Vriendin van vader

Achter elke rouwadvertentie schuilt een verhaal. Mickelle Haest tekent de ervaringen op van een uitvaartverzorger.

In een smaakvol ingericht appartement zitten drie vijftigers bij elkaar, een man en zijn twee zussen. We zitten in het huis van hun vader. Hij is die avond gestorven.

Op de glazen salontafel staan twee halve glazen rode wijn.

"Onze vader was 86. Hij is jong weduwnaar geworden", zegt de zoon, terwijl hij een hand door zijn dunner wordende haar haalt.

"Hij had al ruim twintig jaar een vriendin, met wie hij hier samenwoonde", zegt de jongste zus. Ongemakkelijk trekt ze aan haar jurk in de hoop die over haar knieën te krijgen.

"Ze zaten hier vanavond samen tv te kijken met een glas wijn", zegt de oudste zus. Ze wijst naar de glazen op tafel. "Plotsklaps zat hij dood in zijn stoel. Zijn vriendin heeft ons gebeld om te zeggen dat hij dood was. Zij was ook weduwe. Ze hebben allebei jong hun partner verloren."

Het scherm van de tv, die op een wit wandmeubel staat, is zwart. Iedereen is stil.

"Waar is zijn vriendin nu?" vraag ik.

"Haar dochter heeft haar meegenomen. Ze is totaal over haar toeren", zegt de oudste zus.

"We willen een crematie, geen kerkdienst", zegt de jongste zus ten teken dat ze de bespreking wil beginnen.

Ik knik, pak mijn spullen uit mijn tas en geef hun de boeken aan. Samen bladeren ze door het kisten- en kaartenboek.

"Mooi."

"Lelijk."

"Gek."

Een honderd bladzijden lange zoektocht.

"Dit wordt de kaart", zegt de jongste zus, wijzend naar een kaart met een witte lelie.

"Moet de vriendin van jullie vader daar niet over meebeslissen?" vraag ik voorzichtig.

"Nee, ze laat het aan ons over", zegt de jongste.

We beginnen aan de tekst op de kaart. Verdrietig en onverwacht zijn de woorden die bovenaan komen.

"Weduwnaar van ons ma moet erop", zegt de jongste. Ze somt de namen van de kinderen op die moeten volgen.

"Maar zijn vriendin moet toch bovenaan?" zegt de andere zus.

"Wij staan bovenaan. Wij zijn zijn kinderen."

"Ja, maar zij is toch zijn partner?"

"Wij zijn de belangrijksten. Wij gaan eerst."

Er ontstaat een woordenwisseling. Hun broer kijkt ongemakkelijk.

"Zijn vriendin is toch geen echte familie?"

Alles wat koek en ei leek, wordt nu lelijk.

"Straks moet ze ook nog dit huis hebben."

"Het was toch zijn vrouw?" vraag ik voorzichtig. "Toch al ruim twintig jaar?"

"Ze zijn niet officieel getrouwd. Wij bepalen. Ze was niet meer dan zijn vriendin", zegt de jongste.

De broer excuseert zich. Hij moet naar de wc.

De oudste zus kijkt mij met een wanhopige blik aan.

Op een bijzettafeltje ligt een breiwerk onaangeroerd naast een puzzelboekje. Damessloffen staan naast een herenpaar bij de deurpost.

"Jullie zijn zijn kinderen", zeg ik rustig. "Jullie hebben een bloedband met elkaar, maar zij deelden twintig jaar een bed."

De zoon komt binnen, gaat weer zitten en zegt kordaat: "Ik vind dat ze bovenaan moet staan."

Iedereen knikt.

Hij heeft het laatste woord.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden