Vooral nooit huilen op kantoor

'Stop' laat zien wat de beursvloer met vrouwen doet

Het boek beschrijft deze keiharde mannenwereld zo beeldend dat ook de buitenstaander geboeid blijft

Een fijne wereld is het niet, die van de beursvloer, zeker niet als je vrouw bent. Die indruk wekt tenminste de nieuwe roman van Aifric Campbell. Geri, investeringsbankier bij een grote Londense bank, somt met een vriendin in de pub nog eens de regels op, die je als vrouw in dit vak succesvol kunnen maken: "1. Niet met je ogen knipperen als iemand 'kutwijf' zegt. Of nog beter: gebruik het woord zelf. 2. Er is NOOIT een goede reden om te huilen op kantoor. 3. Onthoud te allen tijde dat twee vrouwen die samen op de vloer staan maar één ding kunnen doen: roddelen. Behandel daarom alle vrouwelijke collega's met totale minachting."

Je moet er maar zin in hebben, om in een dergelijke omgeving werken. Geri is dan ook geen sympathiek personage. Ze gedraagt zich als one of the boys, gooit er lompe beledigingen uit naar een dikke collega die door iedereen Taartman wordt genoemd en werkt zich een slag in de rondte om de grootste deal van de dag binnen te slepen waarmee ze haar collega's kan aftroeven. Want: "Dit is een industrie voor pauwen. Wie zijn staart niet laat zien is onzichtbaar."

Dat Geri buiten al dat machogedrag ook nog een andere kant heeft, blijkt uit haar privéleven. Daarin gaat niets zoals het moet gaan. Ze blijkt een gevoelige vrouw met een dieptriest bestaan. Ze is iemand die zich regelmatig lam zuipt omdat haar relatie uit is, die tijdens een etentje met een belangrijke klant uit Hongkong de afschuwelijkste Aziatische gerechten (hagedissenhuid en een glas schildpaddenbloed) naar binnen werkt terwijl ze er heimelijk van walgt, en die eigenlijk alleen maar op de liefde van haar hond kan rekenen ¿ een dier dat ze zelf door haar lange werkdagen niets te bieden heeft.

Aifric Campbell weet waarover ze praat: ze werkte zelf dertien jaar lang als succesvol investeringsbankier. Haar leven van destijds lijkt op dat van haar personage: 's morgens voor dag en dauw beginnen, pas om acht uur 's avonds naar huis, een megasalaris ontvangen, maar geen tijd om het uit te geven, en in het vliegtuig naar Azië stappen zoals een ander de tram of de metro neemt.

Aan Campbells financiële carrière kwam een eind na de geboorte van haar zoon. Twee weken later was ze weer aan het werk, vier maanden later stortte ze in, om vervolgens negen lange weken in een kliniek te verblijven.

Hoofdpersoon Geri raakt niet zwanger, maar ze komt net als haar schepster tot de conclusie dat haar hele leven geregeerd en gemanipuleerd wordt door mannen, en dat ze het punt heeft bereikt waarop ze het heft in eigen hand moet nemen.

De cynische Geri is een lastig personage om je mee te identificeren, zeker als je niets met de financiële wereld hebt, waarvan Campbell alleen de huiveringwekkende kanten laat zien: de vanzelfsprekende overtuiging dat geld het enige is dat telt, de enorme druk die er op werknemers wordt uitgeoefend, de hartaanvalkwekende paniek als een deal dreigt te mislukken, en de snelheid waarmee je vervangen wordt door iemand die net iets scherper en sneller is dan jij. "Toen hij had opgehangen, voelde ik in mijn oor het kille geluid van een afbrokkelende carrière." Of, ook al zo mooi geformuleerd: "Bij het vallen van de avond wagen de ziekenbroeders van Boekhouding zich op het slagveld om de overblijfselen te inspecteren: wiens portfolio onstelpbaar bloedt, wie al dood is en wie erin geslaagd is nog net weg te strompelen."

Het is aan beeldende beschrijvingen als hierboven te danken dat de roman blijft boeien, elke bladzijde weer, ook voor wie zich niet aangetrokken voelt tot Geri of haar harde wereld. Campbells originele formuleringen zijn haar grote troef: die blijven van het begin tot het eind levendig, verrassend en avontuurlijk.

Uiteraard roept 'Stop' de vraag op hoe wenselijk het is dat meer vrouwen in een dergelijke omgeving gaan werken. Zeer wenselijk in het kader van emancipatie, onwenselijk gezien de offers die ze moeten brengen. Hoewel 'Stop' speelt in de dagen vlak voor het uitbreken van de Golfoorlog, lijkt er ruim twintig jaar later nog weinig veranderd. Wie andere waarden dan louter economische huldigt, of wie denkt dat je soms beter een stapje terug kunt doen in plaats van je almaar verder omhoog te worstelen, vaak ten koste van naaste collega's, wordt op de beursvloer meedogenloos vermorzeld.

Aifric Campbell: Stop (On the Floor). Vertaald door Robert Neugarten. De Geus, Breda; 317 blz. € 22,50

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden