Vrije radicalen

Het schijnt dat er op scholen veel jongens rondlopen die de jihad 'echt vet' vinden. De minister heeft inmiddels gezegd dat we dit moeten signaleren en niet mogen wegkijken.

Nu signaleer ik me een ongeluk op school. Faalangst, depressie, pesten, eetstoornissen. Met heel wat jongeren gaat het niet zo goed, we hebben er onze handen vol aan. Jongens die de jihad vet vinden heb ik echter nog niet gesignaleerd. Maar die heb je misschien niet op een school waar zeshonderd kinderen op hockey zitten.

Tja, ik vind dat jongeren best een beetje radicaal mogen zijn. In het extreme kent het leven zijn waarde, in het gemiddelde zijn behoud, aldus Godfried Bomans. Eerlijk gezegd mogen die brave hockeyers van mij wel wat radicaler. We moeten het op school doen met een handjevol heavy-metal-extremisten, langharige lieverds met spijkerarmbanden en zwarte sweatshirts van Iron Maiden. En met Puck die momenteel roze haar heeft en af en toe een berenpak draagt.

Wel schieten mij enkele vrije radicalen uit het verleden te binnen. Zoals Gerben. In de tweede klas een onhandelbaar jochie, in de derde klas radicaliseerde hij. Hij zei dat hij fan was van Socrates. Goede voetballer, zei ik, maar dat begreep hij niet. Hij hield van filosofie, niet van voetbal. In 5 vwo ging het mis, Gerben werd onbereikbaar, niemand kon hem meer volgen. We moeten toch even hebben weggekeken, want dat jaar verdween het complete werk van Plato uit de mediatheek. Spoorloos.

En dan Michiel, die vanaf zijn zestiende verontrustend veel jazz en vage funkmuziek ging luisteren. Ik bleef met hem in gesprek, maar hij was niet te redden. In 6 vwo kon hij alleen nog praten in scat-vocals, en soleerde hij op basgitaar in b-lokrisch. Als u geen idee hebt waar ik het over heb, dan begrijpt u hoe radicaal dat is. Dat werd dus conservatorium.

Maryam ten slotte, ach, zwijgzame, zachtaardige en halsstarrige Maryam. In de derde klas droeg ze ineens een hoofddoek. In de vierde gingen de lange broeken eruit, en een jaar later liep ze in een pikzwarte boerka. Ze wilde het zo, en niet anders. Er was niets aan te doen. Het was in ieder geval gesignaleerd, we keken niet weg. Collega José zag Maryam ingespannen schrijven tijdens het eindexamen. Haar lange zwarte mouw kroop een eindje op, een ranke onderarm werd zichtbaar. Ze droeg een zelfgevlochten armbandje in de kleuren oranje, groen en roze.

Ik vermoed dat ze nu dokter is, en nee, niet in dit land, maar de jihad zal zij nooit en te nimmer 'echt vet' vinden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden