Vos heeft eindelijk de prijs die ze het liefst wilde winnen

Brabantse vertrouwde op ervaring, rust en zelfvertrouwen

Haar schreeuw was hard en in drieën geknipt. Marianne Vos begon met een korte kreet, gaf haar tweede gil wat meer lengte en sloot af met een kort schreeuwtje. Het geluid dat ze produceerde ontsteeg het lawaai van de duizenden mensen die zich hadden verzameld langs de finish.

De pure blijdschap van de wielrenster, de opluchting misschien wel, zorgden voor een diepe emotie die ze met de armen in de lucht de ruimte gaf. Eindelijk had ze die prijs die ze het liefst wilde winnen. In Londen maakte Vos met de winst van de wegwedstrijd bij de vrouwen haar erelijst compleet, reeg ze de ontbrekende schakel aan haar blinkende ketting van succes.

Vier jaar geleden in Peking had de Brabantse al graag de olympische wegrace willen winnen, maar destijds moest ze zich tevreden stellen met een gouden medaille op de puntenkoers. Een baanonderdeel. Op de weg werd ze zesde en had ze bovendien nooit het idee tot de besten te behoren.

Die baanmedaille voelde als een hoofdprijs, zei ze gisteren. "Maar niet als de ultieme hoofdprijs. Toen vond ik het mooi hoor. Olympisch goud is olympisch goud. Maar winnen op de weg was mijn allergrootste droom." En met de blik gericht op het eremetaal: "Hier heb ik zolang naar verlangd, en nu hangt-ie hier."

Vos gold op voorhand al als belangrijkste kandidaat voor de eindzege, maar wist dat die bespiegelingen in een wedstrijd zomaar kunnen vervliegen. Een dag eerder zag ze Mark Cavendish als grote favoriet voor het goud in de mannenrace falen. De Engelsman kwam nooit in de positie om zijn sterkste troef, de sprint, uit te spelen.

Vos, en met haar de overige Nederlandse vrouwen, hadden al op voorhand beslist dat afwachten niet de beste optie was op het uitputtende rondje door Londen. "We wilden aanvallen, de koers hard maken", zei Annemiek van Vleuten, een van Vos' helpers. "En dat is gelukt. De koers liep precies zoals we hem vooraf hadden bedacht."

De Nederlandse ploeg werd bovendien geholpen door de weersomstandigheden in Londen. Voor het eerst sinds een week werd de Engelse hoofdstad gisteren geteisterd door slagregens en soms felle windstoten. Het werkte in het voordeel van Vos, die al vooraf hoopte op slecht weer: "Iedere keer als we deze week zagen dat de kans op regen toenam hebben we gejuicht", zei ze gisteren lachend. Ironisch genoeg werd ze vier jaar eerder in Peking juist overvallen door slecht weer, waardoor ze er destijds geen moment in slaagde een rol van betekenis te spelen. Quasi-serieus: "Nu hadden we er in ieder geval wel rekening mee gehouden."

De afmattende manier waarop de Nederlandse vrouwen gistermiddag koersten kreeg op veertig kilometer voor de finish een eerste beloning. De Russische Zabelinskaja zette een aanval op die werd beantwoord door Vos, de Engelse Armitstead en de Amerikaanse Olds. De vier reden centimeter voor centimeter bij het peloton weg. "Die vier moeten echt hard gereden hebben", zei Van Vleuten achteraf. "Er werd in het peloton enorme doorgetrokken. Zelfs in het wiel had ik soms lastig." Dat de rappe Olds niet veel later moest afhaken met een lekke band kwam Vos niet slecht uit. "Voor haar hadden we veel vrees", aldus de kersvers olympisch kampioene.

In de laatste kilometers van de wedstrijd hield Vos zichzelf daarna vooral voor om rustig te blijven. "Ik moest denken aan een boodschap van oud-wielrenner Robert Slippens. 'Vergeet niet te winnen' had hij op een briefje geschreven", zei Vos. "Iedereen heeft het er altijd over dat je moet genieten van het moment. Dat is leuk hoor, maar mijn focus lag op winnen. En dat is goed uitgepakt."

Met vijf opeenvolgende tweede plaatsen op een wereldkampioenschap was het voor Vos ook tijd geworden om haar suprematie in het vrouwenwielrennen met een gouden medaille te onderstrepen. "Tijdens de race kreeg ik steeds meer het gevoel dat het op deze dag wel eens allemaal samen zou kunnen vallen", aldus Vos. "Natuurlijk speelt de ervaring die ik de laatste jaren heb opgebouwd daarbij een rol. Maar ook de wetenschap dat ik de beste ben, gaf me rust. Als je dan als eerste over de finish komt, is dat zo geweldig. In dat minuutje na afloop trok het echt aan me voorbij. Alles wat ik er voor gedaan heb. Al die jaren. Ja, dat kwam er toen even uit."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden