Vreugde over verliezende Marianne Vos

Voor het eerst in negen jaar staat de wielrenster niet op het WK-podium

"Toch nog even over Marianne Vos." Emma Johansson, brons, zuchtte. Lisa Brennauer, zilver, liet zich achterover in haar stoel in de perszaal vallen. Alleen Pauline Ferrand-Prevot, de opvolgster van Vos, vertrok geen spier achter de tafel. De verrassende wereldkampioene, Vos' ploeggenote bij Rabo-Liv, moet nog wat langer met de Nederlandse door één deur.

Terwijl de drie snelste vrouwen op het WK in Ponferrada kreunden en steunden onder de erfenis van Vos, zat het onderwerp alweer in de ploegbus terug naar het Nederlandse rennershotel. Zelfs als Vos, voor het eerst in negen jaar, een keer niet het podium haalt, is de 27-jarige Brabantse de gesel van het vrouwenpeloton. Of de tegenstand dat nou leuk vindt of niet, ze hebben met Vos niet alleen af te rekenen op het asfalt, ook voor de microfoon.

Of de opvallende absentie van Vos op het podium iets zei over de staat van het vrouwenwielrennen, werd Johansson gevraagd. Ze veerde op. "Het is niet slecht dat Vos hier afwezig is. Leuk zelfs." Brennauer knikte. Ferrand-Prevot zweeg.

Dat de Franse renster de meest gehaaide bleek in de eindsprint zaterdagmiddag was voor Vos een doekje voor het bloeden. "Ik had liever zelf gewonnen, dat mag duidelijk zijn. Maar als er dan toch iemand de regenboogtrui overneemt, dan gun ik het zeker Pauline."

De Française keek na afloop nauwelijks blij, alsof haar een donderpreek van Vos staat te wachten. Onzin natuurlijk, maar de verontschuldigingen in Prevots woorden waren hoorbaar toe ze zei dat de finale op een loterij leek. "Ik was zeker niet de sterkste. Op de laatste klim moest ik er gewoon af." De wereldkampioene profiteerde van het zware werk van de Duitse ploeg die Vos en haar drie medevluchters probeerde terug te halen, was de 22-jarige wereldkampioene zo eerlijk om te erkennen.

Dat Vos het op een sprint liet aankomen in de natte straten van de Spaanse stad, met alle risico's van dien, was een indicatie van haar vorm. Die was goed, "maar niet goed genoeg", meende de Nederlandse. "Anders word ik hier geen tiende", grinnikte de drievoudig wereldkampioene, die vijf keer met een zilveren medaille aan de haal ging.

"Ik voelde mij de hele wedstrijd wel goed", was Vos' reactie naar aanleiding van de twijfel die voorgaande weken rees over haar gestel. Toch was de supervorm die haar naar haar wereldtitels in Florence (2013) en Valkenburg (2012) leidde, niet aanwezig. Sloeg zij in beide wedstrijden meedogenloos toe op de slotklim, op Mirador kwam ze zaterdag niet los van haar rivalen. De kracht om de concurrentie de genadeslag toe te brengen op de heuvel was er gewoon niet. Vos: "Mijn benen voelden afgesneden."

Vos gooide in de laatste kilometers nog een keer een versnelling in de strijd, in dezelfde afdaling waar het halve peloton een paar ronden eerder met ijzingwekkende vaart onderuit ging. Stuurvaardig als Vos is, ontsnapte zij daar met een opzienbarende manoeuvre aan serieuze schade.

Loskomen kon Vos in de afzink niet. Daarmee stond de kopvrouw van de Nederlandse ploeg voor een stevig dilemma. "Doorrijden of wachten. Dat was de keuze", zei ze over het moment dat de samensmelting zich aandiende met de achtervolgende groep, waarin ook Prevot zat.

Gokken is nooit haar sterke kant geweest, maar een ander scenario had controlefreak Vos niet voorhanden, met het wapperende finishdoek nauwelijks een kilometer verderop. Vos gokte en verloor.

"Komend jaar even iemand anders in die regenboogtrui." Johansson had het kleinood liever zelf gehad, zei ze vanzelfsprekend. De Zweedse routinier van 31 keek opzij. Het tricot stond het jonge Franse talent misschien net zo goed.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden