Opinie

Vuurwerk

In ’The Culture of Fear’ beschrijft de Britse socioloog Frank Furedi hoe de westerse beschaving steeds banger wordt voor zijn eigen capaciteiten. Barstte bij een technologische doorbraak vroeger direct het applaus los, nu breken we ons direct het hoofd over de nadelen en gevaren die hij wel niet allemaal met zich mee zal brengen.

Genetisch gemanipuleerd voedsel, radiogolven, zonnestralen, additieven in voedsel, het is allemaal eng, en door al die theoretische luxegevaren laten wij ons afleiden van de reële, elementaire gevaren van het heden. Als je kantoorwerkers van het WTC op de ochtend van 11 september 2001 gevraagd had waar ze bang voor waren, hadden ze waarschijnlijk dingen genoemd als aspartaam in light frisdranken, of hersenschade door hun mobieltje, terwijl hun leven even later zou worden beëindigd door een good old 747.

Als motor van deze cultuur van de angst wijst Furedi de politiek en de media aan, en daar heeft hij vast wel gelijk in, politici zijn dol op nieuwe gevaren omdat nieuwe gevaren nieuw beleid betekenen (en als je snel bent krijgt die wet nog je naam ook), en de media houden er ook van, want angst verkoopt kranten en verhoogt kijkcijfers.

Maar je ziet ook een andere partij zich in dit proces manifesteren, en dat zijn de hulpverleners. Die zich niet langer beperken tot hun traditionele taak, het verlenen van hulp als dat nodig is, maar ook steeds vaker voorwaarden aan die hulp beginnen te stellen, en een onderscheid aanbrengen tussen hulp die zij wel en die zij niet gerechtvaardigd vinden.

Huisartsen die niet uitrukken voor alcoholverslaafden, omdat ze het ’zelf gedaan hebben.’

Nu weer die oogartsen, die het particuliere vuurwerk ’beu zijn’, zoals Trouw op oudejaarsdag berichtte. Vuurwerk zou wel eens 3 á 400 oogbeschadigingen per jaar kunnen kosten, meldde het bericht, dat wel erg weinig harde informatie bevatte.

’Strooiers zijn vorst beu’, als je dat in de krant las zou je in lachen uitbarsten. ’Advocaten zijn criminaliteit zat.’ ’Blikschade zit autobranche tot hier.’

Eigenlijk zeggen die oogartsen: wij zijn te goed om de schade van zo’n dom, vermijdbaar ongeluk te herstellen. De samenleving trekt een forse hoeveelheid belastinggeld uit om jou een hoogwaardige opleiding te geven, en als je dan voor een vorstelijk salaris aan de slag bent, zeg je: ja, maar dat plebs met z’n domme rotjes, dáár zijn we niet voor. Wij willen graag chique oogaandoeningen. En als het vuurwerk strafbaar is gaan we lobbyen voor een wet tegen de slijptol, ook een bron van veel oogschade, en vervolgens gaan we voor de wettelijk verplichte sportbril, zijn we ook van dat soort kwetsuren af, en zo werken we stap voor stap naar een situatie waarin we eigenlijk alleen nog zo nu en dan een interessant gevalletje hoeven te behandelen, en de rest van de tijd een beetje kunnen golfen. Zonder wettelijk verplichte sportbril, overigens, want dat zijn natuurlijk rotdingen.

Er zijn tal van legitieme argumenten te bedenken om particulier vuurwerk te verbieden, maar laat de medici zich er buiten houden. Die moeten, als er iemand met een hand voor z’n oog op de stoep staat, gewoon hun werk doen. Of een privékliniek beginnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden