Vrolijkste vluchtelingenkamp van Griekenland

Grieks-Syrische burgemeester tovert failliet vakantiepark om tot goed georganiseerde, lommerrijke opvanglocatie. Zijn bevolking steunt hem.

Een zwarte BMW komt het vluchtelingenkamp bij het Griekse dorp Myrsini opgereden. Zodra hij uitstapt, verdringen zich tientallen bewoners rond burgemeester Nabil-Iosif Morant, nog voor hij het portier kan dichtslaan. Het lijkt wel of zojuist een popster is aangekomen in het voormalige vakantiepark aan zee, ruim drieënhalf uur rijden vanaf Athene. Allemaal willen de vluchtelingen weten: is er nieuws?

Nee, er is geen nieuws, antwoordt Morant aan de bewoners die vrijwel allemaal asiel hebben aangevraagd. En ja, hij zal zo een rondje doen. Om te kijken waar hij nog kan helpen. Alles in het Arabisch. Want Morant is weliswaar al meer dan twintig jaar Griek, hij komt oorspronkelijk uit de Syrische stad Homs. En dus is hij voor de bijna 350 vluchtelingen in Myrsini een van hen.

Morant stapt eerst de bungalow binnen van Torivan Ahmad (26). Ze zit op een stapelbed met in haar armen haar dochter Talia, die negen dagen eerder is geboren in het dorpsziekenhuis verderop. "Wat is er aan de hand?", vraagt Morant. Ahmad vertelt dat ze last heeft van haar tepels. Morant schrijft een recept uit - hij is behalve burgemeester namelijk ook nog dokter. De pijnstillers kan Ahmad ophalen bij een door vrijwilligers gerunde apotheekservice in het kamp. Morant geeft baby Talia een aai over de bol en weg is hij, op weg naar de volgende bungalow.

Toen Morant (53) lang geleden zijn Griekse vriendin naar haar geboorteland achterna reisde, kon hij niet vermoeden dat hij daar 27 jaar later als burgemeester vluchtelingen uit zijn eigen, door oorlog verscheurde land zou opvangen. Na aankomst bekeerde Morant zich al snel van de islam tot het christendom, verkreeg hij de Griekse nationaliteit en trouwde hij met zijn vriendin, die hij had leren kennen tijdens hun studie medicijnen in de Bulgaarse stad Plovdiv. Samen openden ze een dokterspost, maar daarnaast bemoeide Morant zich met de lokale politiek. Vandaar dat hij twee jaar geleden een gooi deed naar het burgemeesterschap van de gemeente waar Myrsini onder valt.

En hij won.

"Ik ben de eerste Griekse burgemeester van buitenlandse komaf", zegt Morant trots in zijn werkkamer in het gemeentehuis, in vloeiend Grieks. Morant wil graag vertellen hoe hij op het idee kwam een vluchtelingenkamp te beginnen, maar steeds wordt hij onderbroken.

Er lopen burgers binnen die een handtekening onder een papier van hem willen. Zijn telefoon rinkelt onophoudelijk. Morant besluit die maar te negeren. "Wie wordt er niet geraakt door die vreselijke beelden van families met kinderen die gevlucht zijn voor oorlog en dan in de modder belanden?", vraagt hij retorisch. Hij doelt op de duizenden vluchtelingen die onder erbarmelijke omstandigheden bivakkeren aan de grens met Macedonië, sinds die enkele maanden terug gesloten werd. Al snel kreeg Morant het idee om opvang te regelen in een failliet vakantiepark, maar hij wist dat hij op weerstand kon rekenen.

Zijn regio staat bekend als xenofoob. In 2013 schoten opzichters op een aardbeienplantage nog op Pakistaanse seizoensarbeiders toen die achterstallig loon kwamen opeisen. "Daarom heb ik een informatieavond voor de inwoners georganiseerd. Daar heb ik uitgelegd dat er alleen gezinnen met kinderen komen. En alleen uit Syrië, zodat we zeker weten dat het oorlogsvluchtelingen zijn. En verder heb ik gewoon alle vragen beantwoord. Eén man wilde bijvoorbeeld weten of er een avondklok kwam. Nee, natuurlijk niet." De gemeenteraad stemde uiteindelijk in grote meerderheid voor, met slechts één stem tegen.

En dus zwaait hij sinds eind maart de scepter over wat het best georganiseerde, meest lommerrijke en vrolijkste vluchtelingenkamp van Griekenland moet zijn. Hier geen ellendige toestanden in tentjes en modder. In plaats daarvan kinderen die met beachballrackets een bal over en weer slaan over een kapot net op de voormalige tennisbaan. En hele gezinnen liggen op het strand aan zee. Ze hebben elk hun eigen huis met keuken en badkamer. Wie niet beter zou weten, zou bijna denken dat het vakantiepark gewoon weer open is.

"Natuurlijk voel ik me als Syriër extra betrokken. Maar ik ben nu toch vooral Griek onder de Grieken" zegt Morant, op weg naar een taverne in Myrsini voor de lunch. En dat blijkt: binnen vijf minuten wordt hij drie keer aangesproken door bewoners die iets van hem willen. Binnen zit een man in groen camouflagepak aan het bier. "Kijk, hij is van de andere kant", fluistert Morant. Hij bedoelt: aanhanger van de extreem-rechtse partij Gouden Dageraad, die niets moet hebben van immigranten en zelfs vervolgd wordt voor het organiseren van geweld tegen hen. Morant stapt op hem af en de twee omhelzen elkaar. "Het klopt, ik ben van Gouden Dageraad", zegt Dionysus Kypriakos (50). "Maar Nabil hier is mijn vriend. Dus heb ik op hem gestemd. En omdat hij dat vluchtelingenkamp wilde, was ik ook voor."

Morant knikt en lacht besmuikt. Hij laat schotels vis aanrukken. De heren heffen het glas. "Op ons!" Nabil zondert zich direct af. Hij zat net een paar seconden, maar zijn telefoon rinkelt alweer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden