen tijdperk

Des te ongelooflijker dat er nogal gedoe is over de vrije dataroaming in Europa. Goh, gek hè, dat we daardoor massaal allemaal zijn gaan internetten op vakantie. Onheilsprofeten beweren dat we nu helemaal niet meer loskomen van ons werk en we tijdens die mooie tocht door Milaan niet naar de schoonheid om ons heen, maar naar onze telefoon zitten te kijken. Waarom zou je in vredesnaam?

Mensen verzuchten gelukzalig hoe goed het is mindful te zijn en hoe heerlijk het is je telefoon op vakantie uit te laten. Want ja, je komt zoveel uitgeruster terug en de tijd gaat ook zoveel trager. Nou, ik denk eerder: welkom in het stenen tijdperk. Op vakantie met kinderen is het toch: waar geen wifi is, is geen leven. En daar waar wifi is, zie je ze als een klomp bijen op stroop bij elkaar zitten. “Dat kan toch niet gezond zijn?”, wordt er dan geroepen. Alsof online zijn niets meer is dan alleen maar een beetje Youtuben en nutteloos tijd doorbrengen. Alsof we allemaal maar willoze slachtoffers zijn van onze telefoons. Dat ze vanzelf aangaan en ons leven overnemen. ‘Ja, het gevaar is dat je dan toch gaat kijken.’

Balans

Maar waarom zou je je mails moeten checken? Er is geen werkgever meer die dat van je verlangt. En hoe heerlijk is het om te kijken en te weten dat je out of office aan staat. Het is juist superhandig dat je hotels kunt boeken, even een restaurant kunt googlen voordat je een voedselvergiftiging oploopt en niet onbelangrijk: de weg kunt vinden.

Toch hadden wij van tevoren al besloten op Kreta een lichte digital detox te doen. We gaan niet 3000 euro neertellen voor een vakantie en dan alleen maar op onze telefoons kijken. Iedereen was het daarmee eens. Alleen ’s avonds online en als het echt niet anders kan. Nou, dat ging best aardig. Balans is met alles het toverwoord. Niet zo spastisch doen. En niet om het een of ander, maar zonder mijn telefoon met ‘neem een flauwe bocht naar links’ had ik nu nog rondjes om die berg heen gecirkeld. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden