'Vredesoverleg? Aan dat circus doen wij niet mee'

Paul Berry's wereld is zwart-wit. Als jongste Noord-Iers parlementslid voor de extremistische protestantse partij DUP, zal Paul (22) wel even vertellen hoe het zit. “De katholieken zaaien hier in Ulster al meer dan dertig jaar dood en verderf. Het enige wat wij doen, is onszelf verdedigen. Daar gaan we mee door, want Noord-Ierland zal Brits blijven.”

Paul staat voor de Drumcree Parish Church bij het stadje Portadown, waar Oranjemannen al een halfjaar de wacht houden. Afgelopen zomer wilden de Orangisten marcheren over de katholieke Carvaghy Road in Portadown, maar dat werd door de regering in Londen verboden. “Sindsdien sta ik hier elke avond te wachten op het moment dat we alsnog kunnen gaan lopen”, zegt Paul verbeten.

Op het eerste gezicht zou je niet denken dat hij heel erg belangrijk is in fanatieke protestantse kringen. Paul ziet eruit als een nerd. Zo iemand die je ervan verdenkt dat hij, als hij in Nederland zou wonen, de hele dag achter zijn computer zou zitten om de toegangscode van het Pentagon te kraken. Een doodnormale ziel. Een gezicht met de blijvende herinnering aan jeugdpuistjes, maar met een tong die van tevoren al weet wat zijn hoofd wil zeggen. Een politicus die vastberaden volhoudt: zij zijn fout en niet wij. “Wij komen alleen maar op voor onze rechten, de vrijheid van geloof. En als Britse onderdanen hebben we het recht te lopen waar we willen.”

Naast zijn lidmaatschap van de DUP, is Paul ook Oranjeman in de orde van het district Tentragee. Deze zondag zijn naast de normale kerkbezoekers van Drumcree ook de Oranjemannen van Sandy Row in Belfast aanwezig. De kerkdienst is van belang, maar wat daarna gebeurt is misschien nog wel belangrijker. Na elke kerkdienst wandelt de stoet van oranje sjerpen en bolhoeden naar de policeline die de marcheerders moet weerhouden om richting Carvaghy Road te gaan. Vlak voor de dienstdoende agent houden ze stil. Zoals elke zondag wijzen ze de agent op hun burgerrechten. “En wil je dat je superieuren ook nog eens duidelijk maken”, vraagt de leider van de stoet. Tevreden keert hij zich naar de Oranjemannen en heft het gebed aan. Eenmaal terug voor de kerkdeur bedankt hij alle aanwezigen. Na het brullen van het Engelse volkslied (God save the Queen), zoeken ze snel beschutting tegen de gure wind en regen.

De mannen in oranje marcheren elk jaar massaal op 12 juli, in heel Noord-Ierland. Met piccolo's en drums produceren ze keiharde marsmuziek. Dat doen ze omdat de Nederlandse koning-stadhouder Willem III op die datum in 1690, het verzet van de katholieken in Ierland brak. En om de katholieken een beetje te sarren, marcheren ze graag door hun wijken en straten. De protestanten zeggen dat dat zo hoort, terwijl de katholieken spreken van een regelrechte provocatie.

Deze jarenlange traditie is voor Orangisten reden genoeg om de wacht te blijven houden in Portadown. “Hiermee geven we tegenwicht aan het geweld van de katholieken, die al dertig jaar ons verbond met Groot-Brittannië saboteren”, zegt Paul. “Wij liggen al die tijd al onder vuur. Wanneer en hoe weet ik niet, maar we zullen onze parade ook over Carvaghy Road voeren, en misschien moet dat dan maar met geweld. Dat soort dingen kan je vooruit niet voorspellen.”

Paul ziet ook weinig in het vredesoverleg dat nu al een tijdje aan de gang is. “Het is een corrupte bedoening. Het Ira probeert op geen enkele manier de vrede te bereiken en is alleen maar bezig met het vrij krijgen van hun criminelen die gevangenzitten. Als je nagaat: terroristen die twintig jaar krijgen en na drie jaar weer op straat staan, dat noem ik geen gerechtigheid. Dat is misdadig. Alle partijen die bij het vredesoverleg zitten zijn schuldig. Aan dat circus doen wij niet mee. We hebben slechts een belang: Ulster moet Brits blijven.”

“Als dat niet gebeurt? Daar is geen sprake van. Dit land zal Brits blijven, daar zorgen wij wel voor. Je moet het zo zien: als de Britse regering dertig jaar geleden fatsoenlijke maatregelen had genomen tegen het Ira dan hadden wij hier nu niet gestaan. Dan hadden er geen paramilitaire groepen aan onze kant bestaan. Al deze ellende is niet onze schuld.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden