Vader en Dochter

Vorige week leek een sprookje, maar ik was vooral bang

Natascha en Max van Weezel. Beeld Maartje Geels

Vader Max en dochter Natascha van Weezel, beiden journalist, schrijven elkaar wekelijks over wat hen bezighoudt.

Lieve Papa,

Je vorige brief eindigde met een belangrijke vraag: 'Waar komt bij jou en mij die chronische onzekerheid nou vandaan?' Ik zou hier heel wat semipsychologisch geratel of theorieën van Freud over oudercomplexen en opvoeding op kunnen loslaten, maar ik betwijfel of dit ons verder helpt. Ik ben geneigd om te constateren dat dit nou eenmaal zo is en dat we er maar mee moeten leren leven. Irritant blijft het natuurlijk wel.

Ontspannen

Afgelopen week kwam mijn boek uit en iedereen vertelde me dat ik er vooral van moest genieten. "Wat moet dit een heerlijk gevoel geven", en: "Nu kun je lekker even ontspannen," schreeuwden vrienden en kennissen voortdurend in mijn oor.

Ik knikte maar wat vaag en deed geen enkele moeite om het succesvolle beeld van een schrijver die net een boek uit heeft te ontkrachten. Ik probeerde mijn intense gevoel van vermoeidheid en twijfel met man en macht te verbergen. Misschien dat ik daar nog wel het meest uitgeput van raakte.

Terwijl ik ogenschijnlijk een sprookjesleven leidde - ik rende van radio-interview naar fotoshoot en van televisiestudio naar krantenredactie - was ik vooral ontzettend bang. Had ik het niet te snel geschreven, waardoor het een waardeloos boek was geworden? Zou ik er wel één verkopen? Waarom lag 'ik' bij sommige winkels op de derde verdieping in plaats van naast de kassa? Zou het wel lukken om in de grotere televisieshows te komen? Wat als recensenten het genadeloos zouden neersabelen ? En zou er wel íémand op mijn boekpresentatie verschijnen?

Overigens was de presentatie bijzonder geslaagd. Maar ook daarna bleef ik tot mijn verbazing gespannen wachten op nare reacties, die op een paar uitzonderingen na niet kwamen. Wat een opluchting zou je denken, al was ik ook daar weer niet tevreden over: werd mijn boek überhaupt wel opgemerkt? Het klinkt waarschijnlijk niet logisch, maar ik voelde me ontzettend kwetsbaar. Maandenlang had ik in alle veiligheid doorgebracht met mijn manuscript en nu kwam de hele wereld er overheen - als de wereld dat al wilde.

Klein en naakt

De vraag is of dit iets is wat alleen jou of mij zou kunnen overkomen. Ik denk het eigenlijk niet. Op zo'n moment komt er zóveel op je af dat je volgens mij niet anders kan dan overal vraagtekens bij zetten. Dit is alleen geen sociaal wenselijk gedrag, waardoor het moeilijk is om er eerlijk voor uit te komen. En dat gevoel herken ik: zelfs nu ik dit opbiecht voel ik me klein en naakt. Wat als men nu denkt dat ik een hysterisch en ondankbaar secreet ben?

Nogmaals, ik ben geen psycholoog en dat pretendeer ik ook niet te zijn. Maar volgens mij is het taboe rondom onzekerheid erger dan de onzekerheid zelf. Wij zouden ons hoogstens iets minder moeten aantrekken van wat de buitenwereld over ons denkt. Dat is misschien waar het ons allebei aan schort: wat meer 'schijt' hebben aan hoe wij worden gezien door anderen. Want lieve papa, wat is er eigenlijk zo erg aan een beetje kwetsbaarheid?

Liefs,

Natascha

Lees hier de eerdere afleveringen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden