Voorprogramma

Ik had ze vaak overgeslagen, al wist ik dat je de kans liep iets bijzonders te missen, een band die ooit tot wereldact uit zou groeien

Andrea Bosman schrijft elke week over ons vermaak, in de breedste zin van het woord. Reacties naar andreabosman@trouw.nl

Ik wist het niet, van het voorprogramma. Kwart over acht, stond er op het e-ticket, Angus & Julia Stone, Zaal Ronda. Niks over een support act. Op de site had ik niet meer gekeken. En aangezien in de hedendaagse fonkelnieuwe muziektempel alles supergestroomlijnd en stipt verloopt - ik had al twee keer het begin van een concert zonder voorprogramma gemist door heel ouderwets te denken dat ze het toch niet zó nauw zouden nemen - waren we dit keer belachelijk op tijd gekomen.

We hadden al een kwartier of drie zitten kijken hoe de zaal zich vulde, waren van koffie op een biertje overgestapt en hadden voor de zekerheid nog een keer geplast toen om half negen een meisje met een gitaar en een jongen met een viool het podium op stapten. Hey, waren dat...? Nee, dat waren Angus & Julia niet, het was Sue the Night, een Haarlemse singer-songwriter met een van haar muzikanten. Ik kon er niks aan doen, maar moest vanwege deze verrassing even heel erg mijn best doen mijn ongeduld weg te slikken en welwillend te luisteren. Zuivere stem, soms iets te harde uithalen, tikje sombere liedjes, vrolijke entr'acts. Een eer om hier te staan, zei Sue. Dat ze ook wel eens had meegemaakt dat het publiek 'broek uit, broek uit!' begon te scanderen. "Waarom ik dit vertel weet ik niet", zei ze er snel bij. Het publiek, lief, net en uitzonderlijk aandachtig, lachte beleefd en begon zelfs na deze onbedoelde aansporing geen onwelvoeglijke dingen te roepen. Het applaus was keurig gedoseerd, niet uitbundig maar ook niet ongemakkelijk mager, zoals je wel eens kunt hebben bij een voorprogramma. Er werd achter in de zaal en bij de bar niet hinderlijk geouwehoerd, zelfs niet zachtjes, zoals te doen gebruikelijk bij menig voor- en soms ook hoofdprogramma. Ik begon bewondering te krijgen voor Sue, die eigenlijk Suus de Groot heet, en die al die ingehouden aandacht moest absorberen - de echte overgave bewaarde het publiek voor de hoofdact. Tussen de nummers door nam Sue behoorlijk de tijd om haar gitaar bij te stemmen - of haar zenuwen te bedwingen. ''Dat was eng!", zei ze na een van de laatste liedjes.

Weer wachtend op Angus en Julia probeerden we leuke of memorabele voorprogramma's op te sommen, maar kwamen niet heel ver (Joan as Policewoman bij Lou Reed, Fuz, een Amsterdamse meisjesband bij Claw Boys Claw). Ik had ze vaak overgeslagen, al wist ik dat je de kans liep iets bijzonders te missen, een band die ooit tot wereldact zou uitgroeien, en dan was jij erbij geweest.

Ik stuurde hierover een berichtje naar een vriend die eindeloos veel concerten bezocht. Ja, hij had bijvoorbeeld in '88 meegemaakt dat de Pixies eerst support act waren van The Throwing Muses. De Pixies waren overdonderend goed geweest, zo goed dat een dag later de rollen waren omgedraaid. En hij had allebei de concerten bijgewoond. Een sensatie.

Reageren?

De Nederlandse pop-folkband Zazi in het voorprogramma bij Charles Aznavour (2012, HMH) was leuker dan Aznavour zelf, zegt collega J., maar daar was ze waarschijnlijk wel alleen in. En na het zien van Moke - support act van Razorlight (2007, HMH) - wilde collega H. het liefst gewoon naar huis, zo goed was het.

Welke opwarmband is u altijd bijgebleven? Welke latere wereldact spotte u op die manier voor het eerst? Mail het ons, in 150 woorden, via tijdpost@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden