Vos laat zich weer tactisch verrassen

Gefrustreerd verloor Marianne Vos haar wereldtitel aan de Italiaanse Bastianelli. Ze maakte tactisch te veel fouten. Vos pakte ’slechts’ zilver.

John Graat

In een jaar heeft ze in het vrouwenpeloton de status van ’een nieuwe Eddy Merckx’ opgebouwd. Marianne Vos zou nog veel beter zijn dan Leontien van Moorsel. Een fenomeen, een alleskunner en vooral een winnaar. Een nieuwe regenboogtrui lag voor haar klaar in Stuttgart. Niemand twijfelde eraan. Ook de 20-jarige Brabantse zelf niet.

Zaterdagmiddag zat ze met tegenzin een verhaal te vertellen over verliezen. Ze had haar zilveren medaille al weggestopt onder haar trainingsjack. De troostprijs voelde als een belediging. Vos, die dit jaar 26 wedstrijden won, waaronder het klassement van de wereldbeker, houdt niet van verliezen. Graag had ze de gebeurtenissen van de dag teruggedraaid. Nog liever was ze meteen weer opgestapt om het allemaal over te doen. „Ik moet een jaar wachten. Een jaar in de regenboogtrui is zo voorbij, maar zonder duurt het lang.”

Ze legde alleen de schuld bij zichzelf. Ze had een tactische fout gemaakt, vond ze, door niet te reageren op de uitval van de Italiaanse Marta Bastianelli. Haar leeftijdgenote sloeg een gat. Vos werd afhankelijk van Chantal Beltman, haar enig overgebleven ploeggenote voorin. Zij noch de anderen konden de kloof met Bastianelli nog dichten. „Ik was net meegesprongen met Cantele. Toen we terug waren in het peloton ging Bastianelli. Ik zat even niet goed. Achteraf zeg ik: ik had het gekund.”

Het was niet de eerste keer dit jaar dat ze een kampioenschap verloor. In Maastricht liet ze zich op het NK tactisch ook verrassen. Vorig jaar was ze nog onbekend en dat blijkt in het wielrennen een voordeel. Groots was ze naar de nationale en mondiale titel gereden. Haar reputatie vereist nu andere capaciteiten. Het complete peloton stemde de koers op haar af. Het sterke Italiaanse collectief wilde niet met de snelle Vos naar de streep rijden en koos voor de aanval. Dat dunde de Nederlandse ploeg uit. Regina Bruins en Irene van den Broek vielen weg door een valpartij. „In de finale kwamen we misschien wel daardoor een vrouw tekort”, zei bondscoach Johan Lammerts.

Vos koos ervoor puur te gokken op de sprint. Ze wilde ’krachten sparen’ en reed om die reden vaak achter in het peloton over de heuvels. Een riskante strategie, want bij de valpartij werd ze opgehouden. Vorig jaar in Salzburg reed ze op elk heuveltje attent voorin. In Stuttgart leek ze verscheurd door twijfels over de beste koerswijze. De overtuiging ontbrak, ook na afloop, toen haar hoofd nog te warrig was om helder te analyseren.

Van verliezen leer je meer dan van winnen, luidt het cliché. Vos kon zich zaterdag niet bedenken waar dit dan goed voor was geweest. Morgen begint ze in Alkmaar aan haar avontuur op de baan. Daarin heeft ze amper ervaring. In december zal ze in Peking haar debuut maken in een wereldbekerwedstrijd. Op de achtervolging wil ze volgend jaar ook op de Olympische Spelen uitkomen. Van Moorsel bewees al dat het een succesvolle combinatie kan zijn.

Van Moorsel pakte in 1991 in Stuttgart als 21-jarige haar eerste wereldtitel. In dezelfde stad kwam de tweede van Vos er niet. Toen ze Bastianelli over de streep zag gaan, maakten frustraties zich meester van de renster uit Babyloniënbroek. De sprint om het zilver had niet haar grootste interesse, maar ze won hem met gemak om het werk van haar ploeggenotes te verzilveren. „Neem je toch wat meer naar huis.” In een nuchter moment stelde ze vast dat ze nog altijd meer koersen verliest dan wint. Dat gold zelfs voor Eddy Merckx.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden