Voorgekookt recept van Pink Floyd

Division bell. EMI7243.8.28984.29. Planet earth. A en M 540.225. Longing 0777.7.81427 Setting the woods. SUB Pop LC 8323.

Toch leverden de Westduitse electronische pop en de Jamaicaanse studio-experimenten de fundamenten voor hip hop en house, terwijl de Amerikaanse funk en jazzrock de basis legde voor de huidige dance-koorts. Singer/songwriters stonden model voor het unplugged-idee, hardrockers leverden munitie voor de metal, bevlogen gitaarbands de inspiratie voor grunge. Wat voor kaf doorging, blijkt nu koren te zijn. Enkele uitzonderingen als Pink Floyd daargelaten.

Met Syd Barrett in de gelederen stond de Britse groep eind jaren '60 nog voor prikkelend, geestverruimend experiment. Na zijn vertrek vond Pink Floyd haar definitieve vorm in megalomaan muziektheater vol geluidseffecten dat geleidelijk aan van kunst tot kunstje werd.

De albums Atomheart Mother, Meddle en vooral Darkside of the moon stonden voor het summum aan muziekervaring maar doen nu lief en gedateerd aan. Des te verwonderlijker is het dat Pink Floyd zich nu op THE DIVISON BELL geheel verlaat op dit voorgekookte recept van sferische songs langs opgerekte spanningsbogen. Voorspelbaar hoor je David Gilmour's temerige zang en uitgesponnen gitaarsoli in de even vertrouwde bedding vol geluidseffecten. Aldus laat The Division bell niet het alarm maar de kassa rinkelen.

Die gedachte bekruipt je ook bij de nieuwste Neville Brothers-cd. De vier broers maakten midden jaren '70 als The Meters enkele klassieke funkplaten maakten. Op LIVE ON PLANET EARTH glijden ze gevaarlijk af naar de grauwe middelmaat. Sporadisch borrelt de bezwering op die deze erfgenamen van de New Orleans-traditie zo eigen was. De kenmerkende falset van Aaron Neville, voorheen rauw en betekenend, klinkt nu flauw en berekenend. Zonder een moment te bijten werkt de groep zijn repertoire van de laatste twintig jaar af. Verstandiger is het om de cd-heruitgave van FIRE ON THE BAYOU aan te schaffen of compensatie te zoeken bij Bonnie Raitt. Deels getekend door eenzelfde funk-en rhythm en blues verleden, baarde zij twee decennia terug opzien met enkele superieure platen vol bevlogen zang en subliem gitaarspel, notabene ondersteund door leden van Little Feat dan wel The Meters zelf. Eind jaren '80 werd Raitt herontdekt als een voorloper die nu op LONGING IN THEIR HEARTS nog steeds geen meeloper is. Haar felle stem leent zich even naturel voor hartstochtelijke ballads als voor indringende blues die dampt en zweet.

Ook puur seventies zijn The Walkabouts uit Seattle. Breder georienteerd dan hun grunge-stadsgenoten integreren ze op SETTING THE WOODS ON FIRE diverse stromingen uit dit verguisde decennium. Het folkrocknummer Bordertown klinkt als een geslaagde interpretatie van Fairport Covention, Nightdrive als een geinspireerde ode aan Neil Young, Promised brengt de countryrock van The Flying Burrito Brothers in herinnering. Epigonisme is The Walkabouts vreemd, respect voor het verleden daarentegen ingebakken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden