Vos kan favorietenrol weer niet waarmaken

Het olympisch debuut van wielrenster Marianne Vos eindigde in een deceptie. Haar voorbereiding en talent stonden bijna garant voor een medaille, dacht ze.

Fred Buddenberg

Het decor rond de finish van de olympische wegwedstrijd had iets magisch. De op de weg gekalkte witte eindstreep vloekte in de historische omgeving van de beroemde vesting Juyongguan, een attractie die jaarlijks door vier miljoen mensen wordt bezocht. Met als grootste bezienswaardigheid de Chinese Muur die als een slang door de hoge bergen kronkelt.

Wat een plaats om olympisch kampioen wielrennen op de weg te worden. Dat moet ook Marianne Vos hebben gedacht bij haar voorgaande bezoeken aan de plek, vijftig kilometer ten noorden van Peking.

Ze had het traject, waar woensdag ook de tijdrit wordt verreden, helemaal op video vastgelegd. Het parkoers kende voor haar geen geheimen.

In de voorbereiding van Vos op de olympische wedstrijd was niets aan het toeval overgelaten. Om te wennen aan de warmte en de hoge luchtvochtigheid had de 22-jarige Brabantse samen met haar DSB-ploegleider Thijs Rondhuis warme oorden in Spanje en El Salvador bezocht. „Ik denk wel dat ik favoriet ben, ja”, zei ze twee dagen voor de race.

Het werd gisteren een deceptie van de eerste orde voor Vos. Voor het eerst in tijden gutste de regen uit de Chinese hemel en zakte de temperatuur naar negentien graden. Die omslag in het weer deed Vos de das om, hoewel ze twee weken eerder in Korea in vrijwel identieke omstandigheden had getraind. „Ik zit vol ongeloof dat het zo gelopen is.”

Die woorden sprak een ontgoochelde Vos terwijl ze in de auto van ploegleider Johan Lammerts op weg was naar het olympisch dorp. Ze zat achterin, samen met Mirjam Melchers en Chantal Beltman, de benen bedekt met zilverfolie. Drie teleurgestelde Nederlandse wielrenners die totaal geen stempel hadden kunnen drukken op de wedstrijd.

Vos eindigde na 126 kilometer als zesde. Met het hoofd gebogen won ze nog wel de sprint van de groep achtervolgers die vergeefs jacht maakte op de vijf koplopers. Van dat vijftal bleek de Britse Nicole Cooke de sterkste. Ze pakte in de sprint het goud voor de Zweedse Emma Johansson (zilver) en de Italiaanse Tatiana Guderzo.

„Op het moment dat we erbij moesten zitten, zaten we er niet bij”, mopperde Vos, die het in de slotfase moest doen zonder de hulp van de reeds teruggeworpen Melchers en Beltman. Zelf kon ze de beslissende ontsnapping, twaalf kilometer voor het einde ingezet door Guderzo, niet beantwoorden. Ze bivakkeerde achterin de groep en had niet de macht om te versnellen. „Toen was er niet veel meer van me over.”

Vos voelde de bui al hangen na de eerste van twee doorkomsten in de vesting Juyongguan. „Ik had het ongelooflijk koud en was totaal verkleumd.” Voor de tweede keer op rij kon ze tijdens een grote wegwedstrijd haar rol van favoriet niet waarmaken. Op het WK van vorig jaar in Stuttgart liet ze zich verrassen door een demarrage van de Italiaanse Bastianelli.

Vos kan niet lang stilstaan bij de domper van gisteren. Woensdag moet ze laten zien dat ze zich terecht sterk heeft gemaakt voor deelname aan de tijdrit. Stiekem hoopt ze op het Leontien van Moorsel-scenario van 2004. Van Moorsel kwam tijdens de olympische wegwedstrijd in Athene ten val, maar revancheerde zich later met goud in de race tegen de klok.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden