Voor Werth telt alleen sportieve barometer

Met haar vijfde zege in de wereldbekercyclus troefde dressuuramazone Isabell Werth zaterdag Anky van Grunsven af, in de achtertuin van haar rivale nog wel.

Het Duitse volkslied in de Brabanthallen als ultiem huldeblijk deed Isabell Werth (39) zichtbaar goed. Van haar anderhalf jaar oudere Brabantse concurrente in de combinatie met Salinero had ze nog nooit de kür op muziek gewonnen. Het succes ontlokte haar een joviaal compliment: „Geweldig om te winnen op het beste concours met het deskundigste publiek in de wereld.”

Het publiek gaf haar na dit compliment een staande ovatie. Dat gaf maar weer eens aan dat Werth, ondanks haar rol als eeuwige rivale van Van Grunsven, in Nederland weinig kwaad kan doen.

Dat is wel eens anders geweest. Toen Van Grunsven in 1994 op Bonfire wereldkampioene was geworden, verwachtte iedereen van haar ook op de Olympische Spelen van 1996 een gouden medaille. Maar Werth troefde haar in Atlanta af, in een duel waarvan het Nederlandse kamp nog altijd bokkig beweert dat de uitslag door de ultragrote Duitse invloed gemanipuleerd was. Het leidde tot jaren van wantrouwen.

De verandering, die daarin gekomen is, valt niet los te zien van het diplomatieke en toch ook open karakter van Werth, die gruwt van machinaties, roddel en complottheorieën, of ze nou van Nederlandse of Duitse kant komen. Werth leest alleen de sportieve barometer.

„Misschien lig ik goed in Nederland, niet ondanks maar juist omdát ik al vijftien jaar de concurrent van Anky ben. Anky is heel populair. Als ze van mij wint, wordt ze in Holland bejubeld, maar als ze van mij verliest, heeft men in Holland respect voor mij omdat ik op dat moment beter ben dan Anky. Ik heb haar altijd gerespecteerd. Nee, we zijn geen vrienden. Dat bezwaart me niet. Als je maar een professionele houding ten opzichte van elkaar hebt. Ik zie onze relatie als bij uitstek sportief.”

Illustratief is Werths reactie op het bericht dat Van Grunsven en Salinero mogelijk niet naar de wereldbekerfinale gaan: „Ik wil in Las Vegas alleen tegen de beste ruiters rijden, dus ik hoop dat Anky start.”

Op de Spelen van Hongkong moest Werth toezien hoe Van Grunsven haar derde olympische titel op rij won. Zelf werd de Duitse evenals in Sydney (2000) tweede. In Athene (2004) was ze er niet bij. Haar verlies in Hongkong werd beïnvloed door rebellie van Satchmo, die haar voor schut zette en haar de kans op olympisch goud ontnam.

Tot Satchmo in staking ging, reed Werth een perfecte kür en scoorde zij in punten hoger dan Van Grunsven. „Dat was pijnlijk, ja. Toch was Hongkong voor mij een hoogtepunt in mijn carrière. Ja, hoogtepunt, dat vind ik echt, maar wel met twee kanten. Het was super en jammer tegelijk. Maar dan denk ik: het is sport. Zulke dingen gebeuren. Nu werd ik tweede. Over mijn prestaties beklaag ik me niet.”

Opvallend was dat Werth later op die voor haar zo pijnlijke avond Van Grunsven kwam halen (de Duitse en Nederlandse delegatie vierden hun feestjes in hetzelfde gebouw) om met haar op het Duitse podium een huldiging te ondergaan. Het tekent haar. „Voor mij is dat vanzelfsprekend. Je kunt winnen en verliezen, maar als je verliest moet je je niet verstoppen en de winnaar alle eer geven.”

Werth rijdt graag in Nederland. „Dat geldt voor de meeste Duitse rijders. Wij komen vaker naar Nederland dan andersom.” Dat een vijandig fanatisme van het Duitse publiek daarvan wel eens oorzaak zou kunnen zijn, wil er bij Werth niet in. „Welnee, juist de Hollanders zijn patriottisch. Dat komt voort uit de geschiedenis. De rivaliteit bij voetbal werkt door. Nederlanders voelen zich snel de mindere. Dat is wel wat overdreven.”

Waar Van Grunsven na Hongkong aangaf dat ze zichzelf de Spelen van Londen niet zag halen –ze is daar inmiddels op teruggekomen onder voorwaarde dat ze een geschikt paard vindt–, daar is de gedachte om te stoppen bij Werth nog niet opgekomen. „Ik houd van dit vak. Paarden opleiden is mijn core business”, zegt de juriste die twee jaar als advocaat praktiseerde, maar het pleiten opgaf voor een fulltime bestaan in de hippische wereld.

In Den Bosch had ze alweer een nieuw paard bij zich, de tienjarige Whisper die mee was om aan concoursen te wennen. Werth is nog lang niet uitgereden en ze telt haar zegeningen: „Ik heb in mijn leven meer zondagen dan maandagen gekend.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden