Inter

Voor Theo Bos is winnen geen ‘moetje’ meer

Theo Bos tijdens een training voor de wereldkampioenschappen. Hij heeft zijn training aangepast aan de nieuwe manier van koersen op de baan. Beeld ANP

Voor oudgediende Theo Bos is winnen op de wereldkampioenschappen een ‘bonus’. Ook wereldkampioen worden is geen ‘moetje’ meer.

Als de baanwielrenners vanaf vandaag in Polen op medailles jagen op de wereldkampioenschappen, gaat de meeste aandacht onherroepelijk uit naar alleswinnaar Kirsten Wild en de sportploeg van het jaar: de teamsprinters. Maar ook in de selectie zit Theo Bos, die op de keirin en op de kilometer tijdrit meedoet. Gouwe ouwe Bos, zo lijkt het.

Want Bos is er nog steeds bij. Hij gaat op voor zijn dertiende wereldkampioenschap, achttien jaar nadat hij voor het eerst meedeed. Zijn vijf wereldtitels stammen uit een ander tijdperk. De recentste regenboogtrui in zijn kast komt uit 2007. Lachend: “Het wordt wel tijd voor een nieuwe.”

In 2008 koos hij voor een wegcarrière bij onder meer Rabobank en Cervélo. Die verliep niet vloeiend, ook al zegt Bos er geen spijt van te hebben. Drie jaar geleden ging hij weer terug naar de plek waar hij zijn grootste successen boekte. Sinds zijn rentree op de baan in 2016 maakte hij drie WK’s mee. Drie keer won hij een medaille. Zo opvallend is zijn WK-selectie dit jaar dus ook weer niet.

Toch heeft Bos dit jaar in zekere zin de wind mee. Bijzonder was zijn winst op het onderdeel keirin, eind januari, tijdens de wereldbekerwedstrijd in Hongkong. Dat was zijn eerste zege op dat onderdeel (waar er drie ronden wordt gesprint nadat de derny op kop de baan heeft verlaten) in liefst dertien jaar.

Toegegeven, dit jaar reed Bos voor het eerst sinds 2007 weer dat onderdeel in het wereldbekercircuit. Maar toch. Het kenmerkte wel de vorm waar hij sinds deze winter in steekt, zegt hij. Het was een gevolg van een succesvol nieuw trainingsprogramma.

Eind 2017 besloot hij daartoe. Tim Veldt, destijds sparringpartner, is nu zijn trainer. Bos is ook terug bij zijn oude krachttrainer Richard Louman. Zijn oude team in een nieuwe sprintwereld. De jongens waar Bos nu meerijdt, Matthijs Büchli, Harrie Lavreysen en Jeffrey Hoogland, hebben allen bovenbenen als bielzen en trappen een veel zwaardere versnelling dan Bos gewend was. Doorrammen in een nieuwe betekenis.

De oudgediende moest mee in die vooruitgang. Meer squats, meer legpressoefeningen. En wat hij niet meer met zijn benen kan, repareert hij met zijn ervaring. Zijn tactiek op de keirin weet hij bijvoorbeeld al. “Als de gangmaker weg is, in de eerste ronde naar voren en meteen doortrekken. Dat durft bijna niemand. Ik hoop dat ze dan achter mij elkaar een beetje in de wielen rijden. In Hongkong werkte het.”

Wel ‘nieuw’ aan Bos is zijn relativeringsvermogen. De man die naar eigen zeggen altijd ‘moest’ winnen, vindt zeges zoals in Hongkong nu een ‘bonus’.

Een zege als bonus. Is dat niet funest voor een topsporter?

“Als je 35 bent, heb je niet meer dezelfde drang als een negentienjarige sprinter. Het geeft een andere dynamiek, een andere druk. Vroeger kon ik door één mindere training al van slag zijn. Als het er nu een dag niet in zit, jammer dan. En ik ben al wereldkampioen geweest. Dat maakt het ook anders dan als ik dat nooit was geworden. Ik sta er wat meer ontspannen in.”

Al zal je het WK vast zo niet benaderen.

“Nee, en ik doe elke training ook wel helemaal scherp hoor. Het WK is zeker niet van ‘o, ik zie wel’. En als ik verlies, baal ik zeker.”

Hoe baalde je ‘vroeger’?

“Gelukkig verloor ik niet vaak. Maar als ik nu terugkijk, was het toen niet genieten. Je moest altijd een volgende wedstrijd winnen.”

Wanneer geniet je nu?

“Eigenlijk van alle momenten die ik heb. Als we een mooie training hebben gehad, nu we een leuke persdag doen. Er zijn ook momenten geweest dat er niemand komt. Nu gaat het goed.

“Ik zie wel parallellen met mijn gouden tijd. Toen kwam er ook aandacht. De jongens worden sportploeg van het jaar. Dat trekt de aandacht. En titels hopelijk ook.”

Lees ook: Wereldkampioen Kirsten Wild fietst alleen voor haar eigen herinneringen

Op de vorige WK, in Apeldoorn, was Kirsten Wild de koningin. Zij probeert haar succes dit jaar te herhalen. Lees hier een interview uit december: “Ik fiets niet vanwege het ‘zie mij eens’. Ik ben heel trots op de wereldtitels, maar dat gevoel moet ik niet uit anderen halen.” 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden