Vriend van katten en prostituees

Zeven urnen met kattenas bewaarde hij thuis. Zijn liefde voor katten ging boven alles. Ook boven zijn buurvrouwen in de Groningse rosse buurt, die hij hielp met allerhande klusjes. Zijn dood is nog een raadsel.

De eigenaar van het Turkse restaurant die hem zag liggen in de hal waar ze beiden een berging hadden moet gezegd hebben: "Lig je hier je roes uit te slapen?" Pas toen hij over Nico Leeuwe heen was gestapt en uit zijn schuurtje kwam, met een karretje om naar de markt te gaan, zag hij de touwen waarmee de handen en voeten van zijn buurman waren samengebonden. Leeuwe was niet dronken, maar dood. Drinken deed de Groninger overigens al dertig jaar niet meer. Na een ernstig ongeluk was hij daarmee opgehouden.

Niklaas Leeuwe - Nico voor bekenden en Niek voor zijn familie - werd geboren in Nieuwerkerk aan den IJssel. Vader was machinist op een baggermolen. Het gezin woonde op een schip, de Risico. Niklaas was de vijfde in een rij van drie jongens en drie meisjes. Hij heeft geen kansen, zeiden de doktoren bij zijn geboorte. Moeder Leeuwe moest het kind maar achterlaten in het ziekenhuis.

Tussen vaders baggerklussen door woonde het gezin in het Groningse Hoogkerk. Daar bleven ze toen vader plotseling overleed op 53-jarige leeftijd en de Risico werd verkocht. Moeder was veel weg, naar haar zusters of haar moeder. De kinderen redden zich samen en kregen een sterke band.

Wat de oudste zoon Chris niet mocht, mocht Niklaas wel: bij de marine. Na de lagere school werkte hij eerst bij het dakdekkersbedrijf Smid & Hollander - leren kon hij niet zo goed. Daarna tekende hij als kort-verbandvrijwilliger bij de marine. Na vier jaar ging hij werken bij bevrachtingskantoor Spliethoff in Amsterdam. Hij klom er op tot stuurman en voer de hele wereld over.

"Wij komen niet verder dan de eerste kroeg", antwoordde hij als ze thuis vroegen wat hij wel niet gezien had in Brazilië of Chili. Zuipen en roken kon hij als de beste. Tot dat ongeluk op een schip in Australië. Een geknapte staalkabel raakte Nico in zijn nek. Uiterlijk was er niks te zien. Maar sindsdien had hij vaak hoofdpijn en nekklachten.

Halverwege de dertig was hij toen hij definitief werd afgekeurd en een appartement in de binnenstad van Groningen kocht. De woning aan het Gedempte Zuiderdiep bleek vanuit de keuken zicht te bieden op de dames van plezier van de Nieuwstad. Niet dat hij het appartement daarom had gekocht, maar zijn achterbuurvrouwen gingen snel een rol spelen in zijn leven.

Nico werd hun rechterhand. Hij deed boodschappen voor ze, ging met ze naar de dokter, beheerde soms zelfs hun geld. Het leverde hem een aardig centje op. Als hij voor zes euro snacks voor een prostituee kocht bij McDonald's vroeg hij acht euro. Het uitlaten van een hondje was vijf euro per keer. Vijf hondjes tegelijk en dan drie keer per dag, was zo weer vijfenzeventig euro.

Hij droeg opzichtige sieraden. Een horloge van twintigduizend euro, een forse gouden ketting, een zware armband. En altijd een dikke portemonnee. Zijn broers en zussen lieten hem zijn leven leven, maar waarschuwden hem ook: 'Wat moet je toch met al dat geld zo over straat?' Dan haalde hij zijn schouders op.

Op zijn aanrecht stond een grote doos condooms. Voor als de dames er doorheen zijn. Hij deed ook hun was. "Kijk, dit was ik ook", zei hij eens tegen broer Chris en zwaaide een onderbroek van een van de meisjes voor zijn neus: een touwtje met een driehoekje. Ze veronderstelden dat hij wel een knipkaart had bij zijn dames. Wippen voor half geld. Maar hij verzekerde de familie dat hij daar niet aan begint. Katten zijn z'n passie. Hij fokte met Perzen en Heilige Birmanen. De liefde was begonnen met Willem, een Siamees die hij voor zijn moeder had meegebracht van een verre reis.

Kwam Nico binnen, dan kwam er eerst een wolk kattenhaar, dan hij, in trui of jas met een kat erop. Nico runt Cattery Zilverleeuw.E, de E verwijst naar zijn achternaam. Hij had zijn balkon afgeschermd met gaas, anders zouden de poezen naar beneden vallen. Een deel is speciaal ingericht voor het minnespel. Binnen kon Leeuwe via een camera in de gaten houden of de dekking wel plaatsvond. Zo hadden de beesten wat privacy.

Pas geleden schilderde broer Chris zijn huis van binnen. Lichtblauw gemêleerd, Niek koos het zelf uit. Ook al had hij gemengde gevoelens bij de klus. Eigenlijk moesten de poezen rust hebben. Wel stond Nico vooraan toen het plan werd geboren om met de familie ook de woning van de jongste broer Jaap, al jong invalide geworden, eens onder handen te nemen.

Men kende Nico als behulpzaam en sociaal. Ook bij Mundikat, de vereniging van kattenfokkers en -liefhebbers. Nico wist hoe je een kat op zijn voordeligst omhoog houdt voor een keurmeester, regelmatig deed hij dat voor anderen. Als hij met een poes in een mandje naar een show ging dan moesten de dames zich maar redden.

Met Conny Hagen uit Lemmer van Cattery Cècely trok hij veel op. Zij gaf hem een lift naar shows - zelf had Nico geen auto - en ze was bij het etentje ter gelegenheid van zijn 65ste verjaardag. Gewone vrienden, zoals dat heet. In amoureuze zin waren er nooit vrouwen in beeld, mannen ook niet. Nico was klaarblijkelijk geen man voor relaties. Een losse opmerking ooit tegen zijn broer was het enige: dat er een vriendinnetje was in Venezuela waar hij wel mee had willen trouwen.

Een hoerenmadam vergezelde hem eens naar een kattenshow in Karslruhe. In het hotel was maar één kamer en die moesten ze dus delen. Nico waarschuwde : "Ik houd best van je, maar ik doe niks met je."

De laatste jaren nam het showbezoek af. Om in de prijzen te vallen moest een katteneigenaar veel shows langs, en punten verzamelen. De shows van Mundikat zijn doorgaans niet in het noorden. Daarbij kwam dat Leeuwe's beesten ouder werden en dus minder kansrijk. Leeuwe deed de oudjes niet weg, dat vond hij niet fair. Thuis had hij op het laatst zeven kleine urnen met gecremeerde lievelingen.

Hij richtte zich op hobbies dichter bij huis: klaverjassen met de familie, de thuiswedstrijden van FC Groningen en ijshockeyclub Gijs Bears. Soms ging hij naar de sauna bij stadion de Euroborg.

Hij overwoog een wereldreis, was van plan het met de hoeren rustiger aan te gaan doen. Hij had hartklachten en pijn door de aandoening fibromyalgie. Broer Jaap was zijn werkzaamheden stilaan al aan het overnemen.

In de nacht van 15 op 16 september haalde Leeuwe een beker drinken in een cafetaria in de buurt. Dat was zijn einde. Wie hem met geweld doodde en waarom is onduidelijk. Spelen de katten een rol of de dames? Bekend was dat Leeuwe geld uitleende en met rente terugvroeg. Ging het daar mis? En wat heeft die dure zwarte Audi die in de nacht van Nico's dood over het Gedempte Zuiderdiep reed te beduiden? Veertig rechercheurs zoeken naar de antwoorden en laten het publiek meedenken. Op een speciale website zijn meer dan 130 denkbare scenario's binnen gekomen.

De aula van het crematorium was tot en met het balkon gevuld. Jaap had in de Nieuwstad vijftig kaarten rondgebracht, zelf hadden de dames nog een stapeltje extra gekopieerd. De kat van Ome Willem werd gedraaid. En uit naam van de poezen werd iets voorgelezen. Vriendin Conny en de familie ontfermden zich over Nico's dieren Angel, Charlie, Mitch, Sunshine, Easy, Natasja en Alisia. Een week na de dood van haar baasje kreeg Angel twee kittens.

Niklaas Leeuwe werd op 3 augustus 1946 geboren in Nieuwerkerk aan den IJssel. Hij stierf op 16 september 2011 in Groningen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden