Column

Vrouwenvoetbal op leven en dood

Vera Pauw als bondscoach van de Nederlandse vrouwen in 2010, samen met haar technische staf.Beeld anp

Ze ijsbeert langs de lijn. Met een zware stem roept ze aanwijzingen naar haar elf vrouwen in het veld. Vera Pauw, icoon als het aankomt op vrouwenvoetbal en tot dit weekend bondscoach van de Zuid-Afrikaanse damesploeg.

Graag was ik bij de redactievergadering van Studio Sport geweest waarin tot deze reportage besloten werd. Hoe zal die verlopen zijn? Misschien ben ik te negatief, maar ik denk zo: Een zucht. Vrouwenvoetbal. We moeten er echt wat mee, want de kwalificatieduels voor het WK van volgend jaar in Canada worden op dit moment gespeeld.

Een samenvatting van Schotland-Nederland? Mweh. Willen onze kijkers niet zien op zondagavond. Weet je wat? We sturen iemand naar Namibië. Daar wordt Zuid-Afrika-Ivoorkust gespeeld. Als Zuid-Afrika deze wedstrijd verliest, rolt de kop van Vera Pauw. Zoveel is al duidelijk. Oké, interessant. Doen we.

Opgelucht
In plaats van een sportjournalist stuurde 'Studio Sport' Afrika-correspondent Bram Vermeulen naar de wedstrijd. Want hoe moeilijk kan een verhaaltje over vrouwenvoetbal nu helemaal zijn. Of Vermeulen heeft zijn verhaal zelf aangeboden aan Studio Sport. Dat kan ook. Opgelucht dat er iemand met een onderwerp over vrouwenvoetbal aankwam, werd er meteen ja gezegd - zonder goed door te vragen naar de inhoud van de reportage.

Op een andere manier kan ik hetgeen zich in vier minuten tijd op mijn beeldscherm ontvouwde, niet verklaren.

Een stadion, weinig publiek. Zo begint de reportage. Pauw ijsberend langs de lijn, dus. Haar team speelt niet goed. Pauws gezicht staat op onweer. Tot zover weinig verrassends.

Een aantal bezopen toeschouwers begint een spreekkoor. Ze schelden de voetballende vrouwen uit. Pauws schouders gaan steeds meer hangen. En als Ivoorkust vlak voor het eindsignaal de winnende treffer maakt, hangt haar hoofd ook. Geknakt.

Bang
Het interview met de bondscoach vindt niet plaats voor een wand van reclameborden. Haar eigen baan kan haar niet zoveel schelen, laat Pauw weten. Nee. Ze is bang. Voor hoe het nu verder moet met haar ploeg. Een van de meiden was eerder al in veiligheid gebracht. Omdat ze gevaar loopt. Pauws stem breekt.

Ze lopen gevaar om verkracht en vermoord te worden, vervolgt ze, want als je in Zuid-Afrika voetbalster bent, dan ben je volgens de heersende ideeën automatisch ook lesbienne. En homoseksualiteit is in Zuid-Afrika te 'genezen' door de 'verdachte' vrouw in kwestie massaal te verkrachten.

Dat overkwam Eudy Simelane, een middenveldspeelster in het nationale team, bijvoorbeeld. In 2008 werd zij naakt gevonden in een riviertje in een township. Ze bleek tientallen malen verkracht en had vijfentwintig steekwonden over haar hele lichaam.

Nu ze het WK niet heeft gehaald met haar ploeg, wordt het landelijke programma ter stimulering van vrouwenvoetbal stopgezet. Vera Pauw hapert en zegt sorry tegen Bram Vermeulen, terwijl ze een traan uit haar ooghoek veegt. Ze weet dat haar meiden nu terug de townships in moeten. En zij kan ze niet meer beschermen.

"Zeilen dan maar", sluit presentator Jeroen Stomphorst de abrupt eindigende reportage ongemakkelijk af. Vrouwenvoetbal op leven en dood, in vier schamele minuten de huiskamer ingeslingerd. Het bord op mijn schoot blijft onaangeroerd, terwijl Studio Sport vrolijk verder rolt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden