Vroemen heeft de schijn tegen

Schuldig of niet, Simon Vroemen’s positieve dopingtest berokkent de Nederlandse atletiek schade. Successen zullen met andere ogen worden bekeken.

Schuld toegeven in dopingzaken is materieel gezien een slechte verdediging. Na eindeloos liegen kwam de Amerikaanse sprintster Marion Jones vorig jaar met haar bekentenis. Dat betekende niet alleen gevangenisstraf wegens meineed, maar ook het inleveren van haar olympische medailles en haar morele en financiële faillissement.

In de Amerikaanse atletiek regende het de afgelopen jaren dopingschandalen. De recente topprestaties op de sprint worden daardoor nauwelijks nog serieus genomen. Want wie slim is kan de boel via het laboratorium veilig blijven belazeren.

Dat is een van de theorieën waarop de betrapte Simon Vroemen zijn verdediging voert. Hij is slim, dus waarom zou hij het gemakkelijk te traceren metandienone hebben gebruikt?

Op grond van vele dopinggevallen uit het verleden, worden prestaties uit bijvoorbeeld China, Griekenland en de voormalige Oostblokstaten met argusogen bekeken. Nederland mag een klein atletiekland zijn, het heeft ook een dubieuze reputatie opgebouwd.

Verwonderd vroeg men zich over de grenzen al eerder af welke energiebronnen steepleloper Simon Vroemen op zijn oude dag had aangeboord. Jarenlang was hij een onopvallende atleet, en ineens speelde hij een dominerende rol.

Hij was in 2002 met zijn Europese record en tweede plaats op de EK de voorloper van een succesvolle generatie Nederlandse atleten. Op veel grote toernooien werden fraaie prijzen gewonnen.

De piek lag tijdens de WK van 2005, waar Rens Blom als wereldkampioen met de polsstok voor de grootste verrassing van het toernooi zorgde. Rutger Smith had toen al zilver met de kogel veroverd. Een jaar later werd Bram Som Europees kampioen. Verder stond Karin Ruckstuhl op de meerkamp in de schijnwerpers en reeg Lornah Kiplagat op de weg successen aaneen.

Met de positieve dopingtest van Simon Vroemen worden die resultaten in een ander daglicht gezet, hoe onzinnig dat nuchter beschouwd is. Topatletiek is net als wielrennen een bezigheid geworden waarin het wantrouwen als een onuitroeibaar virus rondwaart. Betrapte sporters trekken er hun onschuldigste gezicht en ontkennen resoluut.

Simon Vroemen blijkt geen uitzondering op die regel. Maar voor een betrapte sporter is het bijna een onmogelijkheid om te bewijzen dat een vervuild voedingssupplement of door hormonen bewerkt vlees de oorzaak is van het alarm, zoals Vroemen suggereert.

Twee Nederlanders hebben dat eerder tevergeefs geprobeerd. Bij discuswerper Erik de Bruin werd in 1993 een verhoogde testosteronspiegel en HCG, een zwangerschapshormoon, gevonden. De zilveren medaillewinnaar van het EK van 1990 en het WK 1991 is altijd blijven ontkennen, maar ontliep zijn straf niet.

Zo verging het zes jaar later ook sprinter Troy Douglas, bij wie nandrolon werd gevonden. Ria Stalman, olympisch kampioen discuswerpen, kwam in 1992 onder beschuldiging van doping en smokkel van anabole steroïden te staan. Dat laatste heeft ze nooit kunnen weerleggen.

Vroemen zweert met de hand op zijn hart onschuldig te zijn, en zoekt naar verklaringen die zijn leed kunnen verzachten. Hoe oprecht hij misschien ook is, hij heeft de schijn tegen. En niet alleen vanwege zijn progressie in de herfst van zijn loopbaan.

In 2004 werd Vroemen bij een dopingcontrole in Hengelo positief bevonden op het anti astmamiddel budesonide. Hij had verzuimd daarvoor toestemming aan te vragen en kwam er vanaf met een waarschuwing.

Datzelfde jaar was Vroemen een samenwerking aangegaan met de Oostenrijkse arts/trainer Helmut Stechemesser, die later in opspraak is geraakt nadat twee van zijn pupillen op doping werden betrapt.

Dat een atleet zonder de uitslag van de b-expertise af te wachten naar buiten komt met zijn positieve test, is ongebruikelijk. De atletiekunie onthoudt zich vooralsnog van commentaar, in de wetenschap dat dit schandaal een smet werpt op het de afgelopen jaren opgebouwde positieve imago.

Wat dat betreft had Vroemen op zijn website het slechte nieuws niet treffender kunnen koppen: ‘Een kleine spoor met grote consequenties?’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden