Vreemde keuzes in voorstelling over verlies van een kind

THEATER

De tijd voorbij DeLaMar Producties ***

Het is zo verschrikkelijk herkenbaar. Een gelukkig getrouwd stel verliest in een onbewaakt ogenblik zijn enige kind door een ongeval en weet niet hoe het dit onvoorstelbare en onherstelbare verlies een plaats moet geven.

In 'De tijd voorbij' ('Rabbit Hole', 2006) van de Amerikaanse schrijver David Lindsay-Abaire (1969) worstelen beide ouders totaal verschillend met deze rampspoed. Hugo zoekt houvast in herinneringen, videofilmpjes en houdt de kinderkamer intact. Betty wil juist opruimen om lucht te krijgen en zou het liefst zelfs verhuizen. Onbegrip voor elkaars gedrag drijft een wig in de toch al zo kwetsbaar geworden relatie.

Anders dan bijvoorbeeld een Marguerite Duras of, van eigen bodem, Lot Vekemans ('Gif'), die vergelijkbare thema's in alleen een intieme dialoog vatten, laat Lindsay-Abaire minder aan de verbeelding over. Hij plaatst de situatie in een realistischer context, inclusief de clichés.

Zo is er Betty's pierewaaiende zus, die uitgerekend in deze rouwperiode onbedoeld zwanger raakt. Er is de moeder die te pas en te onpas vergelijkingen trekt met Betty's ook al te jong omgekomen broer.

Prettig is dat zulks niet tot sentimenteel gedoe leidt, mede te danken aan het spel, zoals een haarscherp tegen zogenaamd argeloos aan schurende Ria Eimers als moeder.

De min of meer naturalistische enscenering rond keukentafel en zitbank in een verder licht abstract decor (Tom Schenk) biedt voldoende ruimte aan de humor die ondanks alles ook onder ellende schuilt. Dat is aangenaam, al heeft regisseur Antoine Uitdehaag daarnaast een paar vreemde keuzes gemaakt.

In de filmversie (met Nicole Kidman) put Betty troost uit een toevallige ontmoeting met de jongeman die haar zoontje per ongeluk aanreed. Hier wordt deze nogal bruusk geïntroduceerd via een reusachtige projectie. Net zomin als diens later wat al te montere entree helpt dat om de omslag in Betty's gedrag te begrijpen.

Is die projectie al een inbreuk op de stijl van de voorstelling, hinderlijker is dat in het verschil in spel tussen het ouderpaar. De in haar verdriet verkrampte Betty geeft de gewoonlijk zo lekker laconiek spelende Tjitske Reidinga vorm met een volstrekt onnatuurlijk verkrampte houding, die haaks staat op het mooie naturel van Peter Blok als Hugo. Onbedoeld gaat de sympathie daardoor eerder naar hem uit dan naar haar.

Het enige, echt ontroerende moment is het moment waarop Betty haar moeder vraagt of het ooit weggaat, dat vreselijke gevoel. Daar proef je de ziel van het stuk.

DeLaMar Theater Amsterdam, te zien tot en met 4 december. Informatie op: www.delamar.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden